VI SA/Wa 3631/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (nazywany dalej "GIJHARS") decyzją z [...] sierpnia 2014 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b w związku z ust. 3 pkt 1 lit. b, z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975) w zw. z art. 1 ust. 2 lit. b oraz art. 2 lit. k i art. 23 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 19 ust. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania firmy P. S.A. z siedzibą w N. (nazywanej dalej "Stroną", "Spółką", "Skarżącym"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (nazwanego dalej "[...]WIJHARS") z [...] stycznia 2014 r. Nr [...], wymierzającą Spółce, karę pieniężną w wysokości 1.000,00 zł., za wprowadzenie do obrotu wyrobów oznakowanych nazwą "B.", w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W wyniku kontroli przeprowadzonej w Spółce w dniach od [...] listopada 2013 r. do [...] listopada 2013 r., stwierdzono, że Spółka wprowadziła do obrotu produkty oznakowane w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji, poprzez zastosowanie w nazwie wszystkich produktów terminu "bio". Ustalono jednocześnie, że Spółka nigdy nie było producentem ekologicznym w rozumieniu ustawy o rolnictwie ekologicznym, nie jest objęta certyfikacją przez upoważnioną jednostkę certyfikującą, do produkcji swoich wyrobów nie stosuje surowców ekologicznych. Organ wskazał, że zastosowanie w oznakowaniu terminu "bio", stanowi naruszenie art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, zgodnie z którym terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji, zwłaszcza jego pochodne lub wersje skrócone jak np. "bio" i "eko" używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymagania określone w tym rozporządzeniu, czyli są zarezerwowane do produktów ekologicznych. Zgodnie z art. 25 ust. 3 pkt. 1 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych, w drodze decyzji wymierza karę pieniężną za wprowadzenie do obrotu produktu, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23 rozporządzenia 834/2007, w wysokości do 200 % korzyści majątkowej uzyskanej za wprowadzone do obrotu produkty i nie może być niższa niż 500 zł. Karę tę wymierza się przy uwzględnieniu stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu dokonującego naruszenia i wielkość jego obrotów (art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym). Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Strony, że dietetyczne środki specjalnego przeznaczenia medycznego oraz suplementy diety nie są produktami rolnymi objętymi zakresem Rozporządzenia 834/2007, gdyż wynika z niego wprost, że jego regulacje dotyczą również środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego do której to kategorii zaliczają się również dietetyczne środki specjalnego przeznaczenia medycznego, zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136 poz.914) oraz suplementy diety definiowane jako środek spożywczy w art. 3 ust. 3 pkt 39 tej ustawy. Organ nie uwzględnił też argumentacji Strony, że marka "B." w żaden sposób nie łączy się z produkcją ekologiczną, lecz stanowi zarejestrowany i stosowany przez Spółkę od 1991 r., renomowany znak towarowy, ponieważ fakt oznakowania produktu nieekologicznego nazwą zawierającą terminy, o których mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) 834/2007, bez względu na to, czy oznacza ona nazwę producenta, nazwę marki, nazwę handlową (wymyśloną), czy stanowi treść zarejestrowanego znaku towarowego, może sugerować nabywcy, że wyrób oznakowany w ten sposób jest wyprodukowany metodami produkcji ekologicznej. W tych okolicznościach [...]WIJHARS, decyzją z [...] stycznia 2014 r., wydaną na podstawie art. 25 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym w związku z art. 23 Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, art. 46 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, art. 2 i 8 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustalające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, ustanawiające Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego (Dz. U. L 31 z 01.02.2002 r.) jak również art. 104 K.p.a., nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 1000 zł, za wprowadzenie do obrotu wyrobów oznakowanych w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji tj.: 1. B. środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego 30 kaps. - wielkość partii produkcyjnej [...] szt. op., data produkcji: [...] r. numer partii: [...]. Wartość partii produkcyjnej: [...] zł brutto. 2. B. środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego 30 kaps. - wielkość partii produkcyjnej 52085 szt. op., data produkcji: [...] r. numer partii: [...]. Wartość partii produkcyjnej: [...] zł brutto. 3. B. środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego 30 kaps. - wielkość partii produkcyjnej [...] szt. op., data produkcji: [...] r. numer partii: [...]. Wartość partii produkcyjnej: [...] zł brutto. 4. B. Dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego 30 kaps. - wielkość partii produkcyjnej [...] szt. op., data produkcji: [...] r. numer partii: [...]. Wartość partii produkcyjne: [...] zł brutto. 5. B. syrop 200 ml - wielkość partii produkcyjnej [...] szt. op., data produkcji - [...] r. numer partii: [...]