VI SA/Wa 3498/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy aptek, nakazania zaprzestania jej prowadzenia oraz nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej wpis w kwocie 100 (słownie: stu) złotych. F. (dalej: "skarżąca") reprezentowana przez adw. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy aptek, nakazania zaprzestania jej prowadzenia oraz nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie reklamy. W odpowiedzi na skargę Główny Urząd Farmaceutyczny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W myśl art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 11 sierpnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru oraz oświadczenia skarżącej zawarte w skardze). Zgodnie więc z art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi upływał z dniem 10 września 2014 r. Z akt sprawy natomiast wynika, że skargę wniesiono do Sądu w dniu 11 września 2014 r. (data stempla pocztowego), a więc z jednodniowym uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym skargę należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. odrzucić. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.