VI SA/Wa 3617/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić M. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD, organ) wymierzył skarżącemu M. M. karę pieniężną z naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu. Decyzję tę doręczono skarżącemu 9 lipca 2025 r. z pouczeniem, że przysługuje mu prawo zwrócenia się do GITD z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy lub ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący, nie zgadzając się z powyższą decyzją, pismem z 1 lipca 2025 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie wywiódł skargę. W związku z powyższym w odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skargę do sądu można wnieść, gdy strona nie korzysta z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: ppsa) dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z dniem doręczenia stronie takiej decyzji terminy do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy albo skargi do sądu administracyjnego rozpoczynają bieg równolegle, zaś ustawodawca, w takim przypadku, stronie pozostawił wybór środka ochrony prawnej pomiędzy skargą do sądu administracyjnego, a wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższą regułę potwierdza treść art. 54a § 1 i 2 ppsa, ponieważ jednoczesne złożenie w określonym czasie przez strony postępowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargi do sądu administracyjnego na tą samą decyzję administracyjną, wymaga rozpoznania przez organ administracyjny skargi jak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W art. 54a ppsa potwierdzono zatem pierwszeństwo drogi administracyjnej, gdyż w przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez jedną ze stron skargę do sądu administracyjnego drugiej ze stron należy potraktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że w takiej sytuacji procesowej znajduje zastosowanie ogólna reguła, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ppsa). W rozpoznawanej sprawie skarga na zaskarżoną decyzję została wniesiona za pośrednictwem GITD w dniu 14 lipca 2025 r. Z akt administracyjnych wynika jednak, że od tej decyzji uprzednio złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu, z zestawienia ww. dat wynika, że wolą skarżącego było w pierwszym rzędzie uruchomienie kontroli decyzji w trybie instancyjnym. Skoro tak, to skarga złożona już po skutecznym wszczęciu postępowania w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest niedopuszczalna i nie ma przy tym znaczenia, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony skutecznie, czy też nie. Jedynym ustawowym warunkiem skutecznego złożenia skargi od decyzji do Sądu było bowiem nieskorzystanie przez skarżącego z prawa złożenia od tej decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie skarżący skorzystał jednak z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, a tym samym zrezygnował z możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję pierwszoinstancyjną. Celem przepisu art. 52 § 3 ppsa nie jest bowiem przyznanie stronie możliwości dwutorowej/niejako dwukrotnej weryfikacji tego samego aktu administracyjnego, lecz prawo wyboru procedury weryfikacji: wniosku albo skargi. Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do sytuacji, w której strona mogłaby wnieść skargę do sądu na wypadek, gdyby wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został wniesiony skutecznie. Takie rozumienie art. 52 § 3 ppsa przeczy literalnemu brzmieniu tej normy, która wymaga od strony wyboru trybu domagania się ochrony, a więc decyzji co do tego czy skorzysta z trybu postępowania administracyjnego, czy też z trybu sądowoadministracyjnego. Przy czym konsekwencje tego wyboru obciążają stronę (por. postanowienie NSA z 17 listopada 2022 r. II GSK 1514/22). Wobec tego w rozpoznawanej sprawie skarżący nie mógł skutecznie domagać się rozpoznania skargi przez Sąd, a także jednoczesnego procedowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W takiej sytuacji procedowana skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, jako niedopuszczalna z powodu niewyczerpania środka odwoławczego (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). O zwrocie wpisu orzeczono natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.