VI SA/Wa 3597/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2015 r. sprawy ze skargi "Z." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania ostrzeżenia konsumentów o zagrożeniach stwarzanych przez produkt, nałożenia kary pieniężnej i zobowiązania do uiszczenia równowartości kosztów badań oddala skargę Z. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej też jako skarżąca lub spółka) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej też jako Prezes UOKiK) z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję ww. organu z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] w części dotyczącej obowiązku ostrzeżenia konsumentów w trzech kolejnych wydaniach dziennika o zasięgu ogólnopolskim o braku spełnienia wymagań bezpieczeństwa przez produkt, nałożenia kary pieniężnej oraz obowiązku uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. c, art. 33a ust. 2 pkt 2, art. 25a ust. 1 i 6, art. 24 ust. 11 w związku z art. 10 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 13 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, poz. 322). Do wydania skarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych: Pismem z dnia 9 grudnia 2013 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zlecił [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej przeprowadzenie kontroli skarżącej spółki oraz pobranie próbki próbnika kod [...] i przekazanie jej do Laboratorium Badawczego Stowarzyszenia Elektryków Polskich - Biura Badawczego ds. Jakości w celu przeprowadzenia badań próbnika fazy, a następnie ustalenia, czy produkt spełnia wymagania określone w normie [...] "Elektroenergetyczny sprzęt ochronny. Jednobiegunowe wskaźniki napięcia prądu przemiennego do 250 V" (zwanej dalej "normą"), a jeśli nie - czy i jakie wiążą się z tym zagrożenia dla jego użytkowników. Badania laboratoryjne wykazały, że próbnik fazy posiada zbyt małą wysokość ogranicznika uchwytu, która w badanych egzemplarzach wyniosła 1,2 albo 1,3 mm. Natomiast, zgodnie z pkt. 2.3 normy, wysokość ogranicznika uchwytu powinna wynosić 3 mm. Stwierdzono również, że odległość między końcem wieszaka odizolowanego od części przewodzących prąd a ogranicznikiem uchwytu wynosi ok. 20 mm. Natomiast, zgodnie z pkt. 2.10 normy odległość ta powinna wynosić co najmniej 40 mm. Ponadto istnieje możliwość umieszczenia sprawdzianu dostępu o długości 100 mm i średnicy 1 mm we wnętrzu obudowy próbnika fazy przez otwór w elektrodzie dotykowej (niezgodność z pkt 2.10 normy). Stwierdzono także, że wytłoczony na rękojeści znamionowy zakres napięcia (100-500V) przekracza dopuszczalną do stosowania wartość 250V, co wprowadza w błąd użytkownika i stwarza zagrożenie dla jego bezpieczeństwa. Z kolei, etykietę w postaci nalepki, na której umieszczono m.in. prawidłowy znamionowy zakres napięcia (do 250V), można łatwo oddzielić od produktu (niezgodność z pkt 2.18 normy). Laboratorium stwierdziło, że powyższe nieprawidłowości mają wpływ na bezpieczeństwo produktu - stwarzają zagrożenie porażenia prądem. W związku z powyższym, Prezes UOKiK wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ogólnego bezpieczeństwa próbnika fazy, o czym powiadomił stronę skarżącą. W toku postępowania skarżąca zakwestionowała ocenę bezpieczeństwa przeprowadzoną przez Laboratorium Badawcze Stowarzyszenia Elektryków Polskich - Biuro Badawcze ds. Jakości w W. twierdząc, że próbnik fazy jest produktem bezpiecznym. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] uznał, że omawiany próbnik fazy nie jest bezpieczny ze względu na: a/ zbyt małą wysokość ogranicznika uchwytu, b/ za małą odległość między końcem wieszaka odizolowanego od części przewodzących prąd a ogranicznikiem uchwytu, c/ możliwość umieszczenia sprawdzianu dostępu we wnętrzu obudowy próbnika fazy przez otwór w elektrodzie dotykowej, d/ wytłoczony na rękojeści i wprowadzający w błąd znamionowy zakres napięcia. W związku z powyższym organ: a) w przypadku próbników fazy, które nie zostały wprowadzone na rynek - zakazał stronie postępowania wprowadzania tych produktów na rynek i nakazał podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego zakazu, b) w przypadku