VI SA/Wa 360/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi T. z siedzibą w S., Bułgaria na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2011 r. nakładającą na T. B. z siedzibą w S., Bułgaria, skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 2000 zł i nałożył karę w wysokości 1400 zł za: - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24- godzinnego okresu; - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2011 r. w miejscowości A. na autostradzie [...], został zatrzymany do kontroli autobus [...] o numerze rejestracyjnym [...] należący do skarżącej, który prowadziło dwóch kierowców T. T. i K. K. Kierowcy wykonywali regularny przewóz osób na trasie S. – W. zgodnie z okazanym wypisem z licencji nr [...] oraz zezwoleniem nr [...] na rzecz skarżącej. W toku prowadzonych czynności kontrolnych oraz analizy okazanych dokumentów stwierdzono, że kierowcy nie posiadają w pojeździe i nie okazali do kontroli drogowej wykresówek z dni: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] lipca 2011 r. Kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli drogowej również karty kierowcy. Stwierdzono nadto nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego i skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., na podstawie na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej u.t.d.). oraz Ip. 1.7, lp. 10.2 lit. a i b, lp. 11 ust. 1, lp.11.2 ust. 4 załącznika do ww. ustawy nałożył na skarżącą karę pieniężną w kwocie 2000 zł. w tym za: - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – 500 zł; - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: o czas do jednej godziny - 100 zł.; - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego przy wykonywaniu przewozu drogowego: za każdą rozpoczętą kolejną godzinę - 400 zł; w wyniku analizy okazanych wykresówek stwierdzono, że kierowca T. T. prowadząc pojazd w dniu [...].07.2011 r. skrócił czas odpoczynku dziennego do 6 godzin i 30 minut, brak 2 godzin i 30 minut do wymaganego odpoczynku 9-ciu godzin. - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu - 400 zł; w wyniku analizy okazanych wykresówek z dnia [...].07.2011 r. stwierdzono bowiem, że kierowcy niezasadnie użyli 2 szt. wykresówek w tym samym okresie 24 godzin. Prowadząc pojazd w załodze włożyli wykresówki dnia [...].07.2011 r. o godz. 16.00 i wykresówki te znajdowały się w tachografie do godz. 23.30, o godz. 23.30 wyjęli wykresówki z tachografu i założyli następne, które przebywały w tachografie do godz. 12.00 dnia [...].07.2011 r. tj. zatrzymania pojazdu do kontroli drogowej. - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) – 600 zł Organ wskazał odnośnie tego naruszenia, że w wyniku analizy okazanych wykresówek stwierdzono, że kierowcy prowadząc pojazd w załodze nieodpowiednio operowali przełącznikiem grup czasowych tachografu w dniach [...].07.2011 r., [...].07.2011 r., [...].07.2011 r. (2 szt). Na w/w wykresówkach nie można stwierdzić, w jakich godzinach kierowcy wykorzystywali przerwę i odpoczynek. Jest tylko prowadzenie pojazdu i dyspozycyjność. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 80 i 107 k.p.a. oraz podwójne ukaranie za to samo naruszenie przedsiębiorcy oraz kierowców mandatami karnymi. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 87, art. 92 ust. 1 pkt 8 u.t.d. oraz lp. 10.2, lp. 1.7, lp. 11.2 ust. 1 , lp. 11.2 ust. 4 załącznika do u.t.d, art. 6 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 z późn. zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, poz. 897 ze zm.),uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 1400 złotych za: - wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego; - nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego: nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24- godzinnego okresu. Organ odwoławczy, mając na uwadze treść art. 87 ust. 1 u.t.d. oraz art. 31 ust 1 u.t.d. podał, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenie rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy, czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Ponadto przedsiębiorca łub podmiot wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Okazanie wszystkich wykresówek z bieżącego dnia oraz z poprzednich 28 dni wynika z rozporządzenia (WE) 561/2006 r. Ponadto zgodnie z art. 31 ust. 1 o czasie pracy kierowców, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nie użytkowania karty kierowcy lub nie sporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Organ po analizie materiału dowodowego stwierdził, iż kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 1.7 załącznika do u.t.d. wynosi 500 złotych. Odnośnie naruszenia lp. 10.2 załącznika do u.t.d. organ po analizie zapisów na wykresówkach kierowcy T. T. stwierdził, iż w dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie 13:20 ww. kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku od godziny 6:50 dnia [...] lipca 2011 r., do godziny 13:20 dnia [...] lipca 2011 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 30 minut. Kara pieniężna z tytułu powyższego naruszenia wynosi 500 złotych. Odnośnie naruszenia polegającego na nieuzasadnionym użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu organ wskazał, że prawidłowo organ pierwszej instancji uznał, iż kierowcy T. T. oraz K. K. w dniu [...] lipca 2011 r., w nieuzasadniony sposób używali kilku wykresówek w ciągu jednego 24-godzinnego okresu. Pierwszą wykresówkę została bowiem włożona o godzinie 16:00 dnia [...] lipca 2011 r., po czym wyjęta i włożona drugą wykresówkę o godzinie 23:30 tego samego dnia w tym samym pojeździe. Nadto podniósł, iż za każdy dzień nieprawidłowego działania urządzenia rejestrującego: nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24- godzinnego okresu organ stosownie do lp. 11.2 art.1 załącznika do utd wymierza karę pieniężną w wysokości 400 zł. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, iż analiza wykresówek z dni [...],[...] oraz [...] lipca 2011 r. nie pozwala na stwierdzenie w jakich godzinach kierowcy skarżącej wykorzystali przerwę i odpoczynek, bo przerwa i odpoczynek są tak samo rejestrowane na wykresówce, nie można zatem ustalić, czy naruszenie, o którym mowa w lp. 11.2 art. 4 w/w załącznika faktycznie miał miejsce, co oznacza, iż ustalony przez organ I instancji stan faktyczny nie daje podstaw do stwierdzenia powyższego naruszenia. Wobec powyższego organ odwoławczy nie stwierdził powyższego naruszenia. Zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania administracyjnego także wobec przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy. Ukaranie mandatami karnymi kierowców nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania z tytułu powyższych naruszeń wobec przedsiębiorcy. Organ nadto podniósł, iż brak podstaw do zastosowania w sprawie art. 92 ust. 4 i art. 93 ust. 7 utd. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, tj.: - bezpodstawne wszczęcie postępowania administracyjnego, po zakończeniu postępowania karnego, mające ten sam przedmiot; - bezpodstawne nałożenie dwóch kar pieniężnych na dwa różne podmioty (kierowców oraz przedsiębiorcę) za ten sam czyn, w przypadku gdy odpowiedzialność ponosi tylko jeden z tych podmiotów. - a nadto naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę okoliczności i materiału dowodowego w sprawie i niewskazanie co stanowi podstawę odpowiedzialność skarżącej, na jakich dowodach organ oparł swoje twierdzenia. Oraz naruszenia prawa materialnego, tj.: - błędną interpretację oraz niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do przedmiotowego stanu faktycznego, art. 92 - 94 ustawy o transporcie drogowym. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, iż w przypadku wszczęcia postępowania karnego i ukarania kierowców mandatami karnymi bezpodstawne jest wszczęcie postępowania administracyjnego i ukarania dodatkowo za te same czyny przedsiębiorcę. Zdaniem skarżącej organ naruszył również zasadę res iudicata. bowiem, wszczęcie postępowania administracyjnego, które ma ten sam przedmiot wyraźnie narusza zasadę powagi rzeczy osądzonej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy, czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Stosownie zaś do treści art. 31 ust. 1 u.t.d., kierowca który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres którego dotyczy wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art.15 ust.7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy. Jak stanowi ust. 2 tego artykułu zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przez rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. W sytuacji gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006, podmiot wykonujący przewóz drogowy wystawia zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007r., str.14), a kierowca to zaświadczenie podpisuje. W ocenie Sądu dowody zgromadzone w sprawie, w tym protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. jednoznacznie wskazują, iż kierowca zatrzymanego do kontroli pojazdu nie okazał wykresówek ani zaświadczenia o przyczynie braku wykresówek za dni: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] lipca 2011 r. Skarżąca nie wyposażyła kierowcy w odpowiednie dokumenty, które