VI SA/Wa 380/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej na rzecz R. D. kwotę 2217 (słownie: dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) oddalił sprzeciw wniesiony przez R. D. (dalej: Wnoszący sprzeciw, Wnioskodawca, Skarżący) wobec zgłoszenia przez M. J. (dalej: Zgłaszający, Uprawniony, Uczestnik) znaku towarowego słowno-graficznego "[...]" o nr [...]. W podstawie prawnej Urząd powołał art. 1321 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013r. poz.1410 z późn. zm., dalej: "p.w.p."). Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia: Znak towarowy słowno-graficzny "[...]" został przez Uprawnionego zgłoszony do ochrony 5 czerwca 2019 r. Przeznaczony był do oznaczania następujących usług: w klasie 35: reklama, zarządzanie w działalności gospodarczej, administrowanie działalności gospodarczej; w klasie 45: usługi w zakresie lobbingu politycznego. Znak ten został opublikowany [...] września 2019 r. ([...]). Wnioskodawca [...] grudnia 2019 r. wystąpił do UP ze sprzeciwem wobec zgłoszenia wspomnianego znaku towarowego "[...]" nr [...]. Sprzeciw wniósł w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych usług. Jako podstawę prawną wnoszący sprzeciw wskazał art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., w szczególności przywołując przysługujące mu autorskie prawa osobiste i majątkowe do znaku słowno-graficznego "[...] Wnioskodawca podniósł, że jest twórcą spornego znaku. Pracował nad nim od 15 do 26 lutego 2019 r., w ramach współpracy z politykami związanymi z partią [...], którzy tworzyli powstający Komitet Wyborczy Wyborców [...]. Jako dowód załączył wydruki korespondencji mailowej z 21 oraz 26 lutego 2019 r. wraz z załącznikami - wydrukami z plików edytowalnych zawierających różne warianty logotypu "[...]". Wnoszący sprzeciw stwierdził, że opracował logotyp "[...]" w różnych wersjach, w tym identycznej jak zawarta w kwestionowanym zgłoszeniu. Logotyp był za jego zgodą wykorzystywany w kampanii wyborczej Komitetu Wyborczego Wyborców [...]. Natomiast od lipca 2019 r. logotyp ten jest za jego zgodą wykorzystywany przez partię polityczną [...], która użyła go m.in. w ramach kampanii wyborczej w wyborach do Sejmu, które odbyły się .[...] października 2019 r. Wnoszący sprzeciw zaznaczył, że sporny znak, jest za jego zgodą wykorzystywany w różnych wersjach przez partię polityczną [...] i stał się powszechnie rozpoznawalnym znakiem towarowym identyfikującym tę partię. Wnioskodawca jako twórca i właściciel praw osobistych i majątkowych do znaku słowno-graficznego o nazwie "[...]" sprzeciwił się rejestracji przez Uprawnionego znaku towarowego, zgłoszonego pod nr [...], z powodu naruszenia tym zgłoszeniem ww. praw autorskich. Urząd pismem z 23 stycznia 2020 r. (data doręczenia: 31 stycznia 2020 r.) zawiadomił Uprawnionego o wniesieniu sprzeciwu wobec tego zgłoszenia oraz doręczył mu jego odpis. Ponadto Urząd poinformował strony o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia pism. Po bezskutecznym upływie ww. okresu, UP pismem z 30 czerwca 2020 r. (data doręczenia: 6 lipca 2020 r.) wezwał Zgłaszającego sporny znak towarowy do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw. Zgłaszający nie zajął stanowiska w sprawie. Następnie pismem z 30 września 2020 r. (data doręczenia: 7 października 2020 r.) Urząd poinformował Wnioskodawcę, że Zgłaszający nie nadesłał odpowiedzi na sprzeciw i wyznaczył mu termin na uzupełnienie swojego stanowiska. Wnoszący sprzeciw nie uzupełnił stanowiska. Pismem z 15 grudnia 2020 r. UP poinformował obie strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego. Urząd, rozpatrując sprzeciw, podnoszący naruszenie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., wyjaśnił, że ocenie podlegała kwestia używania znaku towarowego w sposób, który narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Naruszenie występuje wtedy, gdy są spełnione w świetle przepisów regulujących wcześniejsze prawo podmiotowe wszystkie przesłanki bezprawnej ingerencji we wcześniejsze prawo podmiotowe. Urząd zauważył, że jednym z wymogów wynikających z regulacji art. 1321 ust 1 pkt 1 p.w.p. jest wymóg indywidualności prawa osobistego lub majątkowego. Podnoszona w sprawie podstawa sprzeciwu wymaga przede