VI SA/Wa 354/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska–Przewłoka Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2007 r. sprawy ze skargi Z. z siedzibą w K., R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając w oparciu o art. 134 k.p.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania przez Z. firmy z siedzibą w K. w F. R.. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] lipca 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na firmę Z. kary pieniężnej w kwocie 15.000 zł za wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Następnie odpis powyższej decyzji został nadany w Urzędzie Pocztowym B. 20 listem poleconym w dniu 27 lipca 2006 r. i doręczony stronie w dniu 9 sierpnia 2006 r. zaś wcześniej bo w dniu 3 sierpnia 2006 r. (data stempla pocztowego) strona, reprezentowana przez pełnomocnika R. K. wniosła odwołanie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że stosownie do treści art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje stronie odwołanie. Natomiast w przedmiotowej sprawie strona wniosła odwołanie przed doręczeniem jej decyzji. Niedopuszczalność wniesienia odwołania przez strona polegała na tym, że odwołanie wniesiono przedwcześnie, od decyzji, która nie została doręczona stronie, a zatem nie weszła do obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sprecyzowanej w piśmie z dnia 28 lutego 2007 r. strona zarzuca, iż wydane postanowienie jest błędne i nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że decyzja nie funkcjonowała w obrocie prawnym skoro odpis decyzji wraz z pouczeniem o odwołaniu otrzymał kierowca prowadzący pojazd, zaś kara pieniężna została opłacona w związku z tym doręczeniem. Skoro kierowca pokwitował odbiór decyzji w dniu 21 lipca 2006 r. to odwołanie wniesione w dniu 28 lipca 2006 r. przez pełnomocnika zostało złożone w ustawowym terminie W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2006 r. nie narusza przepisów prawa materialnego. Według Sądu brak jest również jakichkolwiek istotnych dla ostatecznego wyniku sprawy uchybień formalnoprawnych (proceduralnych), które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie organ administracji dokonując kontroli i ustalenia w jej wyniku naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) stosował przepisy tej ustawy. W myśl art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji. Przepis ten nakłada dwa wymagania, obowiązek doręczenia decyzji przedsiębiorcy oraz zakreśla termin do zaskarżenia decyzji. Wymaganie doręczenia decyzji przedsiębiorcy nie stoi w sprzeczności z art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. i z art. 45 k.p.a., przez co należy rozumieć, iż doręczenie decyzji będzie wywołało skutki prawne także, a w sytuacji określonej w art. 40 § 2 k.p.a. skutki te wystąpią wyłącznie, jeżeli decyzja zostanie doręczona osobom wskazanym w tych przepisach. Jednocześnie warto podkreślić, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt, jako rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, od wprowadzenia jej do obrotu prawnego i od tej chwili, zgodnie z art. 110 k.p.a., organ jest nią związany. Przez wprowadzenie decyzji administracyjnej do obrotu prawnego należy rozumieć doręczenie jej stronie (adresatowi decyzji), przedstawicielowi strony, jeżeli strona działa przez swojego przedstawiciela, natomiast gdy strona ustanowiła pełnomocnika, temu pełnomocnikowi (art. 40 § 1 i § 2 k.p.a.). Z akt sprawy wynika, że odpis decyzji został wysłany stronie Z. w dniu 27 lipca 2006 r. Stosownie do treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Dlatego nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż odwołanie zostało skutecznie wniesione w dniu 28 lipca 2006 r. gdyż ta data nie jest datą nadania pisma (odwołania), o której mowa w cytowanym wyżej przepisie. Datą tą jest dzień 3 sierpnia 2006 r. Nie można też uznać za zasadny zarzutu skarżącego, iż skoro kierowca pojazdu otrzymał odpis decyzji w dniu 21 lipca 2006 r. zatem od tej daty należy liczyć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Fakt wręczenia decyzji i pokwitowania uiszczenia kary pieniężnej kierującemu pojazdem stanowi jedynie dla kierowcy podstawę do rozliczenia się z wydanych pieniędzy, nie wywołuje natomiast skutków procesowych. Zatem organ administracji powinien decyzję przesłać do przedsiębiorcy i od daty jej doręczenia liczyć termin do wniesienia odwołania (por. wyrok WSA z dnia 31 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1792/05, LEX nr 220753). Ponadto w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia, iż kierowca pojazdu został upoważniony przez stronę do odbioru decyzji. Również sam fakt uiszczenia kary pieniężnej przed skutecznym doręczeniem przedsiębiorcy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie ma znaczenia dla ustalenia początku biegu terminu do wniesienia odwołania. Odmienne stanowisko strony w tym zakresie nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.