potwierdzają fakt nieprowadzenia pojazdu albo prowadzenia pojazdu, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Analiza wykresówek kierowcy T. T. potwierdziła, że w dniu [...].07.2011 r. o godzinie 13:20 kierowca rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 6 godzin i 30 minut nieprzerwanego odpoczynku od godziny 6:50 dnia [...].07.2011 r. do godziny 13:20 dnia [...].07.2011 r., co oznacza że skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 2 godziny i 30 minut. Kierowcy T. T. oraz K. K. w dniu [...].07.2011 r. w nieuzasadniony sposób używali kilku wykresówek w ciągu jednego 24- godzinnego okresu. W dniach [...],[...] oraz [...].07.2011 r. kierowcy prowadząc pojazd w załodze nieodpowiednio operowali przełącznikiem grup czasowych selektorem. Skarżąca w istocie ustaleń organu skutkujących stwierdzeniem powyższych naruszeń nie podważa. Podnosi jedynie, iż za ten sam czyn nie mogą być nałożone kary na dwa różne podmioty tj. kierowców i przedsiębiorcę oraz, że nie wskazano dowodów na odpowiedzialność skarżącej. Podnieść zatem należy, iż za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą, a przepisy ustawy o transporcie drogowym nie wyłączają odpowiedzialności przedsiębiorcy w przypadku ukarania kierowców mandatami. Odpowiedzialność ta – prawnoadministracyjna – co w zw. z zarzutami skargi wymaga podkreślenia, jest odpowiedzialnością obiektywną, co oznacza, iż podstawą wymierzenia kary jest stwierdzenie naruszenia bez potrzeby wdawania się w ocenę co do tego, czy przedsiębiorca ponosi winę z tego tytułu. Wprawdzie art. 92 a ust. 4 utd stanowi, że postępowanie wobec przedsiębiorcy podlega umorzeniu w przypadku, gdy przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub, jak wskazuje art. 93 ust. 7 utd nie miał możliwości jego przewidzenia to jednak okoliczności objęte hipotezą tych przepisów powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z nich tj. przedłożyć stosowne dowody. W rozpoznawanej sprawie takich dowodów i chociażby okoliczności wskazujących na zaistnienie powyższych przesłanek skarżący nie przedstawił. Organ nie miał zatem obowiązku prowadzenia stosownego postępowania dowodowego i czynienia ustaleń w tym zakresie. Odpowiedzialność ta, co ponownie należy podkreślić, ma charakter obiektywny i znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołany przepis art. 92 ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Kary pieniężne wymierzane w postępowaniu administracyjnym, na podstawie ustawy o transporcie drogowym, nie uzależniają nałożenia kary od winy, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne odpowiedzialność administracyjną ponosi przedsiębiorca. Odpowiedzialność tę ponosi także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Sprawą przedsiębiorcy jest zawarcie takich umów oraz przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które dyscyplinować będą osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem (vide. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1257/06). Wyłączenie tej odpowiedzialności, przewidziane w art. 93 ust. 7 u.t.d., zachodzi jedynie wówczas gdy wystąpią zdarzenia lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie została przez stronę skarżącą wykazana. Na powyższą okoliczność, ani też okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 93 ust. 7 utd skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych to przedsiębiorca jako osoba wywodząca skutki prawne wynikające z powołanych przepisów winien udowodnić okoliczności objęte hipotezą przepisów. W tym miejscu wskazać należy, że ratio legis przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku kierowców. jest zapewnienie bezpieczeństwa na drogach publicznych. Przepisy te dotyczą przecież kierowców pokonujących trasy o znacznych odległościach i mają zapobiegać nadmiernemu przeciążeniu kierowców, a przez to zwiększyć bezpieczeństwo wszystkich użytkowników dróg. Tak pojmowane znaczenie tych przepisów nie pozwala na rozszerzającą wykładnię odstępstw od wymogów zachowania czasu pracy i odpoczynku kierowców i dlatego też przepis art. 93 ust. 7, pozwalający na odstąpienie od wymierzenia kary, należy interpretować zawężająco. Podkreślenia wymaga, że w każdym przypadku obowiązkiem przedsiębiorcy jest zapewnienie prawidłowej organizacji pracy i sprawowanie pełnego skutecznego nadzoru nad zatrudnionymi pracownikami i czuwanie nad tym, aby wykonywali powierzone im obowiązki w sposób nie tylko efektywny dla przedsiębiorcy, ale przede wszystkim zgodny z obowiązującym prawem.. Zdaniem Sądu uznać należy, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.