. Wartość partii produkcyjnej: [...] zł brutto. Wymierzając karę pieniężną organ uznał, że działanie Strony było nieumyślne. Oceniając zakres naruszenia i stopień szkodliwości czynu Strony, organ uznał go jako nieznaczny w stosunku do stwierdzonych nieprawidłowości. Organ wziął też pod uwagę fakt, iż Strona nie była jeszcze kontrolowana i nieprawidłowość tego rodzaju została wykazana u po raz pierwszy. Rozpatrując odwołanie Spółki z [...] lutego 2014 r., GIJHARS mając na względzie wszystkie okoliczności uznał, że właściwą w niniejszej sprawie podstawę prawną stanowi art. 25 ust. 1 pkt 5 lit b ustawy o rolnictwie ekologicznym, zgodnie z którym osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 - podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mogłaby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł. Organ stwierdził, że suplementy diety oraz dietetyczne środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego stanowią żywność, w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28.01.2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.2.2002 r., s. 1, ze zm.), zgodnie z którym "żywność" (lub "środek spożywczy") oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać. W związku z tym, zdaniem organu, suplementy diety oraz środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego jak każda żywność, powinny spełniać wymagania jakości handlowej, m. in. te odnoszące się do oznakowania produktu. W przypadku suplementu diety oraz środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oznakowanych terminami odnoszącymi się do ekologicznej metody produkcji (a więc także zawierającymi w oznakowaniu sformułowania "bio") należy ustalić czy dany produkt stanowi przetworzony produkt rolny, o którym mowa w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Organ wskazał, że na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) m 834/2007, do celów tego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu. W języku polskim termin "ekologiczne" oraz terminy w innych językach wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady (WE) m 834/2007, ich pochodne lub wersje skrócone, jak np.: "bio", "eko", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty wyłącznie w znakowaniu i reklamie produktów spełniających wymogi tego rozporządzenia. Organ dodał, że zgodnie z art. 23 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 terminy, o których mowa w art. 23 ust. 1 (w tym termin "bio"), nie są stosowane na terenie Wspólnoty w żadnym z języków Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, chyba że nie są używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Zgodnie z art. 23 ust. 2 zdanie drugie tego rozporządzenia, nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk używanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w ww. rozporządzeniu. Organ uznał zatem, że w sytuacji gdy suplement diety lub środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego stanowi przetworzony produkt rolny przeznaczony do spożycia, stosowanie w jego oznakowaniu terminów sugerujących konsumentowi ekologiczną metodę produkcji (w tym określenia "bio"), stanowi naruszenie art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. GIJHARS nie zgodził się z twierdzeniem Strony, że produkty wskazane w decyzji I instancji nie są objęte zakresem zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 tzn. nie stanowią produktów rolnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia oraz nie mieszczą się w zakresie definicji "produktu rolnego" określonej w art. 38 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, pomimo, iż Strona podkreśliła, że komponent "bio", stanowiący fragment fantazyjnej nazwy handlowej, dotyczy każdorazowo produktu niebędącego produktem rolnym. Organ stwierdził, że sporne produkty są objęte zakresem rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Produkty te stanowią wieloskładnikowe środki spożywcze, składające się m. in. z przetworzonych produktów pochodzenia rolnego (takich jak olej rybi (B.), olej słonecznikowy (B., B., B.), sok z aronii (B.), cukier (B.) oraz żelatyna (B., B., B., B.)) a więc produktów, wymienionych w art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Strona podniosła, że udział przetworzonych produktów rolnych w spornych produktach B., należy uznać za pomocniczy i marginalny. Rola przetworzonych produktów rolnych w produktach B. może być również uznana za pomocniczą z uwagi na funkcję technologiczną jaką te produkty pełnią w produktach gotowych: olej słonecznikowy, olej rybi - nośniki witamin i składników odżywczych, żelatyna - budulec kapsułki, sok z aronii - regulator kwasowości, środek korygujący smak Organ, biorąc pod uwagę, że wspomniane przetworzone produkty rolne stanowią przeważającą masę dziennej dawki produktu, przeznaczonej do spożycia przez ludzi, stwierdził jednak, że nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony, iż rola tych składników w produkcie gotowym jest marginalna. Odnosząc się do argumentu Strony utrzymującej, że kwalifikacja spornych produktów do grupy przetworzonych produktów rolnych jest niemożliwa z uwagi na wysoki stopień ich przetworzenia, GIJHARS stwierdził, że wysoki stopień przetworzenia będący wynikiem złożonych procesów technologicznych nie zmienia faktu, że wspomniane produkty rolne