VI SA/Wa 3831/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oddala skargę Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] działając na podstawie przepisów art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013 poz. 672, ze zm., dalej: "u.d.g.") oraz art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267, ze zm.), dalej "kpa", po rozpatrzeniu wniosku T. K. (dalej: "strona" lub "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], wykreślającą stronę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 18 lipca 2014 r. - za pośrednictwem systemu teleinformatycznego Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dalej "CEIDG", Minister Gospodarki otrzymał informację o orzeczeniu Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 25 lutego 2013 r., o sygn. akt VI Gzd 1/13 pozbawiającym stronę prawa prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek na okres trzech lat. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 14 lutego 2014 r. W dniu 7 sierpnia 2014 r. Minister Gospodarki wydał decyzję wykreślającą stronę z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Podstawą decyzji był art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Gospodarki. Skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją uznając, że orzeczony przez sąd zakaz, będący podstawą decyzji administracyjnej, jest niesłuszny i niezgodny z prawem. Minister Gospodarki po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją stwierdził, że przesłanka wynikająca z art. 34 ust 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej niewątpliwie miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca została prawomocnym orzeczeniem sądu pozbawiona prawa wykonywania działalności gospodarczej na własny rachunek. Informacja o tym orzeczeniu oraz o jego prawomocności została wpisana do CEIDG z urzędu przez właściwy organ na podstawie art. 31 ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Minister Gospodarki wyjaśnił, że jako organ prowadzący Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej, nie ma prawa weryfikować prawomocnych orzeczeń sądu. Informacja o takim orzeczeniu wpisana do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest dla Ministra Gospodarki wiążąca. Organ administracji nie dokonuje w takim przypadku dodatkowych ustaleń w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, gdyż jest związany ww. prawomocnym wyrokiem sądowym. Stosownie więc do treści art. 34 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zobowiązany jest do wykreślenia przedsiębiorcy z CEIDG. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2014 r. żądając jej uchylenia oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżąca podtrzymała swoją argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że brak było jakichkolwiek podstaw do pozbawienia jej prawa wykonywania działalności gospodarczej na własny rachunek. Orzeczenie sądu powszechnego w tym przedmiocie było niesłuszne i krzywdzące dla strony. Ministrowi Gospodarki skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Strona pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. uzupełniła skargę załączając korespondencję w innych dotyczących jej działalności postępowań administracyjnych i sądowych. W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą Minister Gospodarki w oparciu o art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g. wykreślił działalność gospodarczą skarżącej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przepis art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g. stanowi, że przedsiębiorca podlega wykreśleniu z CEIDG z urzędu, w drodze decyzji administracyjnej ministra właściwego do spraw gospodarki, w przypadku, gdy prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie ww. organ ustalił, a skarżąca na żadnym etapie postępowania temu nie zaprzeczyła, że wobec skarżącej został prawomocnie orzeczony zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na okres 3 lat. Prawomocność tego orzeczenia przypadła na dzień 14 lutego 2014 r. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że Minister Gospodarki – jako organ administracji publicznej, zobowiązany był działać na podstawie i w granicach prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza wszczęcie z urzędu wobec skarżącej postępowania w sprawie wykreślenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Obowiązek taki w sposób bezpośredni wypływa z treści wyżej przytoczonego przepisu art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g., który jest materialnoprawną postawą skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi - następnie uzupełnionej obszernym pismem procesowym, Sąd stwierdza, że dotyczą one jedynie sytuacji skarżącej w postępowaniu toczącym się przed sądem powszechnym oraz innymi organami, a nie skarżonych decyzji. Postępowanie przeprowadzone przez Ministra Gospodarki zakończone wydaniem skarżonych decyzji było następstwem sprawy sądowej, która zakończyła się prawomocnym zakazem wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej, jednakże sąd administracyjny - badając postępowanie organu administracji według wskazanych na wstępie kryteriów, nie ma prawa – nie jest właściwy rzeczowo, kontrolować postępowania innego sądu. Przedmiotem niniejszego postępowania może być i jest tylko postępowanie administracyjne prowadzone przez Ministra Gospodarki oraz decyzje wydane w jego toku. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Minister Gospodarki wydając zaskarżone decyzje nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności uzasadnienie decyzji odpowiada prawu oraz zasadom określonym w przepisie art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu, organ administracji w sposób niebudzący wątpliwości ustalił, że wobec skarżącej z dniem 14 lutego 2014 r. został orzeczony prawomocny zakaz prowadzenia na okres 3 lat działalności gospodarczej, a zatem organ ten zobligowany był do wydania decyzji o wykreśleniu działalności skarżącej z CEIDG, stosownie do dyspozycji przepisu art. 34 ust. 2 pkt 1 u.d.g. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.