VI SA/Wa 35/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej cyt. jako k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej cyt. jako p.r.d., § 2, § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 poz. 951), dalej cyt. jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów, po rozpoznaniu odwołania A. M., utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 15 000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] września 2013 r. na drodze krajowej nr [...] (obwodnica [...]) zatrzymano do kontroli 6-osiowy pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował A. W., który wykonywał przewóz Belki betonowej z R. do miejscowości D. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy A. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P." (dalej: skarżący). W związku z podejrzeniem przekroczenia dopuszczalnych parametrów kontrolowanego pojazdu członowego dokonano jego ważenia na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, położonych w M. w ciągu autostrady [...]. Dokonano ważenia pojazdu za pomocą wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr 27142410 i 27142411. Podczas kontroli kierowcę zapoznano z procedurą ważenia oraz ze świadectwami legalizacji użytych podczas kontroli wag, przymiarów, oraz z protokołem pochylenia terenu. Odczytów dokonano wspólnie z kierowcą, który nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego za pomocą przymiaru wstęgowego marki Ergoline o nr ITD.77 stwierdzono, że jego długość wraz z ładunkiem wynosi 31,95 m (przekroczenie o 15,45 m, czyli o 93,6%). Ponadto stwierdzono, że nacisk dla podwójnej osi napędowej ciągnika wyniósł 21,55 tony, co stanowi przekroczenie o 3,55 tony, czyli 19,72%. Ponadto stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosi 54,75 t. tony, co stanowi przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 13,85 tony (przekroczenie o 43,4%). Stwierdzono, że przewoźnik na przejazd omawianego pojazdu powinien posiadać zezwolenie kategorii VII. Kierowca okazał zezwolenie kategorii V, natomiast nie okazał zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych kategorii VII. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Kierowca kontrolowanego pojazdu podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń. Pismem z dnia [...] września 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił A. M. (dalej zwanego skarżącym) o wszczęciu postępowania administracyjnego związanego z przeprowadzona kontrolą. Jednocześnie wezwano skarżącego do nadesłania zezwolenia na przejazd kontrolowanego pojazdu o stwierdzonych w trakcie kontrolo drogowej parametrach oraz dokumentów poświadczających dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem bądź w sposób jednoznaczny poświadczających brak wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń prawa oraz poinformowano o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a. Skarżący nie ustosunkował się do omawianego pisma. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych. Organ wskazał, że: - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m, tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że rzeczywista długość pojazdu wraz z ładunkiem wynosi 31,95 m, a zatem nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 15,45 m (tj. o 93,62 %), - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b ww. rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu , z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku pojazdów członowych mających 5 lub 6 osi: trzyosiowy ciągnik siodłowy i dwu- lub trzyosiowa naczepa - 40 ton, tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosi 54,75 t, a zatem nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 14,55 t (tj. o 36,88 %), - zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 lit. b ww. rozporządzenia nacisk osi nie może przekraczać w przypadku podwójnej osi napędowej przy odległości między osiami składowymi pomiędzy 1,3 m a 1,8 - 18 ton, tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że rzeczywisty nacisk podwójnej osi napędowej ciągnika samochodowego wynosi 21,55 t, a zatem nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,55 t (tj. o 19,72 %). Kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii V na przejazdu po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego. W ocenie organu I instancji zezwolenie to było niewystarczające, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej długości dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, która w tym przypadku wyniosła 31, 95 m , a tym samym winien okazać zezwolenie kategorii VII. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz ponowne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, naruszenie art. 77 § 1, naruszenie art. 80 k.p.a. w konsekwencji porzucenia obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy i oparcia decyzji na części materiału dowodowego, naruszenie art. 6 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w rezultacie przedsięwzięcia procedur zebrania i oceny materiału dowodowego w sposób nieuregulowany w przepisach materialnych. Skarżący w uzasadnieniu odwołania podniósł, że w przedmiotowym przypadku "dopuszczalne wartości" należy rozumieć jako normy wskazane we wskazanym zezwoleniu kategorii V, a nie wartości określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Ponadto podniósł, iż użyte w trakcie kontroli wagi LP 600 nie mogą służyć do pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisku osi wielokrotnej. Zdaniem skarżącego powyższe potwierdza biuletyn szkoleniowy GITD nr 5(11)/2010, raport NIK, instrukcja producenta wagi oraz Certyfikat Zatwierdzenia Typu WE nr PL 05004. Podniósł ponadto, iż w niniejszej sprawie nie powinny znaleźć zastosowania normy ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ponieważ dotyczą one wyłącznie kwestii dopuszczenia pojazdu do ruchu, a więc właściwości technicznych pojazdu Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołał treść art. 64 ust. 