VI SA/Wa 3606/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r. sprawy ze skargi J.F. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach [...]-[...] marca 2013 r. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego oddala skargę Komisja Egzaminacyjna II stopnia nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach [...] -[...] marca 2013 r., - uchwałą z dnia [...] października 2013 r., nr [...], na podstawie art. 368 ust. 1, 9 i 12 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.), dalej również u.r.p., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. F., dalej zdająca, skarżąca, od uchwały z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego z siedzibą w [...] - utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że Komisja Egzaminacyjna do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego z siedzibą w [...] uchwałą z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] stwierdziła, że J. F. uzyskała wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. Zdająca z części pierwszej egzaminu (test) otrzymała ocenę bardzo dobrą, z drugiej części egzaminu (prawo karne) - ocenę bardzo dobrą, z trzeciej części egzaminu (prawo cywilne) - ocenę dostateczną, z czwartej części egzaminu (prawo gospodarcze) - ocenę niedostateczną oraz z piątej części egzaminu (prawo administracyjne) - ocenę dostateczną. Powołując się na treść art. 366 ust. 1 ustawy o radcach prawnych stanowiący, że pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego, otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu radcowskiego otrzymał ocenę pozytywną, Komisja wskazała, iż zdająca uzyskała wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. J. F. w odwołaniu od uchwały z dnia [...] maja 2013 r. zakwestionowała zasadność oceny z czwartej części egzaminu radcowskiego i wniosła o zmianę oceny cząstkowej na ocenę pozytywną. Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, nie znalazła podstaw do zmiany zaskarżonej uchwały i uchwałą z dnia [...] października 2013 r. utrzymała ją w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że tryb składania egzaminu radcowskiego został uregulowany w art. 36-369 ustawy o radcach prawnych oraz w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie przeprowadzania egzaminu radcowskiego (Dz. U. Nr 163, poz.1302; dalej rozporządzenie z 2009 r.), wydanym na podstawie art. 361 ust. 16 ustawy o radcach prawnych. Wynik egzaminu radcowskiego ustalany jest w drodze uchwały Komisji Egzaminacyjnej (art. 366 ust. 2 ustawy o radcach prawnych), od której przysługuje zdającemu odwołanie do Komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaskarżonej uchwały (art. 368 ust. 1 ustawy o radcach prawnych), jednak procedura odwoławcza nie została uregulowana w ustawie. W myśl art. 368 ust. 12 ustawy o radcach prawnych do postępowania przed komisją odwoławczą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 368 ust. 14 ustawy o radcach prawnych, Minister Sprawiedliwości wydał rozporządzenie z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego (Dz. U. nr 164, poz. 1314). Stosowanie do § 5 ust. 3 rozporządzenia przewodniczący lub członek komisji odwoławczej sporządza pisemną opinię dotyczącą zasadności poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu wraz ze stanowiskiem. W jawnym głosowaniu komisja odwoławcza głosuje nad ostateczną oceną testu lub pracy pisemnej z tej części egzaminu radcowskiego, która została zakwestionowana w odwołaniu, następnie komisja odwoławcza głosuje w sprawie uchwały komisji egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego o wyniku tego egzaminu (§ 5 ust. 4 i ust. 5). Z powołanych uregulowań wynika, że postępowanie odwoławcze przed komisją odwoławczą jest postępowaniem szczególnym, którego zakres strona określa w odwołaniu. Komisja kontroluje tylko tę część egzaminu, która została zakwestionowana przez stronę. Nie jest to zatem drugoinstancyjne postępowanie administracyjne w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, tylko szczególne postępowanie odwoławcze, które ma na celu przede wszystkim rozpatrzenie zasadności zarzutów odwołania, nie zaś skontrolowanie całego przebiegu egzaminu, ani też ponowne sprawdzenie pracy egzaminacyjnej. Komisja podkreśliła, że zgodnie z art. 364 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, egzamin radcowski polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu radcowskiego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. W myśl art. 365 ust. 2 wskazanej ustawy, oceny rozwiązania każdego z zadań z części drugiej do piątej egzaminu radcowskiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Krajową Radę Radców Prawnych. Ponieważ ustawodawca dopuszcza możliwość różnego, acz prawidłowego rozwiązania tych samych zadań w art. 365 ust. 2 ustawy o radcach prawnych wyszczególniono najważniejsze kryteria oceny prac pisemnych z tych części egzaminu, tj.: 1) zachowanie wymogów formalnych, 2) właściwość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, 3) poprawność rozstrzygnięcia problemu egzaminacyjnego, 4) należyte zabezpieczenie interesu reprezentowanej strony. Przesłanki te mają charakter pojęć niedookreślonych (szacunkowych), których indywidualizacja dokonywana jest przez egzaminatorów i komisje podejmujące uchwały w odniesieniu do konkretnego przypadku. Kryteria te muszą być spełnione łącznie, bo tylko wtedy uprawniona jest ocena, że zdający jest przygotowany do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. W niniejsze sprawie zdająca zakwestionowała ocenę uzyskaną z pracy z zakresu prawa gospodarczego, z której obaj egzaminatorzy wystawili jej ocenę niedostateczną. Zadanie z zakresu prawa gospodarczego polegało na sporządzeniu umowy spółki jawnej z uwzględnieniem wskazanych założeń zadania. Obaj egzaminatorzy jako podstawowy błąd pracy wskazali wadliwą formę umowy spółki, która z uwagi na wniesienie do niej wkładu w postaci własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. Na końcową, negatywną ocenę zadania miały wpływ także inne uchybienia wskazane przez egzaminatorów. Uchybienia te to: - brak danych o stosunkach majątkowych i osobistych osób fizycznych zawiązujących spółkę; - brak numerów PESEL i KRS oraz nr księgi wieczystej nieruchomości; -wskazanie jedynie na podstawowe elementy założeń do umowy bez ich szczegółowego rozszerzenia np.: § 10 i 13, brak regulacji zwolnienia wspólnika od zakazu konkurencji i rozstrzygnięć na wypadek śmierci. Zastrzeżenia jednego z egzaminatorów wywołała także regulacja zawarta w § 9 i 11 umowy. Dokonując oceny sporządzonej przez zdającą umowy spółki Komisja Egzaminacyjna II stopnia stwierdziła, że podstawowym błędem pracy jest brak przyjęcia formy akty notarialnego dla umowy spółki, do której wnoszony jest wkład niepieniężny w postaci własności nieruchomości. Jednocześnie Komisja przywołała różne stanowiska prezentowane w doktrynie dotyczące powyższego zagadnienia, które m.in. z niezachowaniem formy aktu notarialnego wiążą skutek w postaci nieważności takiej umowy. Podsumowując swoje rozważania wskazała, że z art. 3 Kodeksu Spółek Handlowych wynika jednoznacznie zobowiązanie każdego wspólnika do wniesienia wkładu, co stanowi element konieczny spółki. Zdająca wybierając wkład w postaci własności nieruchomości (zadanie z prawa gospodarczego nie narzucało zdającemu rodzaju wniesionych wkładów) powinna uzupełnić brakujące elementy stanu faktycznego, szczególnie wówczas, gdy zdecydowała się na regulacje kontrowersyjne ze względów prawnych lub nietypowe rozwiązania mogące budzić wątpliwości, co do ich funkcjonowania w praktyce. Uznając niezachowanie formy aktu notarialnego spółki jawnej, do której wnoszony jest wkład w postaci nieruchomości za istotny błąd organ jednocześnie stwierdził, że błąd ten nie może być uznany za dyskwalifikujący zadanie, a jedynie jako jeden z elementów oceny sporządzonej przez zdającą umowy spółki. Pozostałe istotne uchybienia to brak wskazania, czego dotyczy uchwała zgromadzenia wspólników, która stanowiła załącznik nr 1 do uchwały. Uchwała ta nie została opisana w związku z czym, zdaniem organu, powstaje wątpliwość, czy zdająca zna zasady rozporządzania prawem, zwłaszcza nieruchomością w spółce jawnej. Kolejne uchybienia to brak wskazania księgi wieczystej, czy tytułu własności nieruchomości wnoszonej do spółki; nadto brak odpisu z KRS celem sprawdzenia osób uprawnionych do reprezentacji spółki "Kolorex" i sposobu tej reprezentacji. W ocenie organu także postanowienia na wypadek śmierci wspólnika są niejasne i niestanowcze, a nadto niczego nie wnoszą, skoro i tak z mocy art. 64 KSH pozostali wspólnicy mogą postanowić o dalszym trwaniu spółki. Poważne zastrzeżenie dotyczyło także zapisu § 10 umowy