próbników fazy wprowadzonych na rynek - nakazał ostrzeżenie konsumentów o zagrożeniach stwarzanych przez te produkty, c) nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 4 000 zł, d) zobowiązał spółkę do uiszczenia kosztów badań laboratoryjnych produktu w wysokości 5 166 zł. Przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej za okoliczność obciążającą Prezes UOKiK uznał fakt, że strona postępowania wprowadziła na rynek dużą ilość produktów niespełniających wymagań bezpieczeństwa (29 747 sztuki), co niewątpliwie wpływa na poszerzenie kręgu potencjalnych użytkowników, którzy poprzez zakup próbnika fazy byli narażeni na stwarzane przez nie zagrożenie. Na niekorzyść strony postępowania przemawia zdaniem organu również długi okres (od 1988 roku) obowiązywania normy [...] , określającej wymagania bezpieczeństwa stawiane jednobiegunowym wskaźnikom napięcia. Za okoliczność łagodzącą Prezes UOKiK uznał fakt, że było to pierwsze naruszenie przez strony postępowania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Okolicznością przemawiającą na korzyść strony postępowania jest również brak skarg i reklamacji dotyczących próbnika fazy. Organ wskazał, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, kryterium pomocniczym przy określeniu wysokości kary pieniężnej stanowi wysokość korzyści majątkowej osiągniętej przez stronę postępowania ze sprzedaży produktów będących jego przedmiotem. Korzyść osiągniętą ze sprzedaży produktów stanowi iloczyn sprzedanych produktów, które nie spełniają ogólnych wymagań bezpieczeństwa i nie zostały przez przedsiębiorcę odzyskane (tj. nieodebrane od dystrybutorów i konsumentów) oraz średniej ceny sprzedaży jednej sztuki produktu. Tym samym organ oszacował korzyść majątkową skarżącej ze sprzedaży kwestionowanych produktów na 30 639,41 zł. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że Prezes UOKiK w sposób nieuprawniony uznał próbnik fazy za produkt niebezpieczny. Zdaniem skarżącej organ nie wziął przy tym pod uwagę przy dokonywaniu oceny bezpieczeństwa tego produktu wszystkich kryteriów wymienionych w art. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów i oparł decyzję tylko na jednym dowodzie, tj. badaniach laboratoryjnych próbnika fazy. Konsekwencją powyższego, w opinii skarżącej, było nierozważenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, uniemożliwiające przesądzenie o niespełnieniu przez produkt wymagań bezpieczeństwa, co doprowadziło do przedwczesnego nałożenia na nią kary pieniężnej i obciążenia kosztami badań laboratoryjnych próbnika fazy. Strona postępowania podniosła ponadto zarzuty w kwestii prawidłowości miarkowania wysokości nałożonej kary pieniężnej uznając, iż Prezes UOKiK, ustalając wysokość osiągniętej przez stronę korzyści majątkowej osiągniętej ze sprzedaży produktu, błędnie oparł się jedynie na kryterium przychodu. Natomiast ustalenie wysokości kary na poziomie 4% jej ustawowo dopuszczalnego wymiaru, świadczy - zdaniem strony postępowania - o wątpliwości uznania próbnika fazy za produkt niebezpieczny. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...] utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...]. Prezes UOKiK uznał, że prawidłowo dokonał oceny bezpieczeństwa próbnika fazy, tj. określił rodzaj oraz zakres niezgodności próbnika fazy z wymaganiami bezpieczeństwa przewidzianymi dla tego rodzaju produktów wraz z rodzajem i stopniem zagrożeń, jakie niosą one dla użytkowników produktu. Prezes UOKiK stwierdził, że przy jednoczesnym braku przedłożenia przez skarżącą jakichkolwiek dowodów potwierdzających bezpieczeństwo produktu będącego przedmiotem postępowania, nie był zobligowany do mnożenia dowodów w powyższym zakresie i był uprawniony do dokonania oceny bezpieczeństwa próbnika fazy w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Laboratorium Badawcze Stowarzyszenia Elektryków Polskich - Biuro Badawcze ds. Jakości w W. Ponadto Prezes UOKiK stwierdził, że błędne jest utożsamianie przez spółkę stopnia oraz okoliczności naruszenia obowiązków ze stopniem niespełnienia wymagań bezpieczeństwa przez sam produkt. Organ zaznaczył, że przez stopień i okoliczności naruszenia