VI SA/Wa 3802/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. o przywrócenie terminu do złożenia skargi ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W dniu [...] listopada 2014 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy), natomiast skarga została nadana przez stronę skarżącą u operatora pocztowego w dniu 30 września 2014 r. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 grudnia 2014 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." odrzucono niniejszą skargę. Postanowienie w tej sprawie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 stycznia 2015 r. r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 24 akt). W dniu 9 lutego 2015 r. r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku wskazał między innymi, że korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana przez jego dziecko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Art. 85 p.p.s.a. wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, należy zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, bowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r. sygn. akt II FZ 1/2005 (LexPolonica nr 390396) niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli Sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 p.p.s.a., gdyż uchybienie terminowi określonemu w tym przepisie powoduje konsekwencje wskazane w art. 88 p.p.s.a., który stanowi, że spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, za pierwszy dzień terminu należy przyjąć 8 stycznia 2015 r., w którym doręczono, na adres strony skarżącej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o odrzuceniu skargi. W tym dniu bowiem strona powzięła informację, że nie dochowała terminu do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]. Zatem należy przyjąć, że dzień 8 stycznia 2015 r. jest dniem, od którego należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Termin ten upłynął w dniu 15 stycznia 2015 r. W niniejszej sprawie, skarżący nadał w urzędzie pocztowym przedmiotowy wniosek w dniu 9 lutego 2015 r., zatem po upływie terminu. Z powyższych względów na mocy art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.