VI SA/Wa 3599/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji dotyczących sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego postanawia: przyznać C. K. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący – C. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji dotyczących sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Po wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżący w dniu 4 października 2014 r. złożył sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do czytelnego wypełnienia i nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, formularza (PPF) wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu administracyjnym. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 grudnia 2014 r. Wobec nie złożenia przez skarżącego czytelnie uzupełnionego formularza wniosku w zakreślonym terminie, zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2015 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dniu 20 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo stanowiące sprzeciw skarżącego od zarządzenia z dnia 23 stycznia 2015 r., wobec czego utraciło ono moc, a sprawa z wniosku o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu na nowo. Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartym w złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżąca ma trudną sytuację materialną. Wskazał, że pozostaje sam w gospodarstwie domowym i od dłuższego czasu jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Skarżący oświadczył, że posiada mieszkanie w W. o powierzchni 31 m2 oraz w S. o powierzchni 26 m2, które wynajmuje, natomiast nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Podał, że jego jedyny dochód stanowi kwota którą uzyskuje z tytułu najmu jednego z mieszkań w wysokości 550 zł brutto miesięcznie. Przedstawił dokumenty z których wynika, że zobowiązany jest pokrywać opłaty na mieszkanie w wysokości 231,01 zł miesięcznie, opłatę za energię – 79,79 zł, opłatę za gaz – 24,67 zł, do tego skarżący ponosi wydatki związane z zakupem biletów komunikacji miejskiej oraz z zakupem żywności oraz środków czystości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 i 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podkreślić należy, że instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym. Udzielenie prawa pomocy powinno sprowadzać się do przypadków, gdy sytuacja majątkowa strony jest rzeczywiście ciężka. Instytucja powyższa ma na celu bowiem umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom najuboższym, które z przyczyn od siebie niezależnych nie są w stanie zdobyć środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym. W niniejszej sprawie – zdaniem Sądu – skarżący wykazał w sposób należyty, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że z danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jak wynika ze złożonych przez skarżącego do akt sprawy oświadczeń oraz dokumentów dołączonych do wniosku, uzyskiwany przez niego z tytułu wynajmu mieszkania dochód – 550 zł nie pokrywa stałych wydatków związanych z utrzymaniem zajmowanego mieszkania, a także zakupem jedzenia i środków czystości. Skarżący przedstawił dokumenty z których wynikają jego stałe zobowiązania finansowe. W związku z powyższym, należy uznać, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 p.p.s.a postanowił jak w sentencji.