obowiązków należy rozumieć okoliczności obciążające i łagodzące, które zostały uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...] Z. Sp. z o. o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w części dotyczącej obowiązku ostrzeżenia konsumentów w trzech kolejnych wydaniach dziennika o zasięgu ogólnopolskim o braku spełnienia wymagań bezpieczeństwa przez produkt, nałożenia kary pieniężnej oraz obowiązku uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej analizy oraz oceny zebranego materiału dowodowego, 2) art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie przesłanek, jakimi Prezes UOKiK kierował się przy ustalaniu wysokości nałożonej kary pieniężnej, 3) art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału skarżącej w postępowaniu. Skarżąca podkreśliła, że stan faktyczny co do zasady nie budzi wątpliwości, został on szeroko przedstawiony przez organ w decyzji nr [...]. Zasadniczy zarzut skarżącej dotyczy natomiast nałożenia przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł oraz obciążenia spółki kosztami wykonania opinii biegłego. W ocenie skarżącej w toku dokonania analizy stanu faktycznego oraz ustalania wysokości kar pieniężnych doszło do naruszenia prawa. Organ nakazując zapłatę kary pieniężnej w wysokości 4000 złotych nie podał faktycznego i logicznego wytłumaczenia, z czego ona wynika. Jednocześnie skarżąca zwróciła uwagę na okoliczność, że została ukarana zarówno karą finansową jak i karą, która wiąże się z znacznie większymi konsekwencjami niż kara finansowa. Obok kary pieniężnej został nałożony obowiązek ostrzeżenia konsumentów o zagrożeniach stwarzanych przez produkt w formie ogłoszenie w trzech kolejnych wydaniach gazety. Skarżąca zaznaczyła, że wizerunek spółki, jaki przez lata był budowany znacznie trudniej jest wycenić, a ukazanie się ostrzeżeń spowoduje, że konsumenci stracą zaufanie do przedsiębiorcy, a co za tym idzie mogą zmniejszyć się zyski spółki. W tym wypadku uznać należy, że właśnie ten nakaz jest już wystarczającą karą dla przedsiębiorcy. Kolejnym naruszeniem jest w ocenie skarżącej obciążenie jej kosztami dokonania opinii. Przede wszystkim kwota 5 166 zł, która stanowi równowartość kosztów badań laboratoryjnych, nie była wcześniej znana stronie skarżącej. Ponadto organ nie dokonał ustaleń, dlaczego ta kwota jest tak wysoka, nie opisał też, jaka jest choćby liczba godzin poświęcona przez laboratorium na wykonanie opinii, czy też jaka jest stawka za roboczogodzinę. Skarżąca wskazała, że opinia zawiera stwierdzenia nieostre oraz niejednoznaczne, co nie pozwala na jednoznaczne uznanie, że produkt jest niebezpieczny. W konsekwencji obciążanie jej kosztami z tego tytułu jest bezzasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2012 roku, poz. 270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] sierpnia 2015 roku nr [...] utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję ww. organu z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] w części dotyczącej: a/ obowiązku ostrzeżenia konsumentów w trzech kolejnych wydaniach dziennika o zasięgu ogólnopolskim o braku spełnienia wymagań bezpieczeństwa przez produkt, b/ nałożenia kary pieniężnej, c/ obowiązku uiszczenia równowartości kosztów badań laboratoryjnych. Skarżąca nie kwestionuje przy tym ustaleń organu w zakresie uznania próbnika fazy kod [...] za produkt, który nie jest bezpieczny. Przyznaje też, że stan faktyczny nie budzi co do zasady wątpliwości. Nie neguje też zakazu wprowadzania tych produktów na rynek. Skarga ogniskuje się natomiast głównie na kwestii prawidłowości nałożenia kary pieniężnej, w szczególności w zbiegu z nakazem wykonania obowiązku ostrzeżenia konsumentów poprzez publikację w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim. Kara pieniężna nałożona została w oparciu o przepis art. 33a ust. 2 pkt 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Przywołany przepis stanowi o możliwości nałożenia przez organ nadzoru – w drodze decyzji – kary pieniężnej na producenta lub dystrybutora (ust. 1), producenta (ust. 2), dystrybutora w określonych tymi przepisanymi sytuacjach. Odnośnie producenta kara pieniężna – w wysokości