wchodzą w skład produktów finalnych i stanowią składniki żywności w rozumieniu definicji zawartej w art 3 pkt 34 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ dodał, że z uwagi na charakter produktów finalnych B., oznakowanych jako środki spożywcze specjalnego przeznaczenia medycznego oraz suplement diety (a więc będących produktami kwalifikowanymi jako żywność w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz art. 3 ust. 3 pkt 39 i pkt 43 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia) i zawierających w składzie przetworzone produkty rolne tj. olej rybi, olej słonecznikowy, sok z aronii, cukier oraz żelatynę, nie można z całą pewnością stwierdzić, że nazwa "B.", "wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną", o czym mowa w art. 23 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Organ nadmienił również, że konsument nie musi dysponować dostateczną wiedzą a także nie ma obowiązku weryfikowania czy produkt bądź jego składniki, noszący oznakowanie wskazujące na ekologiczną metodę produkcji, w rzeczywistości spełnia wymagania stawiane produktom ekologicznym. Konsument ma wszelkie prawo uznać, że produkt znajdujący się na rynku, oznakowany na opakowaniu terminem "bio", w tym jego składniki pochodzenia rolnego, spełniają wszystkie wymagania, określone dla produktów ekologicznych przepisami prawa wspólnotowego i krajowego. W tych okolicznościach GIJHARS, decyzją z [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję [...]WIJHARS z [...] stycznia 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] września 2014 r., na decyzję GIJHARS z [...] sierpnia 2014 r., Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji, względnie o uchylenie tych decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanychZaskarżonej decyzji zarzucił: 1. nieważność, na podstawie art. 6 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegającą na rażącym naruszeniu art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym, poprzez jego zastosowanie, mimo że stan faktyczny w sprawie nie dawał podstaw do zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie, gdyż sprawa nie mieściła się w zakresie zastosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91, którego naruszenie sankcjonuje art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym; 2. naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: - nieustalenie kluczowej z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okoliczności - czy produkty Skarżącego objęte zaskarżoną decyzją są produktami rolnymi, a tym samym - czy są objęte zakresem zastosowania Rozporządzenia 834/2007; - nieustalenie - w sytuacji uznania przez organ, że przepisy Rozporządzenia 834/2007 znajdują zastosowanie do produktów objętych zaskarżoną decyzją - kluczowej z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. tego czy termin "bio" będący członem fantazyjnej nazwy produktów "B." objętych zaskarżoną decyzją łączy się z produkcją ekologiczną oraz ograniczenie się przez organ do stwierdzenia jakoby w przypadku produktów Skarżącego "nie można uznać, że produkty te nie łączą się z produkcją ekologiczną", co w konsekwencji doprowadziło do błędnego niezastosowania derogacji od zakazu używania komponentu "bio" w oznakowaniu produktu przewidzianej w art. 23 ust. 2 in fine Rozporządzenia 834/2007, mimo że produkty Skarżącego objęte zaskarżoną decyzją spełniają przesłanki zastosowania tej derogacji; 3. ewentualnie, naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym w związku z art. 1 ust. 2 Rozporządzenia 834/2007, w związku z art. 38 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: "Traktat") oraz w związku z art. 6 K.p.a., poprzez zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym w sytuacji, gdy produkty Skarżącego, których dotyczyła zaskarżona decyzja, nie są objęte zakresem zastosowania Rozporządzenia 834/2007, tym samym brak jest podstaw prawnych do zastosowania wskazanej sankcji w niniejszej sprawie; 4. naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w związku z art. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, poprzez bezzasadne uznanie, że produkty Skarżącego zawierające w nazwie fantazyjnej człon "bio" wprowadzają konsumenta w błąd i naruszają przepis art. 46 ust. 1 pkt 1 o bezpieczeństwie żywności i żywienia; 5. naruszenie art. 23 ust. 2 Rozporządzenia 834/2007, poprzez niezastosowanie derogacji od zakazu używania komponentu "bio" w oznakowaniu produktu przewidzianej w tym przepisie, mimo że produkty Skarżącego objęte zaskarżoną decyzją spełniają przesłanki do zastosowania derogacji. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 1 ust. 2 Rozporządzenia 834/2007 nie wszystkie produkty pochodzenia rolnego są automatycznie objęte tym aktem prawnym. W odniesieniu do żywności będą to jedynie produkty rolne poddane procesowi przetworzeniu lub nie. Jak wynika natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ nie dokonał w tym zakresie dokładnych, czy prawidłowych ustaleń, uznając, że produkty Skarżącego stanowią "produkty pochodzenia rolnego przeznaczone do spożycia", w sytuacji, gdy art. 1 ust. 2 Rozporządzenia 834/2007, takiej kategorii nie przewiduje. Skarżący podkreślił, że organ nie odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ani nie odwołał się do jakichkolwiek dowodów, jak również nie wyjaśnił podstawy prawnej, co mogłoby potwierdzać stanowisko, że obecność (choćby jednego) składnika pochodzenia rolnego pełniącego funkcję technologiczną w produkcie miałaby determinować kwalifikację każdorazowo całego produktu jako "produkt rolny" czy "przetworzony produkt rolny" w rozumieniu Rozporządzenia 834/2007 i Traktatu. W ocenie Skarżącego takie wnioskowanie jest nieuprawnione i zdecydowanie zbyt daleko idące, gdyż nie jest oparte na przepisach prawa, jak również brak jest w tym zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, co świadczy o potraktowaniu postępowania wyjaśniającego w sposób dowolny. Skarżący dodał następnie, że nawet gdyby uznać, że przepisy Rozporządzenia 834/2007 znajdują zastosowanie do spornych produktów, przedmiotem ustaleń organu winno być ustalenie nie tego, czy produkty te wykazują związek z produkcją ekologiczną z uwagi na swój skład, ale tego, czy taki związek można dostrzec pomiędzy produkcją ekologiczną a użyciem w stosunku do tych produktów terminu "bio" w ich fantazyjnej nazwie "B.". Skarżący podkreślił, że zakaz stosowania terminu "bio" podlega wyłączeniu na podstawie derogacji z art. 23 ust. 2 in fine Rozporządzenia 834/2007. Termin "bio" w nazwie "B.", dotyczy każdorazowo całego produktu, który nie jest produktem rolnym. Ponadto człon "bio" zawarty w nazwie spornych produktów wyraźnie nie łączy się także z produkcją ekologiczną. Sama marka "B.", w ramach której sporne produkty są wprowadzane do obrotu w Polsce, wywodzi się od nazwy powszechnie znanego leku B., dla którego znak towarowy "B." został zarejestrowany ponad 20 lat temu. Biorąc też pod uwagę kryterium przeciętnego konsumenta należy, zdaniem Skarżącego, odrzucić tezę, jakoby preparaty prozdrowotne w formie kapsułek czy syropu mogły sugerować pochodzenie z uprawy ekologicznej. W istocie organ powinien był zatem ustalić czy użycie komponentu "bio" w tej nazwie, biorąc pod uwagę charakter produktów jako preparatów witaminowych, pozwala na powiązanie ich wyraźnie w jakikolwiek sposób z produkcją ekologiczną. W ocenie Skarżącego nie zachodzi wyraźnie żaden związek pomiędzy terminem "bio" w nazwie spornych produktów, a produkcją ekologiczną, "bio" jest bowiem jedynie elementem nazwy fantazyjnej, a nazwa "B." jest stosowana dla linii produktów stanowiących preparaty witaminowe, co w odbiorze przeciętnego konsumenta nie łączy się z jakimkolwiek produktem rolnym, w odniesieniu do którego mogłaby być stosowana produkcja ekologiczna. Organy nie odniosły się do tej argumentacji w postępowaniu, co zdaniem Skarżącego, stanowiło naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Skarżący podkreślił, że skoro Rozporządzenie 834/2007 nie zawiera definicji produktu rolnego, a tylko do produktów rolnych (poddanych procesowi przetwarzania lub nie) odnosi się to Rozporządzenie, należy zastosować definicję zawartą w art. 38 ust. 1 Traktatu, zgodnie z którą, przez produkty rolne należy rozumieć płody ziemi, produkty pochodzące z hodowli i rybołówstwa, jak również produkty pierwszego przetworzenia, które pozostają w bezpośrednim związku z tymi produktami. W ocenie Skarżącego organ błędnie uznaje, że Rozporządzenie 834/2007 obejmuje także takie rodzaje żywności jak środki spożywcze specjalnego przeznaczenia żywieniowego i suplementy diety zawierające choćby jeden składnik pochodzenia rolnego, opierając się na brzmieniu art. 19 ust. 2 lit. b tego Rozporządzenia, który to przepis ustanawia reguły produkcji ekologicznej środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Nie ulega jednak wątpliwości, zdaniem Skarżącego, że przepis ten nie rozszerza zakresu zastosowania Rozporządzenia 834/2007, gdyż pełny zakres jego zastosowania został wskazany w art. 1 ust. 2 tego Rozporządzenia. Art. 19 ust. 2 lit. b, dotyczy wyłącznie sposobu produkcji tych produktów ekologicznych, które mieszcząc się w przedmiotowym zakresie zastosowania Rozporządzenia (wskazanym w art. 1 ust. 2 tego aktu) i są równocześnie środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Tymczasem okoliczność, że preparat witaminowy jest wprowadzany do obrotu jako środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego czy suplement diety z dodatkiem substancji pomocniczej pochodzenia rolnego stosowanej wyłącznie w celach technologicznych, nie może automatycznie prowadzić do wniosku, iż produkt ten stanowi produkt rolny w rozumieniu Rozporządzenia 834/2007. Według Skarżącego, nie może budzić wątpliwości, że sporne produkty, z uwagi na złożony proces technologiczny ich wytwarzania, nie stanowią nieprzetworzonych produktów, ani tym bardziej, nieprzetworzonych produktów rolnych. Nie stanowią też przetworzonych produktów rolnych przeznaczonych do spożycia, ponieważ żaden proces przetwarzania jakichkolwiek produktów rolnych (w tym zawartych w spornych produktach substancji pomocniczych), nie pozwoli na uzyskanie preparatów witaminowych (w tym w formie kapsułek czy syropu). Produkty te nie stanowią również, produktów rolnych pierwszego przetworzenia, które pozostają w bezpośrednim związku, z produktami podstawowymi. Sporne produkty są wieloskładnikowymi środkami spożywczymi, w których skład wchodzą różnorodne konfiguracje witamin lub substancji odżywczych. Do ich formulacji została dodana niewielka ilość substancji pochodzenia