wszystkim przypisania danego prawa osobistego lub majątkowego konkretnemu podmiotowi występującemu ze sprzeciwem. Zatem, aby móc skorzystać z ochrony przewidzianej przez ten przepis jest autorstwo utworu, czyli że na gruncie prawa autorskiego Wnioskodawcy jako uprawnionemu do utworu przysługują autorskie prawa osobiste oraz majątkowe w zakresie kwestionowanej eksploatacji utworu. Urząd zauważył też, że na mocy art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740; dalej: k.c.) na domagającym się ochrony spoczywa ciężar dowodu, że jego prawo zostało naruszone lub zagrożone naruszeniem. Urząd zwrócił uwagę, że istotną cechą postępowania sprzeciwowego jest jego kontradyktoryjność - opiera się ono na wymianie stanowisk stron postępowania, bo to między stronami toczy się spór i na nich ciąży obowiązek udowodnienia swoich racji. Rol Urzędu, jest w tym zakresie niewielka, inicjatywa dowodowa stron co do faktów, z których wywodzą skutki prawne, może być określona jako ich obowiązek, gdyż jego niedopełnienie zagrożone jest rygorem nieudowodnienia tych faktów, a co za tym idzie, nieuwzględnienia przy wydawaniu orzeczenia. Wnoszący sprzeciw, oprócz przedstawienia argumentów w samym sprzeciwie, ma również możliwość uzupełnienia swojego stanowiska w trakcie wymiany kolejnych pism, prezentując swoje argumenty i dowody w odpowiedzi na stanowisko przedstawione przez Zgłaszającego, jak również w sytuacji, gdy Zgłaszający zdecyduje się nie zajmować stanowiska w sprawie zarzutów wskazanych w sprzeciwie. Organ wyjaśnił, że środkiem do wykazania posiadania takiego prawa przez Wnoszącego sprzeciw powinny być zwykłe dowody dostępne w postępowaniu administracyjnym, w szczególności, jak wskazuje art. 75 § 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2019 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, z póżn. zm. dalej: "k.p.a.") mogą to być dokumenty. Poza kompetencjami organu administracyjnego pozostaje poszukiwanie możliwych naruszeń i kolizji z prawami podmiotowymi, jeśli nie wynikają one wprost z materiału zgromadzonego w sprawie. Ciężar dowodu samego naruszenia spoczywa na domagającym się ochrony. Z uwagi na ograniczenia postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania cywilnego, żądanie strony sprzeciwiającej się rejestracji znaku, w przypadku naruszeń praw podmiotowych - osobistych i majątkowych, powinno być poparte konkretnymi dowodami pozwalającymi jednoznacznie na ustalenie takiego naruszenia lub zagrożenia takim naruszeniem. Wnioskodawca na poparcie swojego stanowiska przedstawił dowody w postaci wydruków dwóch wiadomości mailowych wysłanych przez niego do osób trzecich w dniach 21 oraz 26 lutego 2019 r. Treść obu wiadomości sprowadza się do poinformowania o przesłaniu propozycji wariantów logo, przygotowanych według wcześniej przekazanych wskazówek. Dodatkowo załączono 12 stron wydruków przedstawiających różne warianty kolorystyczne i kompozycyjne logo, które zawiera grafikę przedstawiającą stylizowaną głowę orła w koronie na tle zarysu obszaru Polski oraz słowo [...], a więc co do zasady analogiczne do spornego znaku słowno-graficznego zgłoszonego pod numerem [...]. W żadnym miejscu załączonych grafik brak jest jakiejkolwiek informacji o ich autorze. Urząd oceniając dowody posiadania prawa autorskiego przez Wnoszącego sprzeciw uznał, że materiał dowodowy przedstawiony w sprawie nie pozwala określić, iż zgłoszenie spornego znaku narusza prawa autorskie Wnioskodawcy, z uwagi na brak wykazania, iż to właśnie jemu takie prawa w ogóle przysługują. Organ wskazał, że nawet gdyby uznać, że sporny znak spełnia wszystkie cechy utworu i jako taki podlega ochronie prawno- autorskiej, to w aktach sprawy brak jest obiektywnych dowodów, które potwierdzałyby, że autorskie prawa osobiste czy majątkowe do niego przysługują Wnoszącemu sprzeciw. Urząd wyjaśnił, iż za twórcę utworu uważa się osobę, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w inny sposób w ramach rozpowszechniania utworu. Na przykład dla utworów w wersji cyfrowej, tak jak w niniejszej sprawie, gdzie grafiki znaku przesłane zostały w formie załączników droga elektroniczną, taka informacja mogłaby zostać zamieszczona np. obok grafiki. Z załączonych dowodów wynika jedynie, że Wnoszący sprzeciw przesłał określone grafiki do osób trzecich, natomiast nie wynika z nich w żaden sposób, kto jest ich faktycznym autorem. Wobec powyższego, w ocenie Urzędu Patentowego nie została spełniona przesłanka z art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż nie udowodniono, iż zgłoszenie znaku towarowego nr [...] narusza, czy też zagraża naruszeniem autorskim prawom osobistym bądź majątkowym Wnoszącego sprzeciw. Nie podzielając stanowiska Urzędu Patentowego, Wnioskodawca wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżył w całości powyższą decyzję. