VI SA/Wa 3719/24

Dnia 28 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi Q. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1 - 3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728, dalej: "u.t.d."), art. 66 ust. 1, art. 134 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej "p.r.d."), § 14 ust. 1, § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502), § 5 ust. 1 i 2, § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141, dalej: "rozporządzenie w sprawie kontroli ruchu drogowego"), pkt 1.1.14 - b) załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego oraz Ip. 4.2 i 4.3 oraz Ip. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Skarżąca", "Strona") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ pierwszej instancji") z [...] grudnia 2023 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2500 zł (dalej: "zaskarżona decyzja"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że dniu [...] lutego 2023 r., około godziny 07:40 w Warszawie na Al. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował A. K.. Podczas kontroli stwierdzono, iż pojazd był nieoznakowany jako taksówka. Pojazd [...] był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Na pojeździe umieszczone było w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz oznaczenie identyfikujące przedsiębiorcę świadczącego usługi taksówkowe. Na pojeździe widniał także napis Uber. Jak ustalono pasażer zamówił przewóz za pomocą aplikacji Uber. Kierowca w trakcie kontroli okazał dokument prawa jazdy i paszport. Kierowca nie okazał: orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz nie okazał licencji na przewóz drogowy osób. Zgodnie z danymi z paragonu wystawionego za przejazd ustalono, że wykonywany był przewóz drogowy osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W toku kontroli ustalono, że kierowca wykonywał przewóz osób pojazdem posiadającym usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna. W trakcie kontroli pojazdu wykryto zanieczyszczenie tarcz w oby tylnych kołach w postaci rdzy świadczącej o poważnym wpływie na działanie hamulców. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...]z dnia [...] lutego 2023 r. (dalej: "protokół kontroli"). Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Ustalenia kontroli zostały uzupełnione dokumentacją fotograficzną. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ I instancji decyzji z [...] grudnia 2023 r. nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 2500 zł w związku z naruszeniem Ip. 4.2., 4.3. oraz lp. 15.2. załącznika nr 4 do u.t.d. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji, Organ decyzją z [...] września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2023 r. W pierwszej kolejności GITD wskazał, że zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary zauważył, iż art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92b ust. 1 u.t.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych, odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. GITD w dalszej kolejności powołując się na art. 39a ust. 1 pkt 2-6, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m u.t.d., organ wskazał, kierowca A. K. nie okazał do kontroli orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Natomiast do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła dowodów na okoliczność posiadania przez kierowcę ważnych na dzień kontroli badań: lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podsumowując GITD wskazał, że organ I instancji słusznie nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł stosownie do Ip. 4.2 załącznika nr 4 u.t.d. oraz karę pieniężną w wysokości 1.000 zł stosownie do treści Ip. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Powołując się na art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d., Organ stwierdził, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Zdaniem Organu, z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że tarcza hamulcowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] była w znacznym stopniu zużyta (rdza na powierzchni). Taki stan tarczy świadczy o długotrwałym eksploatowaniu. Opisana tarcza hamulcowa nie powinna stanowić wyposażenia ww. pojazdu, bowiem nie spełniały wymogów określonych w § 14 i 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zgodnie z pkt 1.1.14 b) zdanie 2 załącznika 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego nadmierne zużycie tarcz stanowi usterkę niebezpieczną. Usterki niebezpieczne są usterkami powodującymi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszającymi wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu, co jednoznacznie wynika z § 6 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego. Zatem skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany pojazdem stanowiącym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ przypomniał, że zgodnie z Ip. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. Organ nie podzielił stanowiska Skarżącej w zakresie statusu Strony oraz czy Strona faktycznie wykonywała przewóz drogowy. GITD wskazał, że w notatce urzędowej sporządzonej w miejscu kontroli i dołączonej do protokołu kontroli zapisano, iż pasażer zamówił kurs na terenie W. za pomocą aplikacji Uber. Ponadto, na podstawie danych z paragonu wydanego dla pasażera stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz był przedsiębiorca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Jednocześnie organ uznał, że w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania. Organ podkreślił, że z przepisu tego wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na stronie postępowania. W ocenie organu, skarżąca powinna udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania powołanego przepisu. W omawianym przypadku skarżąca nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowego naruszenia. Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenia postępowania administracyjnego, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie przez organ w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących stronę oraz na czyją rzecz wykonywany był przewóz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze skarżącą i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Pełnomocnik Skarżącej poinformowany w wniosku Organu dotyczącego rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym nie wnioskował o rozprawę (k. 15 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r., nie naruszają prawa. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Skarżąca, jako podmiot zawodowo zajmujący się przewozem, a więc podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym ponosi odpowiedzialność w niniejszej sprawie na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jak wynika natomiast z art. 39j ust. 1 i 39 k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 2 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania, kategorii B, pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t, wyjątkiem autobusu i motocykla. Dokumentem stwierdzającym posiadanie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdem silnikowym lub zespołem pojazdów składającym się z pojazdu silnikowego i przyczepy lub naczepy jest wydane w kraju prawo jazdy (art. 4 ust. 1 pkt 1a tej ustawy). W świetle art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Zgodnie z lp. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, podlega karom pieniężnym za każde z tych naruszeń po 1000 zł. Zgodnie natomiast z lp. 15.2. załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że [...] lutego 2023 r. kierowca A.K., pojazdem marki [...] o nr rej. [...], wykonywał przewóz drogowy osób z ul. [...] na Al. [...] (k. 10 akt administracyjnych). Na podstawie paragonu fiskalnego ustalono, że podmiotem wykonującym kontrolowany przewóz jest Skarżąca (k. 3v akt administracyjnych). Ponadto, jak wynika z odpowiedzi U. [...] sp. z o.o. z dnia [...] marca 2024 r. (k. 43 akt administracyjnych) wynika, że zleceniobiorcą przewozu osób w dniu [...] lutego 2023 r. pojazdem marki [...] nr rej. [...] była Skarżąca. W trakcie kontroli kierowca nie okazał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a także orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto, podczas kontroli w pojeździe stwierdzono usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna w postaci zanieczyszczenia tarcz w obu tylnych kołach w postaci rdzy świadczącej o poważnym wpływie na działanie hamulców. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, prawidłowe są ustalenia organów, że podmiotem odpowiedzialnym za realizowany przewóz w dniu kontroli była Skarżąca. Powyższe potwierdza protokół kontroli z [...] lutego 2023 r., podpisany przez kierowcę, który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń, potwierdzając jednocześnie swoim podpisem ustalenia w nim zaprotokołowane; kopia paragonu fiskalnego wystawionego [...] lutego 2023 r. na kwotę 11,24 zł na rzecz Skarżącej - z zaznaczeniem początku kursu o godz. [...] wraz z jego końcem, o godz. [...]– co jest spójne z odpowiedzią U. [...] sp. z o.o. z dnia [...] marca 2024 r. odnośnie godziny przekazanego zlecenia oraz notatki urzędowej mł. asp. [...], z której wynika, iż pasażer potwierdził zamówienie przewozu za pomocą aplikacji Uber. W ocenie Sądu, wszystkie dowody zgromadzone w sprawie potwierdzają wykonanie spornego przewozu przez Skarżącą, tym samym organy miały pełne podstawy do ustalenia, że kontrowany transport wykonywany był w imieniu Skarżącej. Samo natomiast postawienie w wątpliwość ustaleń organu opartych na zgromadzonym materiale dowodowym nie jest wystarczające do podważenia ustaleń Organu, w sytuacji gdy GITD dysponuje podpisanym przez kierowcę protokołem kontroli, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Skarżąca zaprzecza faktom wynikającym z dowodów zgromadzonych w sprawie potwierdzających okoliczność, że sporny przewóz pasażera został dokonany w imieniu i na rachunek Skarżącej, nie przedstawiając jednak w tym zakresie żadnych dowodów potwierdzających jej twierdzenia. Podkreślenia wymaga, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli nie są niepodważalne, jednak nie jest wystarczające do ich podważenia jedynie poddanie w wątpliwość tych ustaleń, bez przedstawienia przekonywującego dowodu przeciwnego, pozwalającego na zanegowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. W przedmiotowej sprawie Skarżąca, poza kwestionowaniem swojego udziału w spornym przewozie (formy współpracy z kierowcą), nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego jej stanowisko. Tym samym, w ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że sporny przejazd z dnia [...] lutego 2023 r. był wykonany w imieniu i na rzecz Skarżącej. W związku z czym ustalone w toku kontroli nieprawidłowości oraz ich konsekwencje obciążają Skarżącą. W świetle przedstawionych uwag, niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem materiał dowodowy, na którym organy oparły swoje rozstrzygnięcie był wyczerpujący i pozwalał na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W ocenie Sądu, organy dostatecznie wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie został dokonany przewóz pasażera w imieniu i na rachunek Skarżącej przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, jak również pojazd, którym wykonywany był przewóz posiadał usterkę układu hamulcowego, którą zakwalifikowano jako niebezpieczną. W tej sytuacji na Skarżącą słusznie została nałożona kara pieniężna, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd podziela także ustalenia organów w kwestii braku podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., wyłączjącego odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Organ prawidłowo uznał, że Skarżąca nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączjące jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowych naruszeń. Nie można zatem przyjąć, że Skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Ponadto mając na uwadze, że Skarżąca miała możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było konieczne przesłuchanie jej w tym zakresie. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.