VI SA/Wa 371/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej oddala skargę Do orzeczenia zgłoszono zdanie odrębne A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (uzupełnioną przez profesjonalnego pełnomocnika) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego [...] listopada 2012 r., nr [...], który utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie 06:29:07 pojazd specjalny marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej równej 24 000 kg, poruszał się po drodze krajowej [...] na odcinku [...] (z obwodnicą [...]) - [...] (z obwodnicą [...]) bez uiszczenia wymaganej opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Powyższe naruszenie zostało ustalone w oparciu o zapis ewidencyjny [...] nr [...], zarejestrowany przez bramownicę kontrolną nr nr [...], zainstalowaną w pasie drogowym wyżej wymienionego płatnego odcinka drogi krajowej. Organ, po ustaleniu prawnego posiadacza wyżej wymienionego pojazdu samochodowego (pracodawcy kierującego) i złożonego przez niego oświadczenia ustalił, że w dniu [...] lipca 2011 r. pojazdem samochodowym o numerze rejestracyjnym [...] kierował A. K. i wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie. Powołując się na zgromadzony materiał dowodowy, tj. zapis ewidencyjny [...], dokumentację fotograficzną, oświadczenie właściciela pojazdu z dnia [...] września 2011 r., w którym wskazano stronę jako kierującego i pismo K. Sp. z o.o., które wpłynęło [...] stycznia 2012 r. - organ stwierdził, że skarżący wykonując przejazd po drodze krajowej nr [...] w dniu [...] lipca 2011 r., był obowiązany do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał, że nie wniósł opłaty elektronicznej z powodu błędnej informacji dotyczącej samochodów specjalnych uzyskanej na infolinii viaTOLL. Ponadto zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji. Do powyższego wniosku zostało również dołączone zaświadczenie o wysokości zarobków skarżącego. Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę organ wskazał na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy oraz obowiązujące przepisy, w szczególności art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych stwierdzając, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. W ocenie organu, z jego całokształtu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy w dniu [...] lipca 2011 r. o godz. 6:29:07 poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany w trybie stacjonarnym przejazd nie została uiszczona opłata o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Stwierdził, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej, bowiem przepisy tej ustawy nie przewidują wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej w rozpatrywanej sprawie, a więc jakiekolwiek fakty wskazujące na przyczyny nieuiszczenia opłaty elektronicznej nie mają wpływu na treść decyzji administracyjnej. Brak wiedzy skarżącego w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych bądź pojazdów objętych obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Natomiast przy ustaleniu prawidłowej treści przepisu prawa zawsze rozstrzyga wyłącznie treść opublikowana w Dzienniku Ustaw, a nie informacje przekazane przez inne podmioty. Dlatego błędna interpretacja przepisów prawa obciąża w niniejszej sprawie wyłącznie skarżącego. Od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r., skarżący złożył skargę do tut. Sądu, w której wniósł o zasądzenie kasztów postępowania sądowego według norm przepisanych, uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości, ewentualnie o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze oraz piśmie ją uzupełniającym zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, w szczególności art. 13k ust. 1 pkt 1, który stanowi, iż za przejazd po drodze krajowej za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty, kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł; poprzez błędną jego wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, 2. przepisów postępowania administracyjnego przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, stronnicze prowadzenie postępowania przez organy obu instancji, w szczególności poprzez niezweryfikowanie przez organ II instancji informacji uzyskanych od K. Sp. z o.o., dotyczących przejazdu za dany dzień i ograniczenie się do zgromadzonego materiału dowodowego w I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. Pojazd, którym poruszał się skarżący w dniu [...] lipca 2011 na drodze krajowej nr [...] przekraczał 3,5 tony oraz droga przejazdu została wyszczególniona w załączniku nr 1 pkt 11 lit d do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433 ze zm.). W pojeździe nie było zamontowanego urządzenia Viabox i opłata elektroniczna o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych nie została uiszczona. Z uwagi na to, że odpowiedzialność administracyjna jest odpowiedzialnością obiektywną, nie zależy od winy strony, wymierzenie kierującemu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na podstawie art. 13 k ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych uzasadniała powyższa podstawa prawna. Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd podziela natomiast pogląd skarżącego, że za przejazd po tej samej drodze krajowej niezależnie od ilości tzw. bramownic w sytuacji nieuiszczenia opłaty elektronicznej powinna być nałożona jedna kara pieniężna. Niemniej jednak w niniejszej sprawie zarejestrowany przejazd skarżącego dnia [...] lipca 2011 r. o godz. 6:29:07 po drodze krajowej [...] na odcinku [...] (z obwodnicą [...]) - [...] (z obwodnicą [...]) był pierwszym ustalonym przejazdem tego dnia na odcinku [...] - [...]. Z tych wszystkich względów brak jest podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji albowiem kara pieniężna została nałożona na stronę jako kierującego pojazdem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wobec bezzasadności zarzutów skargi odnośnie naruszenia prawa materialnego a także przepisów postępowania Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.