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, polegające na niewyjaśnieniu wątpliwości, które organ powziął co do autorstwa znaku, co skutkowało niezgodnym ze stanem faktycznym brakiem ustalenia, że skarżący posiada prawa autorskie do znaku i w efekcie nieprawidłowym oddaleniem sprzeciwu, - naruszenie art. 79a § 1 k.p.a. poprzez brak wskazania skarżącemu przez organ koniecznych dowodów, które skarżący w ocenie organu powinien przedstawić dla wykazania, że zgłoszenie znaku towarowego przez uczestnika narusza jego prawa autorskie, co skutkowało niedostatecznym wyjaśnieniem istotnych okoliczności faktycznych sprawy i tym samym nieprawidłowym oddaleniem sprzeciwu, pomimo że dowody takie Skarżący był w stanie przedstawić i przedstawiłby, gdyby zaistniała taka potrzeba, zakomunikowana przez organ stosownie do obowiązku wynikającego z art. 79a § 1 k.p.a., - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodu z wydruków wiadomości mailowych oraz wydruków różnych wariantów logo, polegającą na przyjęciu, że z dowodów tych nie wynika, kto jest faktycznym autorem znaku, podczas gdy w świetle zasad poprawnego rozumowania i doświadczenia życiowego dowody te w sposób oczywisty wskazują na autorstwo skarżącego, co doprowadziło do nieprawidłowego oddalenia sprzeciwu, a ponadto poprzez pominięcie okoliczności, że brak odniesienia się przez uczestnika do twierdzeń skarżącego co do autorstwa znaku stanowi ich przyznanie i w efekcie bezpodstawne zanegowanie przez organ autorstwa skarżącego skutkujące nieprawidłowym oddaleniem sprzeciwu, - naruszenie art. 1 ust. 4 w zw. z art. 8 ust 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poprzez jego błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, że uwidocznienie nazwiska twórcy na egzemplarzach utworu jest warunkiem ochrony prawnoautorskiej, podczas gdy ochrona ta przysługuje niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności, a uwidocznienie nazwiska twórcy na egzemplarzu ma ten jedynie ten skutek, że powoduje powstanie domniemania co do osoby twórcy, a ponadto, na przyjęciu, że dla powstania domniemania co do osoby twórcy niezbędne jest zamieszczenie informacji o jej autorstwie obok grafik na załączonych egzemplarzach, podczas gdy dla powstania domniemania wystarczające jest podanie do publicznej wiadomości nazwiska twórcy w jakikolwiek sposób, inny niż uwidocznienie na egzemplarzu danego utworu, co miało miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy, gdyż nazwisko Skarżącego zostało upublicznione w wiadomości mailowej, w której upubliczniono utwór, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że Skarżący nie jest autorem znaku i tym samym oddaleniem sprzeciwu, - naruszenie art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie i oddalenie sprzeciwu w sytuacji, gdy dokonane przez uczestnika zgłoszenie znaku słowno- graficznego narusza prawa autorskie Skarżącego. W uzasadnieniu skargi Wnioskodawca obszernie przedstawił argumentację na poparcie zgłoszonych zarzutów. Opierając się na powyższych zarzutach skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od Urzędu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Urząd wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Urząd wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a). Pismami z 8 marca 2021 r. Sąd poinformował pełnomocnika skarżącego oraz uczestnika postępowania o wspomnianym wniosku UP. Skarżący i uczestnik w terminie 14 dni od zawiadomienia ich o złożeniu takiego wniosku przez Organ, nie zajęli stanowiska. Wobec powyższego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty okazały się usprawiedliwione. Kwestionowana decyzja została wydana w postępowaniu wszczętym wskutek sprzeciwu Skarżącego wobec zgłoszenia przez Uprawnionego słowno –graficznego znaku towarowego [...] pod nr [...]