spółki, który w kontekście § 9 jest nielogiczny, gdyż do zbycia nieruchomości wystarczyła zgoda wszystkich wspólników (§ 9), natomiast wszystkie wewnętrzne rozstrzygnięcia w spółce podejmowane muszą być w drodze uchwały (§ 10). Nadto zapis ten jest sprzeczny z treścią § 8, w którym powierzono prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki tylko K. K. i P. S., zatem w sposób domniemany wyłączono trzeciego wspólnika, który wniósł wkład dziesięciokrotnie przewyższający wkład K. K., a uczestniczy w takim samym stopniu w zyskach i stratach. Wymagało to wskazania dodatkowej okoliczności, czego w pracy nie uczyniono. Wskazując na powyższe uchybienia Komisja Egzaminacyjna podkreśliła, że celem egzaminu radcowskiego jest między innymi sprawdzenie wiedzy zdającego pod kątem przygotowania do samodzielnego wykonywania zawodu radcy prawnego z uwzględnieniem zadań, jakie wypełnia profesjonalista, w pełni przygotowany do stosowania prawa, także w zakresie sporządzania umów, w których występuje wiele zagadnień prawnych. Praca zdającej nie spełnia wszystkich założeń zadania, a ujęcie zagadnień, które postawiono w części IV egzaminu nie jest wystarczające. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę komisji Egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości z dnia [...] października 2013 r. wniosła J. F. Skarżąca podniosła następujące zarzuty: I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, 8, 11, 77, 80, 107 § 3 oraz 138 k.p.a., w związku z art. 364 ust. 1, art. 368 ust. 12 oraz 368 ust. 9 ustawy o radcach prawnych, poprzez:  a) nieprzedstawienie merytorycznej argumentacji przemawiającej za uznaniem zarzutów odwołania za niezasadne oraz za utrzymaniem w mocy oceny negatywnej, co połączone było z brakiem należytego wyjaśnienia przez Komisję II stopnia zasadności przesłanek, którymi kierowała się przy załatwieniu sprawy; b) nieprzedstawienie merytorycznej argumentacji przemawiającej za uznaniem zarzutów Komisji Egzaminacyjnej za zasadne; c) nieprawidłowe rozpatrzenie odwołania, polegające na braku odniesienia się do części zarzutów podniesionych w toku postępowania przed Komisją II stopnia, co świadczy o braku wyczerpującego rozpatrzenia odwołania, podczas gdy uchwała Komisji II stopnia powinna być wydana po wszechstronnym rozpatrzeniu wszystkich twierdzeń i zarzutów podniesionych w odwołaniu; d) nieprawidłowe rozstrzygnięcie poprzez sformułowanie zarzutów względem pracy egzaminacyjnej w sposób lakoniczny, co uniemożliwia podjęcie merytorycznej polemiki z tym rozstrzygnięciem; e) pominięcie okoliczności świadczących o wystarczającym przygotowaniu skarżącej do samodzielnego wykonywania zawodu radcy prawnego; skarżąca zawarła bowiem w swojej pracy wszystkie założenia zawarte w zadaniu, nie popełniając błędu powodującego dyskwalifikacje zadania, polegającego na sporządzeniu nieważnej umowy, z pozostałych części egzaminu skarżąca uzyskała oceny pozytywne; II. obrazę przepisów prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 364 ust. 10 w zw. z art. 365 ust. 2 oraz art. 364 ust. 1 i 7 ustawy o radcach prawnych, poprzez niewłaściwe zastosowanie ustalonej przez ustawodawcę skali ocen, polegające na nieuzasadnionym utrzymaniu oceny negatywnej z zakresu prawa gospodarczego pomimo, że w uzasadnieniu uchwały Komisji II stopnia nie została wskazana i uzasadniona żadna przesłanka dyskwalifikująca pracę skarżącej w tym zakresie, a ewentualne uchybienia w pracy uzasadniać mogły jedynie gradację ocen pozytywnych. Skarżąca podkreśliła, że jedyny zarzut, który postawili oboje egzaminatorzy dotyczył braku zachowania formy aktu notarialnego sporządzonej umowy spółki. Komisja Egzaminacyjna II stopnia uznała przedstawione w tym zakresie zarzuty odwołania i przyznała, że niezachowanie formy aktu notarialnego spółki jawnej, do której wnoszony jest wkład w postaci nieruchomości stanowi błąd istotny, jednak wobec różnic w doktrynie nie można uznać tego błędu jako dyskwalifikującego zadanie, a jedynie jako jeden z elementów oceny umowy. Takie stanowisko Komisji, zdaniem skarżącej powinno skutkować dokonaniem zmiany oceny zadania z IV części egzaminu na pozytywną. Skarżąca nie zgodziła się także z uznaniem za istotne pozostałych uchybień wskazanych przez Komisję drugiego stopnia. I tak zdaniem skarżącej Instrukcja dla zdającego nie zawierała wymogu sporządzenia