rolnego: oleju słonecznikowego czy rybiego jako nośników odpowiednio witamin i substancji odżywczych w kapsułkach, żelatyny jako budulca kapsułki czy soku z aronii poprawiającego smak, ich udział jednak, jako surowców pełniących wyłącznie funkcję technologiczną, należy uznać za pomocniczy i marginalny w produkcie końcowym. Głównymi surowcami są substancje odżywcze, w tym syntetyczne witaminy, determinujące przeznaczenie spornych produktów. Produkty witaminowe Skarżącego są wytwarzane, a następnie nabywane przez konsumentów nie z uwagi na żelatynę czy olej w nim zawarty, ale z uwagi na zawarte w nich witaminy oraz powiązane z nimi właściwości zdrowotne. Skarżący dodał, że zgodnie ze stanowiskiem ETS dotyczącym przetworzonych produktów rolnych produkty, które przeszły proces produkcyjny, a ich koszt jest tego rodzaju, że cena podstawowych surowców rolnych użytych do produkcji stanowi koszt marginalny, są wyłączone z omawianej definicji. Koszt natomiast, składników pochodzenia rolnego użytych w spornych produktach jako substancji pomocniczych ma charakter marginalny w stosunku do kosztu pozostałych ich składników, w tym wysoko przetworzonych mikstur witaminowych. W świetle powyższego, zdaniem Skarżącego, zaskarżona decyzja narusza rażąco prawo, ponieważ organ nie dokonał jedynie błędnej wykładni przepisów, lecz w istocie pominął treść art. 1 ust. 2 Rozporządzenia 834/2007, który precyzyjnie wskazuje zakres zastosowania tego Rozporządzenia. Organ, zdaniem Skarżącego, błędnie powołał się też na art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, brak jest bowiem normatywnego powiązania pomiędzy sankcją z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, a ewentualnym naruszeniem art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Skarżący również dodał, że produkty będące specjalnymi środkami żywieniowymi, zawierające litery -bio- w nazwie, stanowią znaczącą część rynku polskiego. Są one sprzedawane głównie w aptekach, a przy okazji także w placówkach pozaaptecznych. W odpowiedzi na skargę GIJHARS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę prawną, wymierzonej Skarżącemu kary pieniężnej, za wprowadzenie do obrotu wyrobów oznakowanych w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji, stanowi art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z tym przepisem, osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007, podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustawy o rolnictwie ekologicznym zawiera również definicję pojęcia: "produkty" oraz pojęcia: "produkty rolnictwa ekologicznego", które występują w przytoczonym przepisie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b. Z art. 2 pkt 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym, wynika zatem, że "produkty", są to produkty wymienione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, a z art. 2 pkt 6 tej ustawy wynika, że "produkty rolnictwa ekologicznego", są to produkty uznane za ekologiczne w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 834/2007. Przytoczona regulacja prawna prowadzi do oczywistego wniosku, iż aby ustalić zasadność oraz legalność nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej, należy dokonać analizy przepisów rozporządzenia nr 834/2007. Tym bardziej, iż kluczowym argumentem podnoszonym przez Skarżącego, jest pogląd, iż przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania do spornych w niniejszej sprawie produktów, będących środkami spożywczymi specjalnego przeznaczenia medycznego oraz suplementem diety, ponieważ nie mieszczą się one w zakresie przedmiotowym reglamentacji prawnej tego aktu prawnego. Aby ustalić zakres przedmiotowy tego aktu prawnego, należy odwołać się do art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, do którego odsyła art. 2 pkt 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Produkty wymienione w tym przepisie, to produkty pochodzenia rolnego, w tym pochodzące z akwakultury, wprowadzone na rynek lub takie, które mają być wprowadzone na rynek, do których ma zastosowanie rozporządzenia nr 834/2007, a mianowicie: a) żywe lub nieprzetworzone produkty rolne; b) przetworzone produkty rolne przeznaczone do spożycia; c) pasze; d) wegetatywny materiał rozmnożeniowy i nasiona do celów uprawy. Według Skarżącego, sporne produkty nie mieszczą się w żadnej z wymienionych kategorii. W ocenie Sądu jednak, część składników tych produktów, zawiera się w kategorii przetworzonych produktów rolnych przeznaczonych do spożycia. Jak wskazał Skarżący, sporne produkty to wieloskładnikowe środki spożywcze, w których skład wchodzą różnorodne konfiguracje witamin lub substancji odżywczych oraz niewielka ilość substancji pochodzenia rolnego, czyli: oleju słonecznikowego czy rybiego jako nośników odpowiednio witamin i substancji odżywczych w kapsułkach, żelatyny jako budulca kapsułki, czy soku z aronii poprawiającego smak. Sąd zgadza się ze Skarżącym, że ponieważ rozporządzenie nr 834/2007, nie reguluje własnej definicji pojęcia "produktu rolnego", którym posługuje się w omawianych przepisach, należy odnieść się do definicji tego pojęcia zawartej w Traktacie. Zgodnie z art. 38 ust. 1 Traktatu, przez "produkty rolne", należy rozumieć płody ziemi, produkty pochodzące z hodowli i rybołówstwa, jak również produkty pierwszego przetworzenia, które