VI SA/Wa 3652/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2014 r. sprawy ze skargi O. z siedzibą w K., Rosja na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej O. z siedzibą w K., Rosja kwotę 1537 (jeden tysiąc pięćset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] nałożył na O, z siedzibą w K., R. – dalej: "Skarżąca" karę pieniężną w wysokości 10.000. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło niewypełnienie przed wjazdem na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub niewłaściwe wypełnienie wymaganego przy międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy zezwolenia oraz umieszczenie w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] lutego 2013 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], prowadzony przez Pana P. V. Pojazdem wykonywano międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z N. do F. 2. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej: "k.p.a.". Skarżący wskazał, że kierowca okazał zezwolenie na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, które zostało prawidłowo wypełnione przed wjazdem na terytorium RP. Skarżący dodał, że z żadnego przepisu prawa nie wynika obowiązek jego ponownego wypełniania w drodze powrotnej. Skarżący stwierdził, że inspektor dokonujący kontroli przekroczył swe uprawnienia nie stosując się do zapisów umowy AETR. Podniósł, iż błędne wpisy w dokumencie przewozowym stanowią naruszenie, za które odpowiedzialność ponosi jedynie nadawca towaru, a nie przewoźnik. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postepowania w sprawie oraz zwrot kaucji nałożonej na przedsiębiorcę. 3. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych z tytułu naruszenia polegającego na umieszczeniu w liście przewozowym i w innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał na treść art. 92 a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm., zwanej dalej: "u.t.d"), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie, natomiast zgodnie z art. 92 a ust.6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Organ wskazał, że konsekwencją powyższego jest treść: - lp. 3.2. załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje niewypełnienie przed wjazdem na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej lub niewłaściwe wypełnienie wymaganego przy międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy zezwolenia karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych, - lp. 3.9. załącznika nr 3 do u.t.d., która sankcjonuje umieszczenie w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych. W dalszej części uzasadnienia Organ przytoczył treść art. 28 ust.1 a także art. 28a ust.1 u.t.d., zgodnie z którym zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (art.28 ust. 2). Kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia. W przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Organ wskazał, że podczas kontroli kierowca okazał do kontroli zezwolenie nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Pola dotyczące nazwy i adresu przedsiębiorcy, daty pierwszego przekroczenia granicy, określenia kraju załadunku ([...]) i wyładunku ([...]) towaru oraz nr rej. ciągnika i naczepy zostały wypełnione w rubrykach znajdujących się w części B. Organ pierwszej instancji stwierdził naruszenie w postaci niewłaściwie wypełnionego zezwolenia wymaganego przy międzynarodowym przewozie drogowym rzeczy. Wyjaśnił, że powyżej wskazane zezwolenie nie zostało prawidłowo wypełnione z uwagi na okazane do kontroli dokumenty przewozowe CMR, stosownie do których w dniu kontroli wykonywano przewóz drogowy rzeczy z N. do F., podczas gdy zezwolenie w rubrykach dotyczących określenia kraju załadunku i wyładunku towaru wypełniono poprzez wpis odpowiednio: [...] – L. (państwo załadunku) oraz [...] – N. (państwo rozładunku). Pierwszy wjazd na terytorium RP nastąpił w dniu [...] lutego 2013 r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 2 umowy między Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Federacją Rosyjską o międzynarodowych przewozach drogowych, na każdy przewóz ładunków wymagane jest oddzielne zezwolenie, które uprawnia do wykonania jednej jazdy tam i z powrotem, o ile nie zostanie to inaczej określone w samym zezwoleniu. Mając powyższe na uwadze wskazał, że zezwolenie ważne jest na przejazd tam i z powrotem. Dodał, iż przepis art. 4 pkt 19 u.t.d. stanowi, iż zezwoleniem zagranicznym jest dokument otrzymywany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie, do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium. Zezwoleniem na międzynarodowy transport drogowym rzeczy jest dokument przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego. Zezwolenie upoważnia konkretnego przewoźnika do wykonywania przewozu drogowego do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu. Zezwolenie ma charakter indywidualny. Stosownie do treści przepisu art. 1 ww. umowy postanowienia niniejszej umowy mają zastosowanie do przewozów podróżnych i ładunków, pochodzących z lub przeznaczonych na terytorium jednej Umawiającej się Strony, w tranzycie przez to terytorium oraz między państwem trzecim a terytorium drugiej Umawiającej się Strony i na odwrót, wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron. Organ wskazał, że w dniu przeprowadzonej kontroli drogowej, tj. dnia [...] lutego 2013 r. kierowca okazał do kontroli