załączników. Elementem wystarczającym było powołanie się na konieczne zgody korporacyjne, dlatego też brak szczegółowego opisania załącznika nie powinien być uznany za uchybienie. Brak sprawdzenia księgi wieczystej nieruchomości, brak powołania się na KRS, brak sprawdzenia dowodu rejestracyjnego wnoszonego do spółki samochodu są w ocenie skarżącej nieistotnymi uchybieniami, które nie mogły przesądzić o negatywnej ocenie tej części egzaminu. Wyjaśniła nadto, iż opisany w projekcie umowy model biznesowy bazuje na założeniu, iż jeden ze wspólników (wnoszący wkład o większej wartości) jest wspólnikiem biernym, nie angażującym się w bieżące funkcjonowanie spółki (wyłączenie z prowadzenia spraw spółki), z kolei pozostali wspólnicy (wnoszący wkłady o wartości odpowiednio niższej), jako wspólnicy dynamiczni, poza wkładem, aktywnie zarządzają działalnością spółki. Model ten strony mogły swobodnie kształtować w sposób uwzględniający ich subiektywne interesy. W stosunku do spółki jawnej stosuje się w szerszym zakresie zasadę wolności umów wynikającą z art. 3531 KC, czyli przyznawania stronom prawa do kształtowania treści umowy według swojego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się wartości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Przedstawiając powyższą argumentację wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Komisja Egzaminacyjna II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości wniosła o oddalenie skargi i ponownie przedstawiła argumentację uzasadniającą prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Sąd kontrolował uchwałę z dnia [...] października 2013 r. Komisji Egzaminacyjnej II stopnia nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach [...] -[...] marca 2013 r., którą utrzymano w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] maja 2013 r. z siedzibą w [...] orzekającą, iż J. F. uzyskała wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie odwoławcze przed Komisją II stopnia jest postępowaniem szczególnym, którego zakres określa strona w odwołaniu. Komisja kontroluje tylko tę część egzaminu, która została zakwestionowana przez stronę i tylko pod kątem podniesionych przez nią zarzutów. Nie jest to zatem drugoinstancyjne postępowanie administracyjne w rozumieniu k.p.a., tylko szczególne postępowanie odwoławcze, które ma na celu rozpatrzenie zasadności zarzutów odwołania, nie zaś skontrolowanie całego przebiegu egzaminu, ani też ponowne sprawdzenie prac egzaminacyjnych. Jak trafnie wyjaśnił organ tryb składania egzaminu radcowskiego został uregulowany w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r., o radcach prawnych, art. 36-369 u.r.p. oraz rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie przeprowadzenia egzaminu radcowskiego. Stosownie do art. 364 ust. 1–8 u.r.p. egzamin radcowski polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu do samodzielnego i należytego wykonywania zwodu radcy prawnego. Egzamin radcowski składa się z pięciu części pisemnych. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma, ustalający wzorzec oceny części drugiej do piątej egzaminu, art. 365 ust. 2 u.r.p., zgodnie z którym oceny rozwiązania każdego z zadań dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna (...), biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Wskazany przepis formułuje kryteria oceny przygotowania zdającego do wykonywania zawodu racy prawnego, które muszą zostać spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1037/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Regulacja ta, mająca na celu ochronę interesu społecznego, ma gwarantować dopuszczenie do wykonywania zawodu radcy prawnego osób, których przygotowanie pod względem samodzielności i należytej wiedzy nie może budzić wątpliwości. W niniejszej sprawie u podstaw utrzymania negatywnego wyniku z egzaminu radcowskiego legła negatywna ocena z czwartej części egzaminu obejmującej zadanie z zakresu prawa gospodarczego. Zadanie z zakresu prawa gospodarczego polegało na sporządzeniu umowy spółki jawnej. Przy sporządzaniu umowy zdający mieli obowiązek uwzględnić następującą treść zadania: Na zlecenie wszystkich przyszłych wspólników, należało sporządzić umowę spółki osobowej uregulowanej w Kodeksie spółek handlowych, w której każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, a odpowiedzialność wspólników ma charakter subsydiarny. Wspólnicy nie wykonują wolnych zawodów. Postanowienia umowy spółki winny zapewniać stabilne działanie spółki i eliminować płaszczyzny konfliktów między wspólnikami, przy czym pozycja poszczególnych wspólników w spółce nie musi być tożsama. Założeniami do umowy było: 1. Wspólnicy: a) K. K., zam. ul. [...],[...], b) P. S., zam. ul. [...],[...], c) "[...] " sp. z o.o. z/s w [...], adres: ul. [...],[...]