pozostają w bezpośrednim związku z tymi produktami. W świetle tej definicji, produktami rolnymi, są m.in. produkty pierwszego przetworzenia. W świetle regulacji zawartej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, produktami pochodzenia rolnego, do których odnosi się to rozporządzenie, są m.in., przetworzone produkty rolne przeznaczone do spożycia. Zestawiając obie regulacje, należy zatem stwierdzić, iż produktami pochodzenia rolnego, do których stosuje się rozporządzenie nr 834/2007, są również: przetworzone produkty pierwszego przetworzenia przeznaczone do spożycia. Oznacza to, zdaniem Sądu, że przepisy rozporządzenia nr 834/2007, mają zastosowanie również do produktów rolnych poddany procesowi wielokrotnego przetworzenia, takich jak wchodzące w skład spornych produktów: olej słonecznikowy oraz rybi jako nośniki witamin i substancji odżywczych w kapsułkach, żelatyna jako budulec kapsułki oraz sok z aronii poprawiający smak. Z argumentacji Skarżącego wynika, iż w Jego ocenie, dla zastosowania przepisów rozporządzenia nr 834/2007 do danego produktu, produkt ten jako całość musi stanowić, w tym przypadku, przetworzony produkt rolny przeznaczony do spożycia. Skarżący wyjaśnił, że w niniejszej sprawie tak nie jest, gdyż żaden proces przetwarzania jakichkolwiek produktów rolnych (w tym zawartych w spornych produktach substancji pomocniczych), nie pozwoli na uzyskanie preparatów witaminowych, w tym w formie kapsułek czy syropu. Sąd jednak nie zgadza się ze stanowiskiem, że dla zastosowania przepisów rozporządzenia nr 834/2007 do danego produktu, produkt ten jako całość musi stanowić przetworzony produkt rolny przeznaczony do spożycia. Oznaczałoby to że rozporządzenie nr 834/2007, nie miałoby zastosowania do produktów, w których tylko część składników stanowi przetworzony produkt rolny. Podkreślenia wymaga, że przywołane dotychczas przepisy, w tym cytowane definicje mających zastosowanie w niniejszej sprawie pojęć, nie rozstrzygają tej kwestii. Należy jednak zwrócić uwagę na treść pkt 20 preambuły rozporządzenia nr 834/2007 oraz na przepisy tego rozporządzenia, z których wynika, na czym w istocie polega naruszenie w postaci sprzecznego z przepisami rozporządzenia nr 834/2007, oznakowania produktu sugerującego ekologiczną metodę produkcji. Zgodnie z treścią pkt 20 preambuły do rozporządzenia 834/2007: Żywność przetworzona powinna być oznaczona jako ekologiczna, wyłącznie jeżeli wszystkie lub niemal wszystkie składniki pochodzenia rolnego są ekologiczne. Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007, do celów tego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Zwłaszcza terminy wymienione w załączniku, ich pochodne lub wersje skrócone, jak np. "bio" i "eko", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Z cytowanego przepisu wynika, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych nie tylko sam produkt, ale i jego składniki opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że te składniki zostały uzyskane ekologicznymi metodami produkcji. Sąd wnosi zatem z powyższego, iż w sferze regulacji rozporządzenia nr 834/2007, mieszczą się również przetworzone produkty rolne wchodzące w skład produktu złożonego również z substancji nie będących przetworzonymi produktami rolnymi. Dlatego też w ocenie Sądu, rozporządzenie nr 834/2007, znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie do oleju słonecznikowego, oleju rybiego, żelatyny oraz soku z aronii, stanowiących składniki spornych produktów, oznaczonych nazwą "B.". Tezie tej nie zaprzecza, zdaniem Sądu, rola jaką pełnią wymienione składniki w produkcie końcowym. Zdaniem Skarżącego, stanowią one dodatek substancji pomocniczej pochodzenia rolnego stosowanej wyłącznie w celach technologicznych tj. olej słonecznikowy, czy rybi, jako nośniki witamin i substancji odżywczych, żelatyna jako budulec kapsułki, sok z aronii poprawiający smak. Należy w tym miejscu odwołać się do definicji pojęcia "składników", zawartą w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/13/WE, którą stosuje się na gruncie rozporządzenia nr 834/2007 mocą art. 2 lit. r, tego rozporządzenia. Jak wynika z art. 6 ust. 4 dyrektywy 2000/13/WE, a) "Składnik" oznacza każdą substancję, w tym dodatki i enzymy, użytą przy wytworzeniu lub przygotowywaniu środka spożywczego i nadal obecną w produkcie gotowym, nawet w zmienionej formie. b) W przypadku gdy składnik środka spożywczego jest sam produktem kilku składników, te ostatnie uznaje się za składniki przedmiotowego środka spożywczego. c) Za składniki nie są uważane: i) komponenty składnika, które zostały tymczasowo oddzielone podczas procesu produkcyjnego i później ponownie wprowadzone, lecz nie powyżej ich pierwotnych proporcji; ii) dodatki i enzymy: – których obecność w danym środku spożywczym wynika wyłącznie z faktu, że były zawarte w jednym lub w większej ilości składników tego środka spożywczego, pod warunkiem że nie pełnią one żadnej funkcji technologicznej w produkcie gotowym, – które są zastosowane jako środki pomocnicze w przetwarzaniu; iii) substancje zastosowane w ilościach ściśle niezbędnych jako rozpuszczalniki lub nośniki dodatków, enzymów lub środków aromatyzujących; iv) substancje niebędące dodatkami, ale wykorzystywane w taki sam sposób i w tym samym celu co środki pomocnicze