VI SA/Wa 3494/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D.M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Komendant Główny Policji (dalej: "Komendant Główny") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "Komendant Wojewódzki") z [...] maja 2014 r., którą skreślono D.M. (dalej: "skarżący" lub "strona") z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 3 i art. 268a k.p.a. oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 345, poz. 1221 ze zm., dalej: "u.o.m."). Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] marca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania była dyspozycja art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.m. W toku przedmiotowego postępowania administracyjnego ustalono, że przed Sądem Okręgowym w [...] toczy się postępowanie karne sygn. akt [...], w którym skarżący występuje jako oskarżony o to, że: "w okresie od co najmniej [...] listopada 2007 roku do [...] listopada 2007 roku w R., wspólnie i porozumieniu z R.S., będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością podpisując dokumenty PCC, złożył fałszywe oświadczenia o udzieleniu R.S. pożyczek: w dniu 10 października 2005 roku kwoty 20.000 złotych, w dniu 18 czerwca 2006 roku kwoty 20.000 złotych,", tj. o popełnienie czynu określonego w art. 233 § 1 i § 6 kk. Przeciwko stronie prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa określonego w art. 233 § 1 i § 6 kk polegającego na złożeniu fałszywego oświadczenia odebranego pod rygorem odpowiedzialności karnej. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki decyzją z [...] maja 2014 r. skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Komendanta Głównego, prosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji. Komendant Główny ponownie rozpatrując sprawę powołał się na art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.m. Wskazał, że ustalenie, iż przeciwko skarżącemu toczy się obecnie postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 233 § 1 i § 6 kodeksu karnego jest dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Komendanta Głównego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. Przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w wyniku dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz bez uwzględnienia przez organy okoliczności podnoszonych przez stronę, co doprowadziło do wydania decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, 2. Przepisów prawa materialnego, tj. - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.m. poprzez uznanie, że toczące się postępowanie karne wobec skarżącego jest podstawą do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, pomimo bezpodstawności zarzutów postawionych w przedmiotowym postępowaniu oraz braku umyślności w zarzucanym czynie. Skarżący ponadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wydane rozstrzygnięcie, w wyniku którego uznano, że prowadzone wobec niego postępowanie karne pomimo, jego bezzasadności jest podstawą do skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji w całości i umorzenie prowadzonego postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że przeciwko niemu toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa spenalizowanego w art. 233 § 1 i § 6 kodeksu karnego., który określa odpowiedzialność za składanie fałszywych zeznań, jednakże w niniejszej sprawie brak jest prawomocnego wyroku jednoznaczne skazującego i uznającego jego winnym zarzucanego mu czynu. Skarżący nie zgodził się z zarzut złożenia fałszywego oświadczenia o udzieleniu R.S. pożyczek. Skarżący przyznał, że doszło do udzielenia ww. pożyczek pożyczkobiorcy, co potwierdza stan faktyczny sprawy. Na potwierdzenie udzielenia przedmiotowych pożyczek zostały sporządzone pisemne umowy podpisane przez niego i pożyczkobiorcę. Od przedmiotowych pożyczek został zapłacony przez pożyczkobiorcę podatek. Skarżący był również w posiadaniu środków, które pozwoliły mu na udzielenia niniejszych pożyczek. W związku z powyższym, skarżący stwierdził, że postępowanie karne jakie toczy się wobec niego jest pozbawione racji bytu z uwagi na brak popełnienia przez niego czynu zabronionego. Skarżący ponadto zauważył, że w dniu [...] marca 2010 r. decyzją Komendanta Wojewódzkiego zostało umorzone postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu wobec niego w sprawie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej. Organ w uzasadnieniu ww. decyzji wskazał na liczne błędy jakich dopuścił się Sąd Okręgowy w [...] przy prowadzeniu postępowania i postawieniu zarzutów wobec skarżącego. Analogicznie do decyzji jaka została wydana przez Komendanta Wojewódzkiego można wyjść z założenia, że takie samo rozstrzygnięcie powinno zapaść wobec skarżącego w przedmiotowych sprawie, bowiem bazuje ona na tym samym materiale dowodowym i odnosi się do tożsamego stanu faktycznego. Organ wydając poprzednie rozstrzygnięcie słusznie wywiódł, że w sprawie należy również mieć na uwadze interes strony, która utrzymuje się z wykonywania zawodu licencjonowanego pracownika ochrony fizycznej i skreślenie jej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony pozbawi stronę źródła utrzymania i zarobkowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 28 ust. 1 u.o.m. listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego prowadzi Komendant Główny Policji w systemie teleinformatycznym. Wprowadzania danych podlegających wpisowi dokonują komendanci wojewódzcy Policji właściwi ze względu na miejsce zamieszkania osoby, której wpisywane dane dotyczą. Stosownie do art. 29 ust. 1 u.o.m. właściwy komendant wojewódzki Policji dokonuje wpisu na listy, o których mowa w art. 28 ust. 1, lub dokonuje zmiany danych objętych wpisem na pisemny wniosek osoby, której wpisywane dane dotyczą. Zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.m. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Skreślenie z listy następuje w formie decyzji administracyjnej właściwego komendanta wojewódzkiego Policji (art. 29 ust. 8 u.o.m.). Decyzja administracyjna, o której mowa w ust. 8, podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 29 ust. 9 u.o.m.). Sąd na podstawie akt sprawy stwierdza, że przed Sądem Okręgowym w [...] toczy się postępowanie karne sygn. akt [...], w którym skarżący występuje jako oskarżony o to, że: "w okresie od co najmniej [...] listopada 2007 roku do [...] listopada 2007 roku w R., wspólnie i porozumieniu z R.S., będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością podpisując dokumenty PCC, złożył fałszywe oświadczenia o udzieleniu R.S. pożyczek: w dniu 10 października 2005 roku kwoty 20.000 złotych, w dniu 18 czerwca 2006 roku kwoty 20.000 złotych", tj. o popełnienie czynu określonego w art. 233 § 1 i § 6 kodeksu karnego. Oznacza to, że przeciwko stronie prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa określonego w art. 233 § 1 i § 6 kodeksu karnego polegającego na złożeniu fałszywego oświadczenia odebranego pod rygorem odpowiedzialności karnej. Przestępstwo z art. 233 § 1 i § 6 kodeksu karnego jest przestępstwem umyślnym, popełnionym, gdy sprawca miał zamiar zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy. Zamiar ten zachodzi zarówno wtedy, gdy sprawca ma pełną świadomość, że składa fałszywe zeznania (oświadczenia) lub zataja to, co mu jest wiadomo - zamiar bezpośredni, jak i wtedy, gdy z możliwością taką się liczy i godzi się na złożenie fałszywego zeznania (oświadczenia) lub zatajenie tego, co mu jest wiadome - zamiar ewentualny (vide: A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II). Mając na względzie art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.m. Sąd zauważa, że ustalenie, iż przed Sądem Okręgowym w [...] toczy się przeciwko skarżącemu postępowanie karne (sygn. akt [...]) o umyślne przestępstwo z art. 233 § 1 i § 6 kodeksu karnego, jest dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Sąd pragnie pokreślić, że przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.m. ma charakter obligatoryjny, a zatem organy Policji mają obowiązek skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w każdym przypadku ujawnienia, że osoba ta należy do grupy osób wymienionych we wskazanej regulacji ustawowej. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości, aby kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej, wobec którego zostało wszczęte postępowanie karne za przestępstwo umyślne (nie ma znaczenia, iż nie zostało takie postępowanie prawomocnie zakończone), nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.m. skonstruowany jest bowiem przez ustawodawcę w oparciu o związanie administracyjne, co nie daje organom Policji żadnej możliwości odstąpienia od wykonania jego dyspozycji w razie stwierdzenia stanu faktycznego w nim opisanego (por. m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 24 października 2007 r., sygn. akt II GSK 181/07; z 24 września 2008 r., sygn. akt II GSK 358/08; z 9 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1221/10 oraz z 16 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 109/12). W odpowiedzi na zarzuty skargi należy zaznaczyć, że kwalifikacja prawna popełnionego przez skarżącego czynu nie jest zależna od wystąpienia subiektywnego przekonania, iż postępowanie karne jakie toczy się wobec niego jest pozbawione racji bytu z uwagi na brak popełnienia czynu zabronionego. Sąd pragnie zwrócić uwagę, że zgodnie art. 26 ust. 3 u.o.m. na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która: 1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 2) ukończyła 21 lat; 3) ukończyła co najmniej gimnazjum; 4) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 5) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo; 6) posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo - w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby; 7) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła; 8) posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia. Oznacza to, że osoba wpisana na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej musi posiadać nie tylko przygotowanie teoretyczne i praktyczne związane z wykonywaną pracą, ale także musi się legitymować nienaganną opinią. Jak bowiem podniósł Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02 "z uwagi na charakter działalności gospodarczej z zakresu świadczenia usług ochrony i mienia, specyfikę wykonywanej pracy przez pracownika ochrony, konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien się odznaczać szczególną przejrzystością. Osoby go wykonujące powinny być transparentne i uczciwe. Służy temu wymóg uzyskania licencji. Zaś konstytucyjna zasada niewinności zawarta w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP nie może być rozumiana tak jakby ograniczała czy uniemożliwiała sprawowanie kontroli nad tą działalnością gospodarczą". Sąd stwierdza, że niezasadny jest także zarzut naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. Organy Policji w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów. Ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji I oraz II instancji, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Komendanta Wojewódzkiego z [...] maja 2014 r. nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego i procesowego. Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie także podstaw do umorzenia przez organy Policji postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku