VI SA/Wa 350/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2005 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę S. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "H." Materiały skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, mocą której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2004r. w zakresie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.000,00zł. Karę, o której mowa wyżej nałożono na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz l.p. 1.1.7 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami ) za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, co jak podał w uzasadnieniu organ, stanowi naruszenie przepisu art. 33 ust. 1, art. 33 ust. 3a i 3b ustawy o transporcie drogowym. Na skarżącego nałożono również karę pieniężna w wysokości 400,00zł. za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego nieprowadzenie pojazdu. Wskazane naruszenia prawa udokumentował protokół z kontroli pojazdu marki [...] nr rej. [...] należącego do skarżącego, przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2004r. o godzinie 15:49 w W. na [...]. Skarżący złożył odwołanie od decyzji w części nałożonej kary 2.000,00zł. i domagał się jej uchylenia. Twierdził, że decyzja jest sprzeczna ze stanem faktycznym, a w szczególności z udokumentowanym przez skarżącego wystąpieniem z dnia [...] sierpnia 2004r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie wykonywania przewozów na potrzeby własne oraz jest sprzeczna z przepisami powołanymi w decyzji. Wystąpienie o wydanie zaświadczenia zostało okazane kontrolującym, co stanowiło dowód wszczęcia stosownego postępowania na cztery dni przed planowanym przejazdem. Skarżący nie może ponosić odpowiedzialności za przedłużające się procedury wydania zaświadczenia, o które upominał się. Ponadto, skarżący stwierdził, że wskazany przez organ przepis art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie może być podstawą wydanego orzeczenia, co skutkować winno stwierdzeniem nieważności decyzji w tej części. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji w kwestionowanym zakresie. Organ stwierdził, że przepis art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza wykonywanie przewozów na potrzeby własne po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego działalności podstawowej. W dniu kontroli skarżący winien więc był legitymować się takim zaświadczeniem, a kierowca – wypisem z w/w dokumentu, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Organ nie uwzględnił argumentów skarżącego ponieważ, jak stwierdził, naruszenia wskazane w decyzji były oczywiste. Skarżący jest profesjonalistą i można od niego oczekiwać takiej organizacji pracy jego przedsiębiorstwa, aby obowiązujące przepisy były przestrzegane. W złożonej skardze do Sądu skarżący domagał się uchylenia decyzji. Zarzucił, że decyzja wskazuje nieobowiązujące w dacie jej wydania przepisy o transporcie drogowym, na co skarżący zwracał uwagę we wniesionym odwołaniu, a co winno skutkować, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. nieważnością decyzji. Również stan faktyczny nie dawał podstaw do nałożenia kary, bowiem skarżący okazał kontrolującym dowód wystąpienia o wydanie zaświadczenia, co oznacza, że organ wiedział o wszczęciu procedury o wydanie zaświadczenia oraz że przedłożenie tego zaświadczenia w dniu [...] sierpnia 2004r. było wyłącznie konsekwencją otrzymania go w tym dniu od organu wydającego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Sąd nie podzielił przekonania skarżącego, że nałożona na niego kara 2.000,00zł nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Podstawę prawną nałożenia na skarżącego kary daje przepis art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zmianami ), który stanowi, że kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wskazanych w pkt od 1) do 6) podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000zł. Kara za naruszenie, jakim jest wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, wyszczególniona została pod pozycją 1.1.7. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, stosownie do dyspozycji art. 92 ust. 4 ustawy o t.dr. Obowiązek uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej nałożył przepis art. 33 ust. 1 ustawy o t.dr. Jest poza sporem, że zaświadczenia, o którym mowa w cyt. przepisie skarżący na dzień dokonywanego przejazdu nie posiadał. Podczas przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2004r. kontroli kierowca skarżącego wylegitymował się wnioskiem o wydanie takiego zaświadczenia, co skarżący potwierdza zarówno w odwołaniu, jak też w złożonej do Sądu skardze. Błędne jest przeświadczenie skarżącego, że wniosek o wydanie zaświadczenia zgłoszenia przewozu na potrzeby własne stanowić może tożsamy bądź równoważny dokument z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o t.dr. Tak więc, nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia znajdowało pełne uzasadnienie zarówno faktyczne jak też prawne. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ wskazując nieobowiązujące w dacie nakładania kary przepisy art. 33 ust. 3a i ust. 3b dopuścił się wydania decyzji bez podstawy prawnej. Wskazanie w podstawie prawnej decyzji, poza przepisami obowiązującymi, dodatkowo przepisów nieobowiązujących nie może stanowić o nieważności decyzji lub też o takiej wadzie decyzji, która uzasadniałaby uchylenie rozstrzygnięcia. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że błędne powołanie w decyzji administracyjnej podstawy prawnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjny, jeżeli podstawa taka istnieje ( wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2001r. I SA 1425/99 ). W rozpatrywanej sprawie, jak już to Sąd zauważył wyżej, zaskarżona decyzja znajdowała podstawę prawną przez organ administracyjny wskazaną. Dlatego za pozbawione podstaw należy uznać zarzuty skargi o nieważności rozstrzygnięcia. Podnoszony przez skarżącego brak winy i dołożona należyta staranność w uzyskaniu wymaganego przepisami zaświadczenia o zgłoszeniu przewozu na potrzeby własne nie może stanowić podstawy uznania zarzutów skargi za zasadne, bowiem zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie kierując się zasadami słuszności. Mając powyższe na względzie skargę należało oddalić jako niezasadną.