do 100.000 zł – może być nałożona za niewykonanie obowiązków określonych w art. 10 ust. 2; lub, jak w niniejszym przypadku, za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Tak więc jej nałożenie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia, w oparciu o przepis art. 24 ust. 4 pkt 1 lit. b u.o.b.p., że produkt nie jest bezpieczny. Jednocześnie organ nadzoru w drodze decyzji: w przypadku produktów, które nie zostały wprowadzone na rynek zakazuje wprowadzania produktu na rynek i nakazuje podjęcie czynności niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu. Według zaś pkt 2 lit. b i c ww. artykułu, w przypadku produktów wprowadzonych na rynek nakazuje: natychmiastowe wycofanie produktu z rynku (lit. b), ostrzeżenie konsumentów, określając termin i formę ostrzeżenia (lit. c). Treść przytoczonych przepisów pozwala wywieść, że przepisy art. 24 ust. 4 i art. 33a ust. 2 u.o.b.p. stanowią odrębne podstawy materialnoprawne rozstrzygnięcia. W oparciu o przepis art. 24 ust. 4 cyt. ustawy następuje ustalenie w zakresie bezpieczeństwa produktu. Stwierdzenie, że produkt bezpieczny nie jest – nakłada na organ obowiązek wydania decyzji nakazującej wykonanie określonych obowiązków. Tymczasem rozstrzygając o zasadności nałożenia kary pieniężnej, organ bada czy została spełniona ustawowa przesłanka do jej wydania. Zgodnie z art. 33a ust. 2 pkt 2 u.o.b.p. przesłanką tą jest wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa. Zaistnienie tej przesłanki daje organowi możliwość wydania nałożenia kary pieniężnej. O ile nałożenie nakazów określonych art. 24 ust. 4 ma za zadanie ochronę konsumentów, to już cel kar pieniężnych jest inny. Jednocześnie w przypadku, gdy kara pieniężna może być nałożona za wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa (art. 33a ust. 2 pkt 2), możliwe jest zawarcie rozstrzygnięcia tej kwestii w decyzji wydanej na podstawie art. 24 ust. 4, jak miało to miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Jednakże sama możliwość wydania jednej decyzji – w znaczeniu procesowym – nie zmienia jednak faktu, że rozpoznaniu i rozstrzygnięciu podlegają dwie odrębne – w znaczeniu materialnoprawnym – sprawy. W konsekwencji ocenie Sądu podlegać będzie tylko zaskarżona część decyzji, co oznacza, że samo zagadnienie braku bezpieczeństwa produktu, jako nie objęte skargą, pozostaje poza zakresem orzekania w niniejszej sprawie. Odnosząc się zatem do zaskarżonej części decyzji, należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 33a ust. 4 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów wysokość kary ustala się uwzględniając stopień i okoliczności naruszenia obowiązków. Z konstrukcji omawianego przepisu wynika jednocześnie, że o wysokości kary Prezes UOKiK orzeka w ramach uznania administracyjnego. Tymczasem decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w wypadku stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdy organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, Prezes UOKiK w zaskarżonej części decyzji szczegółowo uzasadnił przesłanki, jakie wziął pod uwagę określając wysokość kary nałożonej na skarżącą. Przedstawił zarówno okoliczności obciążające jak i takie, które wpłynęły na obniżenie kary. Przedstawione w decyzji przesłanki wymierzenia wskazanej kary nie wykraczają przy tym poza ramy uznania administracyjnego zakreślonego normami k.p.a. i ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, a także nie noszą znamion dowolności. Zaznaczyć należy, że przez stopień i okoliczności naruszenia obowiązków należy rozumieć takie okoliczności, jak: stopień współpracy z organem nadzoru rynku w zakresie eliminacji zagrożeń stwarzanych przez produkt, ilość niebezpiecznego produktu wprowadzonego na rynek, profesjonalny charakter działalności, ilość ewentualnych skarg konsumentów na produkt, przeznaczenie produktu dla kategorii konsumentów szczególnie narażonych czy też ewentualna notoryjność naruszania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. W przedmiotowej sprawie Prezes UOKiK wskazał z jednej strony na okoliczności obciążające stronę, jak wprowadzenie na rynek dużej ilości produktów niespełniających wymagań bezpieczeństwa (29 747 sztuki), co w ocenie organu wpływa na poszerzenie kręgu potencjalnych użytkowników, którzy poprzez zakup próbnika fazy byli narażeni na stwarzane przez nie zagrożenie, a nadto długi okres obowiązywania normy [...] określającej wymagania bezpieczeństwa stawiane jednobiegunowym wskaźnikom napięcia. Z drugiej strony organ wziął pod uwagę jako okoliczność łagodzącą fakt, iż było to pierwsze naruszenie przez strony postępowania przepisów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów a także brak skarg i reklamacji dotyczących próbnika fazy. Prawidłowo wycenił również korzyść majątkową ze sprzedaży 29 747 próbników fazy wynoszącą 30 639,41 zł. Finalnie uznał za zasadne nałożenie na stronę postępowania kary pieniężnej w wysokości 4 % maksymalnego wymiaru kary. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie Prezesa UOKiK nie nosi znamion dowolności, lecz zostało wyczerpująco uzasadnione, a wymierzona w przedmiotowej sprawie kara jest adekwatna do naruszenia. Ponadto kara, w tej wysokości zdaniem Sądu spełni swoją funkcję prewencyjną – jest wyraźnym ostrzeżeniem na przyszłość zapobiegającym powstawaniu nagannych praktyk rynkowych, oraz funkcję represyjną – stanowi dolegliwość dla przedsiębiorcy nie niosąc za sobą jednocześnie ryzyka wyeliminowania go z obrotu gospodarczego. Ostatecznie wskazać też należy, że jednym z celów ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów jest zapewnienie bezpieczeństwa produktów wprowadzanych na rynek. Dlatego, w ocenie Sądu, kary wymierzane w tego rodzaju sprawach, uwzględniając kryteria ich wymierzenia przewidziane w ustawie o ogólnym bezpieczeństwie produktów, nie mogą mieć symbolicznego charakteru. Nie można przy tym łącznie ujmować jako sankcji, tak jak to czyni skarżąca, kwestii kary pieniężnej oraz wynikającego z art. 24 obowiązku ostrzeżenia konsumentów. Sam nakaz umieszczenia odpowiednich publikacji w prasie nie ma bowiem związku z przesłankami wymiaru kary. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 25a ust. 1 i 6 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Przepis ten bowiem ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Na jego gruncie ustawodawca stanowi o obowiązku poniesienia przez stronę postępowania opłat związanych z badaniami i opiniami biegłych, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 1, 2, 4 albo ust. 14 pkt 2 u.o.b.p. Wystąpienie okoliczności objętych hipotezą tego przepisu aktualizuje obowiązek organu administracji do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów przeprowadzonych badań. Sprawozdanie, którego koszt sporządzenia obciążył finalnie skarżącą, sporządzone zostało w akredytowanym Laboratorium Badawczym SEP i jak każdy dokument urzędowy, korzysta z domniemania wiarygodności. Ewentualne zanegowanie prawidłowości jego sporządzenia mogło mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego, a następnie sądowego w przedmiocie ustalenia, czy mamy do czynienia z produktem bezpiecznym. Jednakże, skoro skarżąca w żaden sposób nie neguje, że produkt nie jest bezpieczny i uważa ustalenia organu poczynione w tym zakresie za prawidłowe, a ustalenia te opierają się przede wszystkim na wynikach badań laboratoryjnych, to nie może podnosić zarzutów co do prawidłowości sprawozdania przy zaskarżeniu samej kwestii obowiązku zwrotu kosztów jego sporządzenia. Bezskuteczne są, w ocenie Sądu, ujęte w skardze zarzuty odnośnie nieostrych, czy też niejednoznacznych stwierdzeń znajdujących się w treści opinii. W przypadku bowiem, w którym oparte na opinii laboratorium badawczego ustalenia organu są bezsporne, niedopuszczalne jest ich negowanie w celu weryfikacji prawidłowości wyliczenia kosztów badań. Kwota, którą organ obciążył stronę, odpowiada wysokości wskazanej w fakturze VAT z dnia 28 lutego 2014 roku, zatem nałożony na skarżącą obowiązek odpowiada wymogom ustawowym. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, a w drugiej instancji odniósł się wyczerpująco do argumentacji zawartej w we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd nie dopatrzył się więc zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.