. Podstawą materialną zgłoszonego sprzeciwu był art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., w myśl którego po rozpatrzeniu sprzeciwu, o którym mowa m.in. w art. 15217 ust. 1, uznanego za zasadny nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, którego używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Przepis art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie wymienia praw osobistych i majątkowych, które mogą zostać naruszone przez rejestrację znaku towarowego. Wśród tych ostatnich są także prawa: autorskie prawa osobiste i majątkowe, których podstawowym celem jest ochrona praw do utworu. W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 poz. 1231, dalej: "pr.aut.") przyjęto zasadę dualizmu ochrony interesów twórcy, co przewiduje odrębną regulację autorskich praw majątkowych i autorskich praw osobistych (por. R. Markiewicz (red), Komentarz do art. 16 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych (w:) Ustawy autorskie, t. I, WKP 2021). Jak stanowi art. 1 ust. 1 i ust. 2 pr. aut. przedmiotem prawa autorskiego jest utwór rozumiany jako każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia, którymi są m.in. wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe) –pkt 1; plastyczne (pkt 2). Zgodnie zaś z art. 1 ust. 4 pr. aut. ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności. Stosownie bowiem do art. 8. ust. 1 pr. aut. prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zakresem zastosowania tej zasady objęte są zarówno autorskie prawa majątkowe, jak i osobiste. Prawa te powstają z chwilą ustalenia dzieła, gdy przybierze ono jakąkolwiek postać, choćby nietrwałą, jednak o tyle stałą, żeby treść i cechy utworu wywierały efekt artystyczny. Wykreowanie praw autorskich nie wymaga żadnych formalności, ich powstanie w sposób pierwotny następuje bowiem z mocy ustawy, bezpośrednio na rzecz twórcy, którym w prawie polskim może być wyłącznie osoba fizyczna. Przepis art. 8 ust. 2 pr. aut. stanowi, że domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób, w związku z rozpowszechnianiem utworu. Sformułowane zostało w nim domniemanie prawne zwykłe, co do faktu autorstwa utworu. Nie zostały objęte tym przepisem wymogi dotyczące środków dowodowych, jakie powinny być przeprowadzone dla obalenia domniemania, jak i dowodzenie własnego autorstwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że dowodzenie autorstwa może być dokonywane wszelkimi środkami dowodowymi, które są ustawowo dopuszczalne. Przy tym konsekwencje autorstwa dzieła wciąż wynikają z art. 8 ust. 1 pr. aut. (por. wyrok SN z 27.01.2011 r., sygn. akt I CSK 237/10, LEX nr 784978; R. Markiewicz, tamże, komentarz do art. 8 ). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, organ błędnie przyjął, że wykazanie prawa autorskiego do spornego oznaczenia związane jest ściśle z uwidocznieniem nazwiska twórcy na egzemplarzu utworu. W odniesieniu do ocenianej sprawy skutkowało opinią UP, że przedstawiony materiał dowodowy jest niewystraczający. Wskazać należy, że warunkiem prawno-autorskiej ochrony nie jest przesłanka uwidocznienia na egzemplarzach utworu nazwiska twórcy. Wiąże się to z faktem, iż ochrona autorsko-prawna przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności. Celem ustanowionego przez prawodawcę domniemania jest jedynie możliwość łatwego ustalenia osoby twórcy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, odrzucenie sprzeciwu z powyższych względów wydaje się być co najmniej przedwczesne. Urząd w ogóle nie przeanalizował treści wiadomości mailowych, do których były załączone różne loga. Dodatkowo wskazać należy, że po wniesieniu sprzeciwu Uprawiony w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów podniesionych przez Wnioskodawcę, zachowując jedynie bierną postawę. Uprawiony, znając stanowisko Wnioskodawcy, przyjął bierną postawę, nie odniósł się w ogóle do zarzutu Skarżącego ani na etapie przed Urzędem, ani obecnie przed Sądem. Dlatego, Urząd powinien był ocenić milczenie Uprawnionego w kontekście przedstawionych przez Wnioskodawcę argumentów. Przedwczesne było stanowisko UP, że z opisanej