VI SA/Wa 358/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę VI SA/Wa 358/04 UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) oraz w związku z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240) i art. 104 kpa, odmówił wydania L. S. pozwolenia na broń palną sportową. Opierając się na dokumentach przedłożonych przez wnioskodawcę: licencji Klubu Strzelectwa Sportowego "[...]", licencji strzeleckiej kat. B wydanej przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego, patencie strzeleckim, zaświadczeniu klubu o przynależności do klubu "[...]" i o uczestnictwie w zawodach klubowych, opinii [...] Okręgowego Związku Strzelectwa Sportowego oraz pozytywnym orzeczeniu lekarskim, organ administracji stwierdził, iż przynależność do klubu nie może być jedynym dokumentem przekonywującym o konieczności posiadania indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową. Wydanie takiego pozwolenia, zdaniem organu administracji, musi być uzasadnione szczególnymi obiektywnymi okolicznościami. Obowiązek zapewnienia właściwego wyposażenie w sprzęt, w tym także indywidualny, spoczywa zdaniem organu, na organizacjach strzeleckich. Ponieważ ustawa o broni i amunicji, jak i ustawa z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz. U. Nr 25, poz. 113 ze zm.) nie wymieniają kryteriów jakimi winny kierować się organy Policji przy udzielaniu pozwoleń na broń, organy te samodzielnie, na podstawie przepisów prawa i zebranego materiału dowodowego oceniają, czy w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie tego pozwolenia. Zdaniem organu administracji, materiał zgromadzony w sprawie pozwolił mu na ocenę, iż stan zaangażowania wnioskodawcy w tę dyscyplinę sportu nie wyróżnia go spośród innych osób ją uprawiających, co wynika także z krótkiego stażu strony w uprawianiu tej dyscypliny sportu. Fakt przedstawienia wnioskodawcy przez prezesa klubu jako wybitnego zawodnika nie zmienia stanowiska organu, który jest zdania, iż sport ten wnioskodawca może kontynuować w oparciu o broń klubową. Przedłożone argumenty strony organ uznał za nieprzekonywujące o zasadności wydania wnioskowanego pozwolenia. Odwołując się od decyzji L. S. nie zgadzał się ze stanowiskiem organu administracji, iż przynależność do klubu, posiadanie licencji i patentu strzeleckiego nie uzasadniają wydania wnioskowanego pozwolenia na broń. Skarżący zarzuca organowi, iż stwierdzając, że złożone dokumenty są niewystarczające do wydania pozwolenia, nie wskazał jaki stan faktyczny i potwierdzające go dokumenty były by podstawą do otrzymania decyzji pozytywnej. W przekonaniu skarżącego spełnia on wymagane kryteria formalne do uzyskania pozwolenia, więc zaskarżona decyzja nie przedstawia żadnej logicznej argumentacji na odmowę jego wydania. Nadto skarżący stwierdza, iż w obecnym stanie prawnym uznanie administracyjne utraciło swój dotychczasowy charakter, bowiem organ administracji jest w tym zakresie ograniczony ogólnymi zasadami prawa administracyjnego. Dodatkowo skarżący, powołując się na podobne sprawy kolegów klubowych, którzy jak twierdzi skutkiem skarg wniesionych do sądu administracyjnego otrzymali wyroki uchylające decyzje organu administracji, oraz powołując się na wykładnię Trybunału Konstytucyjnego stwierdza, iż znajduje się w podobnej sytuacji prawnej, co uzasadnia jego odwołanie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ administracji powołuje się, podobnie jak organ I instancji, na to, że art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa nawet w przybliżeniu kryteriów, które zobowiązywałyby organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Przepis ten odwołuje się jedynie do oceny przez te organy okoliczności uzasadniających udzielenia pozwolenia. Okoliczności te wskazuje zainteresowany, natomiast ich oceny dokonuje właściwy organ administracji publicznej. Organ odwoławczy stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie neguje żadnego z dokumentów przedłożonych przez skarżącego lecz fakt ten nie obliguje automatycznie organu do wydania wnioskowanego pozwolenia. Organ podkreśla, iż nie bez znaczenia jest poziom osiąganych przez stronę wyników strzeleckich, a w tym zakresie, w ocenie organu, skarżący nie wykazał aby osiągał je na wysokim poziomie, co uzasadniałoby posiadanie własnej broni. Fakt uczestnictwa w jednym roku w 13 klubowych zawodach i treningach strzeleckich nie świadczy o wybitności skarżącego. Zdaniem organu administracji posiadanie broni indywidualnej przez instruktorów strzeleckich czy osoby o ponadprzeciętnych potrzebach nie budzi wątpliwości. Zatem oceniając potrzeby skarżącego w zakresie dostępu do broni organ uważa, iż obecnie może on je zaspokajać bronią klubową. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego L. S. wnosił o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i decyzji ją poprzedzającej. Skarżący uważa, iż w jego sprawie powinno mieć zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1586), gdzie zgodnie z § 22 posiadanie patentu strzeleckiego potwierdza zakres kwalifikacji sportowych do ubiegania się o pozwolenie na broń do celów sportowych. Zdaniem skarżącego organ nie wziął pod uwagę tego przepisu. Nadto skarżący, powołując się na równość obywateli wobec prawa, podnosi (jak w odwołaniu), iż jego koledzy klubowi w identycznym stanie prawnym po wyrokach sądu administracyjnego uchylających decyzje organów Policji otrzymali pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Nadto odnosząc się do zarzutu, w ocenie skarżącego, nierównego traktowania obywateli, polegającego na wydaniu pozwoleń na broń jego kolegom klubowym, organ stwierdził, iż każda sprawa ma charakter indywidualny. Natomiast przywołane w skardze rozporządzenie nie nakłada na organy Policji obowiązku wydawania pozwoleń na broń. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – zwanej dalej ustawą - właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń wydaje się w drodze decyzji administracyjnej (art. 12 ust. 1 ustawy). Rodzaje broni sportowej, na którą może być wydane pozwolenie określa § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 19, poz. 240). Skarżący ubiegał się, w ramach § 6 pkt 2 lit. a) i lit. d) wymienionego rozporządzenia, o pozwolenie na trzy sztuki broni palnej sportowej kaliber 5,6 mm bocznego zapłonu – karabinu, pistoletu i rewolweru. W myśl § 22 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1586), posiadanie patentu strzeleckiego potwierdza zakres kwalifikacji sportowych, jakie spełnia osoba posiadająca lub ubiegająca się o wydanie zezwolenia na broń do celów sportowych na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie natomiast z § 6 pkt 4 wymienionego rozporządzenia patent strzelecki uprawnia do ubiegania się, na podstawie odrębnych przepisów, o wydanie pozwolenia na broń sportową. Zatem przepisy tego aktu normatywnego określają jedynie przesłanki formalne, po spełnieniu których powstaje uprawnienie do zgłoszenia wniosku o udzielenie pozwolenia na broń sportową. Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji publicznej, który stwierdza, iż przepisy powołanego rozporządzenia nie obligują organu do wydania żądanego uprawnienia. Sąd w składzie orzekającym przychyla się do tego stanowiska bowiem nie znajduje umocowania w przepisach prawa twierdzenie skarżącego, iż przynależność do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji PZSS oraz patentu strzeleckiego jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń. Założenie to, reprezentowane przez skarżącego, pozbawiałoby praktycznie mocy art. 10 ust. 1 ustawy, w myśl którego organy Policji oceniają, czy okoliczności, na które powołuje się strona uzasadniają wydanie wnioskowanego pozwolenia na broń. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy organ Policji - w granicach prawa do swobodnej oceny - ustala, czy w konkretnym przypadku okoliczności takie zachodzą, a zatem, czy uzasadnione jest wydanie pozwolenia na określony rodzaj broni (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dna 7 listopada 2002 r. – III SA 458/01). W ocenie organów Policji uprawianie przez skarżącego strzelectwa sportowego w klubie "[...]", w oparciu o broń klubową, pozwala na zaspokojenie jego potrzeb w zakresie doskonalenia umiejętności strzeleckich. Jak wynika z akt sprawy, paten strzelecki oraz licencję B skarżący otrzymał w 2003 r. występując w tym samym roku o pozwolenie na broń indywidualną. W tym samym 2003 roku czterokrotnie brał udział w obowiązkowych zawodach klubowych oraz dziewięciokrotnie w treningach, kwalifikując się do mistrzostw klubu. Zatem dane te, przekazane w piśmie prezesa klubu, wskazują na możliwość osiągania przez skarżącego wyników ponadprzeciętnych, kwalifikujących go w ocenie władz klubu jako zawodnika wybitnego, przy użyciu broni klubowej. Zdaniem organu administracji publicznej, które podziela Sąd w składzie orzekającym, posiadanie prywatnej broni sportowej uzasadnia status instruktora strzelectwa lub wyróżnianie się co najmniej ponadprzeciętnymi wynikami w zawodach międzyklubowych czy krajowych. Dostęp do broni jest ściśle reglamentowany przepisami prawa, a w szczególności do broni o charakterze indywidualnym. Stąd samo spełnienie wymagań formalnych w celu jej pozyskania jest niewystarczające, gdyż okoliczności uzasadniające otrzymanie broni podlegają jeszcze ocenie organów wydających pozwolenie. Oceny tej organy Policji dokonują na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zgodnie z art. 80 kpa. W rozpoznawanej sprawie Sąd zajmował się także kwestią, czy ocena powyższych okoliczności, przez organy administracji publicznej, nie miała cech dowolności. Badając pod tym kątem akta sprawy, Sąd orzekający nie stwierdził by organy Policji, dokonując ustaleń w sprawie, wyciągały z nich wnioski nie dające się pogodzić z właściwym rozumieniem przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Podnoszony przez skarżącego argument, sprowadzający się do zarzutu nierównego traktowania jego osoby na tle kolegów klubowych, którzy, jak twierdzi skarżący otrzymali wnioskowane pozwolenia na broń, na skutek korzystnych dla nich wyroków sądów administracyjnych, nie mógł być rozpoznawany w sprawie, albowiem Sąd orzekający nie może dokonywać oceny rozstrzygnięć zapadłych w innych sprawach. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, nie stwierdził naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.