w przetwarzaniu, nadal obecne w produkcie gotowym, nawet jeżeli w zmienionej formie. d) W niektórych przypadkach mogą być podjęte decyzje, zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 20 ust. 2, dotyczące tego, czy są spełnione warunki opisane w lit. c) ii) i iii). Znajdujące się w spornych produktach: olej słonecznikowy, olej rybi, żelatyna oraz sok z aronii, spełniają definicję "składnika" w rozumieniu art. 6 ust. 4 lit. a dyrektywy 2000/13/WE, oznaczającą każdą substancję, w tym dodatki i enzymy, użytą przy wytworzeniu lub przygotowywaniu środka spożywczego i nadal obecną w produkcie gotowym, nawet w zmienionej formie, nie spełniają przy tym kryteriów wyłączeń z art. 6 ust. 4 lit. c dyrektywy 2000/13/WE. W związku z powyższym fakt, że składniki te stanowią, jak podkreśla Skarżący, dodatek substancji pomocniczej pochodzenia rolnego stosowanej wyłącznie w celach technologicznych, nie stanowi okoliczności istotnej z punktu widzenia zastosowania rozporządzenia nr 834/2007, ponieważ, co należy podkreślić, nie są to środki pomocnicze w przetwarzaniu, czy też substancje zastosowane w ilościach ściśle niezbędnych jako rozpuszczalniki lub nośniki dodatków. W świetle cytowanego art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007, oznaczenie produktu czy też jego składnika terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji polega zwłaszcza na użyciu terminów wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia, (w polskiej wersji językowej chodzi o termin: "ekologiczne"), ich pochodnych lub wersji skróconych, jak np. "bio", czy "eko", używanych samodzielnie lub łącznie. Użycie takiego terminu, bądź też skrótu "bio", czy "eko", m.in. w znakowaniu, jest dopuszczalne jeżeli produkt, czy też jak należy przyjąć, jego składnik, spełnia wymogi produkcji ekologicznej, określone w rozporządzeniu nr 834/2007. Użycie takiego terminu, bądź też skrótu "bio", czy "eko", m.in. w znakowaniu, jeżeli wprowadzany do obrotu produkt, czy też jego składnik, nie spełnia wymogów produkcji ekologicznej, określonych w rozporządzeniu nr 834/2007, stanowi naruszenie art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia oraz delikt administracyjny karany na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, terminy, o których mowa w ust. 1, nie są stosowane na terenie Wspólnoty i w żadnym z języków Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, chyba że nie są używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Ponadto nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk używanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w niniejszym rozporządzeniu. Zacytowany przepis art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, przewiduje odstępstwo od ogólnego zakazu stosowane na terenie Wspólnoty, m.in. w znakowaniu, terminów odnoszących się do ekologicznej metody produkcji, w tym skrótów "bio", czy "eko". Chodzi o takie użycie tych terminów, które nie odnosi się do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Skarżący twierdzi, że w przedmiotowej sprawie ma miejsce taka właśnie sytuacja. Według Skarżącego, termin "bio" w nazwie "B.", dotyczy każdorazowo całego produktu, który nie jest produktem rolnym. Ponadto według Skarżącego, nie zachodzi wyraźnie żaden związek pomiędzy terminem "bio" w nazwie spornych produktów, a produkcją ekologiczną. Człon "bio" jest jedynie elementem nazwy fantazyjnej, zarejestrowanego ponad 20 lat temu znaku towarowego, a nazwa "B." jest stosowana dla linii produktów stanowiących preparaty witaminowe, co w odbiorze przeciętnego konsumenta nie łączy się z jakimkolwiek produktem rolnym, w odniesieniu do którego mogłaby być stosowana produkcja ekologiczna. Zdaniem Skarżącego organ powinien był ustalić, czy użycie komponentu "bio" w nazwie "B.", biorąc pod uwagę charakter produktów jako preparatów witaminowych, pozwala na powiązanie ich wyraźnie w jakikolwiek sposób z produkcją ekologiczną. Odnosząc się do podniesionych kwestii, należy przede wszystkim wskazać, że w świetle definicji pojęcia "znakowania", którym posługuje się rozporządzenie nr 834/2007, zawartej w art. 2 lit. k) tego rozporządzenia, "znakowanie" oznacza wszelkie terminy, słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole powiązane z wszelkimi opakowaniami i umieszczane na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego. Ponadto z art. 23 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia nr 834/2007 wynika, że nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w niniejszym rozporządzeniu. W świetle przywołanych norm prawnych, nasuwa się wniosek, iż sama okoliczność, że zakwestionowane w niniejszej sprawie oznaczenie "B.", jest zarejestrowanym przed 20 laty znakiem towarowym o fantazyjnym znaczeniu, nie stanowi o uznaniu z góry, że Skarżący umieszczając ten znak towarowy na spornych produktach nie naruszył zakazu stosowania na terenie Wspólnoty, m.in. w znakowaniu, terminów odnoszących się do ekologicznej metody produkcji wprowadzających odbiorców w błąd co do metody produkcyjnej. Z przepisów tych wynika, iż do naruszenie omawianego zakazu może dojść również poprzez użycie w zarejestrowanych znakach towarowych, terminów, jak również skrótów "bio" lub "eko", odnoszących się do ekologicznej metody produkcji. W przedmiotowej sprawie Skarżący umieścił na