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. i § 2 ust. 2 1 pkt 3 § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, że za pomocą wag LP 600 nie można wyznaczyć masy całkowitej pojazdu oraz nacisku osi wielokrotnych wyjaśnił, że podstawą do zakwalifikowania ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego jest wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach, stanowiło przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu członowego. Niemniej, zdaniem organu, stanowisko Urzędu Miar, iż "odpowiednie do ustalenia dmc są wagi nieautomatyczne klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym Max" nie zostało poparte żadną analizą prawną, ani tym bardziej faktyczną. Nie zawiera uzasadnienia, które doprowadziłoby do tejże konkluzji. Tym samym nie pozwala na dokonanie analizy logiczności i poprawności wniosków bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Istotne jest to chociażby, że wagi o dokładności III (dokładność zwykła) zostały dopuszczone do dokonywania za ich pomocą procesu ważenia stosownymi dokumentami. Nie wiadomo zatem, skąd Główny Urząd Miar doszedł do takiej konkluzji, skoro zakaz, o którym pisze Główny Urząd Miar, nie jest ujęty w żadnym przepisie. Ponadto organ podniósł, że użyte w Ip. 7 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym pojęcie "dopuszczalne wartości" odnosi się do dopuszczalnych norm pojazdu (zespołu pojazdów) na konkretnej drodze. Dopuszczalne wartości uregulowane zostały w aktach prawa powszechnie obowiązującego tj. ustawie Prawo o ruchu drogowym, ustawie o drogach publicznych oraz wydanych na ich podstawie rozporządzeniach. Zezwolenia wydawane są natomiast w celu udzielenia odstępstwa od dopuszczalnych wartości. Nie można zatem zgodzić się z przedstawionym przez stronę rozumowaniem, iż w niniejszej sprawie "dopuszczalne wartości" stanowiły normy wskazane w okazanym przez kierowcę zezwoleniu kategorii V. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, iż stosownie do treści art. 71 ust. 1 i 2 p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Pojazdy określone w art. 71 ust. 1 p.r.d. są dopuszczone do ruchu, jeżeli odpowiadają warunkom określonym w art. 66 p.r.d. oraz są zarejestrowane. W art. 66 ust. 5 p.r.d. zawarta jest natomiast delegacja ustawowa, na podstawie której wydano rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Organ stwierdził, iż pojazdy dopuszczone do ruchu po drodze publicznej muszą spełniać wymagania ww. rozporządzenia, a zatem określone przez to rozporządzenie dopuszczalne parametry pojazdów obowiązują na wszystkich kategoriach dróg publicznych. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie wskazał na brak podstawy prawnej i technicznej do badania rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów oraz nacisków osi wielokrotnych przy użyciu wag typu LP 600. Ponadto skarżący wskazał, że w myśl zapisów załącznika nr 1 "do ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który wskazuje dla jakiego pojazdu nienormatywnego wymagane jest zezwolenie kategorii VII, jest to pojazd: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach l-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,51. W ocenie skarżącego do ustalenia, czy pojazd spełnia wymagane dla zezwolenia kategorii VII parametry należy uznać tylko te wyniki pomiarów, które zostały ustalone z obowiązującymi przepisami. W niniejszym przypadku wątpliwości nie budzi jedynie pomiar długości pojazdu, natomiast pozostałe wyniki, tj. pomiar rzeczywistej masy całkowitej pojazdu jak i nacisków osi zostały ustalone z naruszeniem obowiązującego prawa oraz warunków instrukcji producenta. Zdaniem skarżącego sam legalny pomiar długości nie jest wystarczająca przesłanką do uznania, iż kierujący powinien się legitymować zezwoleniem kategorii VII, albowiem aby je uzyskać musza być spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki do jego uzyskania. Skarżący postawił także zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego i procesowego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowił przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o parametrach przewidzianych dla zezwolenia kategorii VII, bez wymaganego zezwolenia. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a p.r.d. pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. W przedmiotowej w dniu [...] września 2013 r. na drodze krajowej nr [...] (obwodnica [...]) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika siodłowego marki DAF o nr rej. DLW 05HK oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej [...]. Pojazdem członowym kierował A. W., który wykonywał przejazd z ładunkiem belki betonowej (ładunek niepodzielny) w imieniu skarżącego. Podczas kontroli stwierdzono, iż przedmiotowy pojazd poruszając się drogą krajową nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk podwójnej osi napędowej, dopuszczalną masę całkowitą oraz dopuszczalną długość pojazdu członowego. Jak stanowi § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego -16,50 m. Zgodnie ponadto z § 5 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia nacisk osi nie może przekraczać w przypadku podwójnej osi napędowej, przy odległości (d) między osiami składowymi pomiędzy 1,3 m a 1,8 m (1,3 < d < 1,8) - 18 ton albo 19 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie może przekraczać 9,5 tony. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk podwójnej osi napędowej pojazdu członowego - 21,55 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,55 t (ok. 19,72 % dopuszczalnej wartości), - długość pojazdu członowego 31,95 m - przekroczenie dopuszczalnej długości o 15,45 m (ok. 93,64 % dopuszczanej wartości), - masa całkowita pojazdu członowego - 54,75 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę dla każdej osi) - przekroczenie dmc o 14,75 t (36,875 % dopuszczalnej wartości). Kierowca okazał zezwolenie kategorii V, a zgodnie z Ip. 5 załącznika do ustawy - Prawo o ruchu drogowym zezwolenie to uprawnia do przejazdu pojazdu nienormatywnego: a) o naciskach osi i nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. W świetle powyższego bezsporne jest, że kontrolowany pojazd był pojazdem nienormatywnym oraz że okazane przez kierowcę zezwolenie kategorii V nie uprawniało do przejazdu kontrolowanym pojazdem ze względu na przekroczenie dopuszczalnej długości kontrolowanego pojazdu członowego. Sporna natomiast jest możliwość nałożenia kary pieniężnej za brak zezwolenia kategorii VII w przypadku, gdy skarżący podważa prawidłowość pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu jak i nacisków osi za pomocą wag typu LP 600, jednocześnie wskazując, że sam legalny pomiar długości nie jest wystarczająca przesłanką do uznania, iż kierujący powinien się legitymować zezwoleniem kategorii VII, albowiem aby je uzyskać musza być spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki do jego uzyskania. Wskazać należy, że w myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia, nakłada się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną nakłada się przede wszystkim na podmiot wykonujący przejazd (ust. 3 pkt 1 omawianego przepisu). Zgodnie z art. 140 ab ust. 1-2 ww. ustawy: 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II; 2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI; 3) za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach; 4) 5.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt bez potwierdzonego zawiadomienia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9; 5) 3.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt niezgodnie z warunkami określonymi przez zarządcę drogi, o którym mowa w art. 64c ust. 9; 6) 6.000 zł - za przejazd pojazdu nienormatywnego przez most lub wiadukt przy zgłoszonym przez zarządcę drogi sprzeciwie, o którym mowa w art. 64c ust. 10; 7) 2.000 zł - za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII lub podanych w tym dokumencie. 2. W przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W przedmiotowej sprawie długość kontrolowanego pojazdu wraz z ładunkiem wynosiła 31,95 m, i została przekroczona o 15,45 m, tj. 93,64 % dopuszczalnej wartości. W związku z powyższym organ zakwalifikował stwierdzone naruszenie jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach i na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ww. ustawy nałożył karę pieniężna w wysokości 15.000. Skarżący przywołał natomiast zapisy załącznika nr 1 do ustawy - Prawo o ruchy drogowym, wskazujące, dla jakiego pojazdu nienormatywnego wymagane jest zezwolenie kategorii VII. Zdaniem skarżącego muszą zostać spełnione wszystkie przesłanki wskazane w ww. załączniku, aby uzyskać zezwolenie kategorii VII. Tym samym z uwagi na fakt, iż skarżący neguje prawidłowość ważenia kontrolowanego pojazdu, w jego ocenie nie można obecnie ustalić, jakim zezwoleniem kierowca powinien się był legitymować w trakcie kontroli. W ocenie Sądu zarzuty skarżącego są bezpodstawne. Stanowiący integralną część ustawy - Prawo o ruchu drogowym załącznik nr 1 "KATEGORIE ZEZWOLEŃ NA PRZEJAZD POJAZDU NIENORMATYWNEGO" w Ip. 7 stanowi, że zezwolenie kategorii VII ma miejsce w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z pojazdem nienormatywnym: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zdaniem Sądu powyższy zapis nie wskazuje, że muszą zostać spełnione łącznie wszystkie przesłanki wskazane w ww. załączniku (wymiary większe od dopuszczalnych w kategoriach l-VI, rzeczywista masa całkowita większa od dopuszczalnych w kategoriach I-VI, naciski osi przekraczające wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.) aby uzyskać zezwolenie kategorii VII. Gdyby przyjąć argumentację skarżącego, to przewoźnicy nie mieliby możliwości uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu, którego rzeczywista masa całkowita pojazdu mieści się w kategoriach zezwoleń I-VI, ale inne wymiary są większe od wymienionych w tych kategoriach. Tym samym wyłączona zostałaby także możliwość nałożenia kary pieniężnej za przejazd takiego pojazdu. W ocenie Sądu samo ustalenie jakiegokolwiek parametru pojazdu, który nie mieści się w maksymalnych wartościach wskazanych dla zezwoleń kategorii I-VI, skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej jak za brak zezwolenia kategorii VII. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie długość kontrolowanego pojazdu członowego wraz z ładunkiem wynosiła 31,95 m, a tym samym norma zawarta w § 2 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów została przekroczona o 15,45 m, tj. 93,64 % dopuszczalnej wartości. Załącznik nr 1 w Ip. 6 stanowi, że zezwolenie kategorii VI ma miejsce w sytuacji, kiedy mamy do czynienia z pojazdem nienormatywnym o długości nieprzekraczającej: - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach Z powyżej przytoczonych unormowań wynika, iż żadne z zezwoleń kategorii I-VI nie uprawnia do przejazdu pojazdu członowego nienormatywnego o długości 31,95 m. Stwierdzone naruszenie prawidłowo zostało zakwalifikowane jako wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Ustalenie nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu członowego nie wpływa w żaden sposób na zmniejszenie kary. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie naruszają przepisy postępowania administracyjnego, to jest art. 7 i art. 77 § 1, wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W tych okolicznościach zarzuty skargi nie podważają ustaleń, na jakich podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, zaś Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu wydającego decyzję, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.