. 2. Spółka działać będzie pod firmą zawierającą firmę spółki z o.o. 3. Przedmiotem działalności spółki będzie sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet (PKD 47.91 .Z). 4. Przedmiot wkładów wnoszonych przez wspólników jest różny, a ich wartości są nierówne. 5. Umowa winna określać sposób reprezentowania spółki. 6. Umowa winna określać czynności, które uznaje się za przekraczające zakres zwykłych czynności spółki. 7. Umowa winna określać sposób podejmowania wewnętrznych rozstrzygnięć w spółce. Jak niewadliwie stwierdził organ podstawowym, istotnym błędem sporządzonej przez skarżącą umowy spółki był brak wzmianki o formie aktu notarialnego umowy, co było konieczne z uwagi na wniesienie wkładu w postaci własności nieruchomości. Strony nie mogą tego wymogu ominąć w ten sposób, że w pisemnej umowie spółki jedynie określą ten rodzaj wkładu, zaś samo zobowiązanie do wniesienia wkładu zawrą w odrębnej umowie (notarialnej), jak argumentowała skarżąca. Jak słusznie wskazał organ zadanie z prawa gospodarczego nie narzucało zdającym rodzaju wniesionych wkładów, przepisy o spółce jawnej przewidują najbardziej liberalny reżim wkładów wśród spółek handlowych, tak więc skarżąca mogła wybrać wkład, co do którego miałaby pełną wiedzę co do wymogów formalnych jego wniesienia. Powyższy błąd skutkował także brakiem spełnienia trzeciego kryterium zadania tj. braku poprawności zaproponowanego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu reprezentowanej strony, gdyż skarżąca była zobowiązana działać na zlecenie wszystkich wspólników, a w przypadku braku formy aktu notarialnego spółka nie posiada żadnego instrumentu prawnego pozwalającego na zgłoszenie żądania przeniesienia własności nieruchomości, gdyż nie istnieje skuteczne zobowiązanie wspólnika wnoszącego wkład w postaci własności nieruchomości. Podkreślić należy, że z założenia egzaminacyjnego nr II wynikało, że zdający winien uzupełnić brakujące elementy stanu faktycznego. Szczególnie wówczas powinien to uczynić, gdy decydował się na regulacje kontrowersyjne ze względów prawnych lub nietypowe rozwiązania mogące budzić wątpliwości co do ich funkcjonowania w praktyce. W niniejszej sprawie brak jest założeń poczynionych przez skarżącą. Sąd podziela ocenę i przestawioną argumentację organu, iż wskazany powyżej błąd istotny nie może być uznany za dyskwalifikujący zadanie, a jedynie jako jeden z elementów oceny. Na tę negatywną ocenę wpłynęły także pozostałe inne istotne uchybienia wskazane przez organ. Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje dokonaną przez organ ocenę i przedstawioną w tym względzie argumentację Komisji Odwoławczej. Organ wystarczająco wyczerpująco wyjaśnił przyczyny, dla których sporządzona umowa spółki jawnej została oceniona negatywnie. Uzasadnił także powody nieuwzględnienia argumentacji skarżącej. Oceny tej nie mogą podważyć zarzuty skargi, które w większości stanowią powtórzenie zarzutów sformułowanych w odwołaniu, do których organ w zaskarżonej uchwale się odniósł. Podsumowując zaskarżona uchwała podjęta została z zachowaniem reguł prowadzenia postępowania określonych w przywołanym rozporządzeniu z dnia 24 września 2009 r., w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 2 k.p.a. W szczególności Komisja Egzaminacyjna dokonała merytorycznej analizy zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu. Za bezskuteczny należy uznać także zarzut braku odniesienia się do części argumentów odwołania, gdyż jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2013 r. (sygn. akt II GSK 2333/11): "Nie narusza dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. nieodniesienie się przez organ administracji do wszystkich argumentów odwołania, jeżeli wskazane i objaśnione przez ten organ w uzasadnieniu okoliczności przesądzają o trafności decyzji." Z tych przyczyn uznając, że zaskarżona uchwała odpowiada prawu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.