zezwolenie nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Przed wjazdem na terytorium RP zezwolenie to zostało wypełnione poprzez dokonanie wpisów w poszczególnych rubrykach jego części B. Kierowca przekroczył granicę RP w dniu [...] lutego 2013 r. Ponadto kierowca dokonał wpisu w rubrykach dotyczących określenia kraju załadunku i wyładunku towaru poprzez wpis odpowiednio: [...] – L. (państwo załadunku) oraz [...] – N. (państwo rozładunku). Kontrola drogowa odbyła się podczas wykonywania przewozu drogowego z N. do F. w tranzycie przez Polskę. Organ wskazał, że blankiet zezwolenia nie przewiduje możliwości dwukrotnego wypełniania pola dotyczącego kraju załadunku i rozładunku towaru. Konieczności dwukrotnego wypełnienia zezwolenia nie przewiduje również rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 września 2010 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. Nr 194, poz. 1292), w związku z tym wykonywanie przewozu tranzytowego przez terytorium RP na podstawie zezwolenia okazanego podczas przeprowadzonej kontroli drogowej odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ odwoławczy wskazał, że naruszenie z lp. 3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. obejmuje swym zakresem naruszenie, którego dopuściła się strona postępowania. Organ odwoławczy zgodził się z organem pierwszej instancji, iż analiza dokumentu CMR nr [...] wykazuje, iż w dokumencie tym zawarte są informacje niezgodne ze stanem faktycznym. W rubryce nr 16 i 23 widnieje zapis "Girteka". Zgodnie ustaleniami kontrolnymi opartymi w głównej mierze na dokumentach okazanych przez kierowcę podczas przeprowadzonej kontroli drogowej, podmiotem wykonujący skontrolowany przewóz drogowy jest Skarżący, który został uznany za stronę postępowania administracyjnego zgodnie z art. 28 k.p.a. Z tego też względu w rubrykach nr 16 lub nr 17/18 oraz nr 23 winien widnieć zapis przedsiębiorcy faktycznie wykonującego przewóz drogowy, a więc Skarżącego. Organ odwoławczy powołał się również na art. 6 ust. 1 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r., Nr 49, poz. 238 ze zm.), wskazujący dane jakie powinien zawierać list przewozowy. Wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 lit a) Konwencji CMR nadawca odpowiada za wszelkie koszty i szkody, jakie mógłby ponieść przewoźnik na skutek nieścisłości lub niedostateczności danych wymienionych w artykule 6, ustęp 1, b), d), e), f), g), h) i j). Tym samym nadawca nie ponosi odpowiedzialności za wpisy w rubrykach dokumentu przewozowego m.in. w zakresie: nazwiska (nazwy) i adresu przewoźnika. A contrario, to przewoźnik, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy odpowiada za prawidłowe umieszczenie swojej nazwy i adresu na liście przewozowym stosownie do Konwencji CMR. W przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania ustawa Prawo przewozowe. Stroną postępowania administracyjnego jest bowiem [...] przewoźnik – Skarżący", który wykonuje międzynarodowy przewóz drogowy z N. do F. w tranzycie przez Polskę. Natomiast naruszenie z lp. 3.9. załącznika do u.t.d. w zakresie okazanych przez kierowcę wykresówek i świadectwa o działalności (tj. zaświadczenia dotyczącego okresów nieprowadzenia pojazdu) nie odnosi się do treści powyższej wskazanego lp. 3.9. Powyższe wynika nie tylko z umiejscowienia naruszenia lp. 3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. mieszczącego się w katalogu naruszeń przepisów o wykonywaniu międzynarodowych przewozów drogowych i przewozów kabotażowych, ale i z jego kontekstu. Wykresówki, zapisy z tachografu cyfrowego czy też zaświadczenia o działalności nie są bowiem dokumentami związanym z przewożonymi towarami, nie należą więc do grupy dokumentów (tj. listu przewozowego i innego dokumentu), o których mowa w lp. 3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. Wykresówki oraz zaświadczenie o działalności jest dokumentem wymaganym przez przepisy socjalne, które pozostają ściśle związane z czasem pracy kierowców. Wobec tego, przedmiotowe naruszenie nie podlega sankcji z lp. 3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie organu odwoławczego naruszenie z lp. 3.9. załącznika nr 3 do u.t.d. odnosi się do takich sytuacji, w których podmiot obowiązany do umieszczenia w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji zgodnie ze stanem faktycznym, czyni to wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, zamieszczając w tymże liście przewozowym i innym dokumencie - dane i informacje niezgodne ze stanem faktycznym. 4. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w części nakładającej na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł z tytułu naruszenia polegającego na umieszczeniu w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania: art. 6, 7, 8 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, co ujawniło się między innymi brakiem wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i uznaniem, iż Skarżący ponosi odpowiedzialność za umieszczenie w liście przewozowym danych niezgodnych ze stanem faktycznym podczas gdy Skarżący takiej odpowiedzialności nie ponosi. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7 ust.1 lit a) Konwencji o Umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) poprzez uznanie, iż Skarżący ponosi odpowiedzialność za wpisanie danych przewoźnika niezgodnie ze stanem faktycznym, podczas gdy dane te nie zostały wpisane przez przewoźnika, a zatem Skarżący takiej odpowiedzialności nie ponosi; 3) art. 92a ust.1 w zw. z pkt 3.9 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, iż Skarżący jako przewoźnik ponosi odpowiedzialność za umieszczenie w liście przewozowym danych niezgodnych ze stanem faktycznym, podczas gdy dane te nie zostały umieszczone przez przewoźnika. 5. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. W sytuacji, gdy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji bądź postanowieniu został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. 4. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy administracji obu instancji nie wyjaśniły dostatecznie stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie nałożonej na Skarżącą kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem polegającym na umieszczeniu w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. 5. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 k.p.a. zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie, obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie bowiem na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku poprzedzać powinno więc dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.). Pamiętać przy tym należy, że treść uzasadnienia podjętej decyzji powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Art. 107 k.p.a. stanowi, iż decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. 6. W niniejszej sprawie organy obu instancji, w oparciu o dane zawarte w liście przewozowym, uznając że są niezgodne ze stanem faktycznym nałożyły na skarżącą karę pieniężną. W ocenie Sądu, organ administracji zarówno I instancji jak i organ odwoławczy nie ustalił jednak podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie danych w liście przewozowym. W decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego czytamy: ,,analiza dokumentu CMR nr [...] wykazała, iż w dokumencie są zawarte dane niezgodne ze stanem faktycznym" (organ nie ustalił jednak jaki podmiot jest za powyższe odpowiedzialny). Jednocześnie organ zupełnie nie wziął pod uwagę twierdzeń skarżącej, iż za wystawienie listu wyłącznie odpowiedzialny jest nadawca. Pomimo, że od początku ten fakt był przez Skarżącą podnoszony, organy nie podjęły żadnych czynności dowodowych w ww. zakresie. Zgodnie z art. 6 ust. 1 lit c) Konwencji o Umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (dalej: Konwencja CMR) list przewozowy powinien zawierać m.in dane przewoźnika. W ocenie Sądu żaden przepis nie nakłada na przewoźnika odpowiedzialności za informacje dotyczące danych przewoźnika w liście przewozowym, które zostały umieszczone przez inny podmiot, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowym stanie faktycznym, co podnosi Skarżąca. Jest to wersja wydarzeń przedstawiona przez Skarżącą. Nie mniej organy nie wzięły jej pod uwagę w trakcie postępowania administracyjnego, nie przeprowadzając w jego trakcie właściwego postępowania dowodowego, dzięki któremu stan faktyczny sprawy zostałby wyjaśniony w sposób bezsporny. Obowiązkiem organów było więc takie przeprowadzenie postępowania dowodowego np. poprzez przesłuchanie świadków, bądź zebranie stosownych wyjaśnień od kierowcy, przewoźnika, nadawcy. Tymczasem z akt sprawy wynika, że organy nawet nie podjęły takiej próby, poprzestając jedynie na protokole kontroli i interpretacji przepisów prawa, artykułu 7 ust. 1 lit a) Konwencji CMR, zgodnie z którym nadawca odpowiada za koszty i szkody, jakie przewoźnik mógłby ponieść na skutek nieścisłości lub niedostateczności: a) danych wymienionych w artykule 6, ustęp 1, b). d), e), f), g), h) i j); b) danych wymienionych w artykule 6, ustęp 2; c) wszelkich innych danych lub instrukcji, wydanych przez niego w celu wystawienia listu przewozowego lub w celu wniesienia ich do niego. Odczytując ten przepis "a contrario" organy wskazały go jako podstawę odpowiedzialności Skarżącej. Ponieważ w ich ocenie nie stanowi on o odpowiedzialności nadawcy w zakresie naruszenia art. 6 ust. 1 pkt c - nazwisko (adres) i nazwa przewoźnika. Ponadto organy nie uwzględniły żadnych wniosków dowodowych, pomimo iż w ocenie Sądu niewątpliwie ich realizacja, przyczyniła by się do ustalenia prawdy obiektywnej i wyjaśnienia wątpliwości zgłaszanych przez Skarżącą w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tymczasem w realiach sprawy, organy nie podjęły nawet takiej próby. 7. Mając więc na względzie istotne wady, którymi obarczone było postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że bez ich usunięcia i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny, nie jest możliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W tym stanie rzeczy ustosunkowywanie się przez Sąd do pozostałych argumentów skargi, mających charakter merytoryczny byłoby na obecnym etapie postępowania przedwczesne. 8. Z tych wszystkich względów zaskarżonej decyzji należało postawić zarzut naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujący jej uchyleniem na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W toku ponownego postępowania organ winien wziąć pod uwagę ocenę prawną i wskazania co do postępowania dowodowego wyrażone w niniejszym wyroku. Stwierdzając, że decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał w oparciu o dyspozycję art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.