postawy Zgłaszającego można było wywnioskować, że przysługiwało mu prawo do spornego oznaczenia. Podsumowując dostrzeżone przez Wnioskodawcę naruszenie przez UP przepisów prawa materialnego, zdaniem Sądu, miało wpływ na wynik sprawy. Organ dokonując oceny materiału dowodowego powinien był to uczynić z zachowaniem reguł z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 15223 ust. 1 p.w.p. (Do postępowania w sprawie sprzeciwu przepisy art. 242 ust. 1 i 2, art. 251, art. 252 i art. 253 ust. 1 p.w.p. stosuje się odpowiednio), w zakresie, w jakim powołane uregulowania nakazują rozpatrzyć materiał dowodowy w jego całokształcie. Sąd natomiast nie dopatrzył się naruszenia przez UP przepisów postępowania, szczególnie podnoszonych przez skarżącego, tj. art. 7, 77 § 1, 79a § 1 k.p.a., gdyż Urząd nie gromadzi z urzędu materiału dowodowego. Wymaga wyjaśnienia, że w art. 15219 i art. 15220 p.w.p. zostały zakreślone reguły działania Urzędu przy rozpatrywaniu sprzeciwu. Należy też zauważyć, że wspomniane przepisy wymagają aktywności od stron postępowania, wiążąc z tym skutki procesowe. Jak już podnoszono, zgodnie z art. 15220 p.w.p. Urząd rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw. Z kolei według art. 15219 ust. 3 p.w.p. po upływie terminu na ugodowe załatwienie sprawy UP wzywa zgłaszającego do udzielenia w wyznaczonym terminie odpowiedzi na sprzeciw, w której zgłaszający przedstawia zarzuty oraz przytacza wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie. Na podstawie art. 15219 ust. 5 zd. pierwsze p.w.p. Urząd przekazuje wnoszącemu sprzeciw odpowiedź na sprzeciw oraz wyznacza mu termin na zajęcie stanowiska i uzupełnienie dowodów, a zgłaszający może odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych na podstawie ust. 5 przez wnoszącego sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Urząd (ust. 6). Na podstawie art. 15219 ust. 7 p.w.p Urząd może wezwać stronę postępowania do przedstawienia, w wyznaczonym terminie, stanowiska dotyczącego materiałów przedstawionych przez drugą stronę lub ten organ. Na mocy ust. 8 tego samego art. Urząd pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w wyznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powołuje się w terminie miesiąca od dnia, w którym powołanie ich stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania. Z powołanych przepisów p.w.p., jak i z art. 7 k.p.a. wynika obowiązek aktywności dowodowej strony, a nie Urzędu. Co więcej, Wnoszący sprzeciw reprezentowany był przez pełnomocnika, który jako profesjonalista winien znać zasady postępowania przed Urzędem Patentowym RP. W kontekście powyższego należało nie uwzględnić wniosków dowodowych Wnoszącego sprzeciw. Reguły uzupełniającego i to wyjątkowo postępowania dowodowego przed sądem reguluje art. 106 § 3 p.p.s.a. (Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.). Przy tym należy mieć na uwadze prekluzję dowodową wynikającą z art. 15219 ust. 8 p.w.p., co w tej sprawie powinien ocenić Urząd, gdyby Skarżący przedstawił dowody, które dołączył do skargi. W postępowaniu sprzeciwowym rolą Urzędu Patentowego jest ustalenie stanu faktycznego na podstawie dowodów przedstawionych przez strony, w szczególności zaś dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę lub wnoszącego sprzeciw (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r., II GSK 2077/11). Tym samym zarzut Skarżącego, oczekujący aktywności dowodowej od Urzędu należało uznać za niezasadny. Mając powyższe na uwadze Sąd zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie podniesionych w skardze przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz wskazanych przepisów postępowania, gdyż mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie, uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez tutejszy Sąd. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a zasądzając na rzecz strony 1000 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz 1200 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2005 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych( Dz.U. z 2018r., poz. 265) tytułem wynagrodzenia dla profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego Stronę (radcy prawnego) oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.