opakowaniach spornych produktów, stanowiącą zarejestrowany znak towarowy, nazwę "B.", zawierającą odnoszący się do ekologicznej metody produkcji, człon "Bio". Sporne produkty, zgodnie z wyjaśnieniami Skarżącego, zawierają składniki w postaci substancji pochodzenia rolnego, jednakże jak stwierdził Skarżący, nie zachodzi wyraźnie żaden związek pomiędzy terminem "bio" w nazwie spornych produktów, a produkcją ekologiczną. W ocenie Sądu, brak jest jednak podstaw aby zgodzić się z powyższym twierdzeniem Skarżącego. Nazwa "B." bowiem, umieszczona na opakowaniach spornych produktów, nie zawiera żadnego zastrzeżenia, czy też informacji odnoszącej się do metody produkcji, która pozwoliłaby przyjąć, iż istotnie, termin "Bio" użyty w nazwie nie łączy się ekologiczną metodą produkcji spornych produktów jak również substancji wchodzących w skład tych produktów. Sam charakter spornych produktów jako preparatów witaminowych, który jak wskazuje Skarżący, nie pozwala na powiązanie ich wyraźnie w jakikolwiek sposób z produkcją ekologiczną, nie jest w ocenie Sądu okolicznością wyłączającą zakaz, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, czyli stosowania m.in. terminu "bio". Podkreślenia wymaga, że zakaz ten odnosi się właśnie do tego rodzaju produktów, czyli produktów które nie spełniają wymogów rozporządzenia nr 834/2007, a więc nie są wyprodukowane metodą ekologiczną, jak i składniki tych produktów, będące przetworzonymi produktami rolnymi, również nie są wyprodukowane metodą ekologiczną. Skarżący natomiast uważa, że jeżeli dany produkt nie jest wytworzony metodą ekologiczna i nie zawiera składników wytworzonych taką metoda, nazwa zawierająca to nie zachodzi wyraźnie żaden związek pomiędzy terminem "bio" użytym w nazwie takich produktów, a produkcją ekologiczną. Sąd zgadza się ze stwierdzeniem Skarżącego, że sporne produkty witaminowe są przez Skarżącego wytwarzane, a następnie nabywane przez konsumentów nie z uwagi na żelatynę czy oleje (słonecznikowy albo rybi) w nich zawarty, ale z uwagi na zawarte w nich witaminy oraz powiązane z nimi właściwości zdrowotne. W świetle jednak powyższych wyjaśnień, fakt ten również nie może przesądzić o tym, że termin "bio", użyty w nazwie "B." umieszczanej na spornych produktach, nie łączy się wyraźnie z produkcją ekologiczną składników spornych produktów. W niniejszej sprawie, występuje nazwa "B.", na opakowaniach spornych produktów oraz opis składników tych produktów, brak jest natomiast informacji o metodzie produkcji tych wyrobów, a przynajmniej informacji, że produkt jak i jego składniki nie zostały wyprodukowane metodą ekologiczną. Dlatego też, zdaniem Sądu, organy obu instancji, słusznie uznały, iż nie zostały spełnione w niniejszej sprawie przesłanki wyłączenia zakazu, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, przyjmując w związku z tym, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę całokształt powyższych wyjaśnień, Sąd stwierdza, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, uznając, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 834/2007. W konsekwencji, za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia 834/2007, w związku z art. 38 ust. 1 Traktatu oraz w związku z art. 6 K.p.a., poprzez zastosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej w sytuacji, gdy produkty Skarżącego, nie są objęte zakresem zastosowania rozporządzenia 834/2007. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż produkty Skarżącego, są objęte zakresem zastosowania rozporządzenia 834/2007, co oznacza, że niezasadny jest również zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez pominięcia treści art. 1 ust. 2 rozporządzenia 834/2007. Sąd zgadza się z zarzutem Skarżącego, iż organ błędnie powołał się na art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy podstawą nałożonej kary pieniężnej był art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Popełnienie deliktu administracyjnego unormowanego w art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, wiąże się z naruszeniem przepisów rozporządzenie nr 834/2007, tj. zakazu stosowania terminów wprowadzających odbiorców w błąd co do ekologicznej metody produkcji produktów nimi oznaczonych. Słusznie zatem wskazał Skarżący, że brak jest normatywnego związku między sankcją z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym, a zakazem wprowadzania konsumenta w błąd co do charakterystyki, działania lub właściwości środka spożywczego, unormowanego w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ norma wynikająca z tego przepisu nie miała znaczenia dla nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej jak i nie miała wpływu na jej wysokość. Uwzględnienie zatem powyższego zarzutu Skarżącego, nie daje wystarczającej podstawy dla uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., powiązał z zarzutami nieustalenia przez organy okoliczności, czy produkty Skarżącego są produktami rolnymi oraz czy termin "bio" będący członem fantazyjnym nazwy produktów "B.", łączy się z produkcją ekologiczną. W ocenie Sądu, kwestie te zostały wyjaśnione w decyzjach obu instancji, odniósł się również do nich Sąd w treści niniejszego uzasadnienia, co pozwala na stwierdzeni, iż przytoczone zarzuty są niezasadne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę jako bezzasadną.