VI SA/Wa 385/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] października 2006 r. o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia G. G. pozwolenia na broń palną myśliwską. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1, 127 § 3 i art. 129 § 2 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tekst jednolity ze zm.). Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiło ustalenie, że G. G. wnosząc odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską wystąpił jednocześnie z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego o czyn z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 kk oraz art. 258 § 1 kk. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. odmówił zawieszenia tego postępowania. W ustawowym terminie G. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego. W jego uzasadnieniu stwierdził, iż fakt skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia do sądu nie może prowadzić do uznania, że została mu przypisana wina i będzie skazany. Przedstawił fakty, które jego zdaniem, świadczą o niewinności, zatem jest błędnie przez prokuraturę uznany za podmiot w prowadzonym postępowaniu karnym i akcie oskarżenia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., jak wskazano na wstępie, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoje postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek, wymienionych w art. 97 § 1 k.p.a., bowiem nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia przez sąd lub inny organ zależy wydanie decyzji. Postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń może bowiem być wszczęte także wtedy, gdy właściwy organ administracji ustali, że przeciwko osobie posiadającej to uprawnienie toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa. Badanie, czy okoliczność taka daje podstawę do cofnięcia pozwolenia należy zatem do sfery dowodowej, czyli ustaleń faktycznych danego postępowania. Nie jest to zatem problem prawny o charakterze materialnym, którego rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu lub sądu. Z tego względu uznał, że brak prawomocnego wyroku sądu skazującego za przestępstwo nie stanowi żadnej przeszkody do wydania decyzji administracyjnej na podstawie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji. Kwestia winy czy niewinności strony w sprawie karnej, w której sporządzono przeciwko niej akt oskarżenia o przestępstwa nie jest w ogóle badana, tak w postępowaniu administracyjnym dotyczącym meritum sprawy, tj. cofnięcia pozwolenia na broń, jak i w sprawie w niniejszym postępowaniu dotyczącym problematyki wpadkowej, którą jest bieg postępowania administracyjnego. Dodatkowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest także podstaw do zawieszenia postępowania na mocy art. 98 § 1 k.p.a. , który stanowi, że organ administracji może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Dla zastosowania tego przepisu prawa, warunki te muszą wystąpić łącznie. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń zostało wszczęte z urzędu, a nie na jej wniosek. Nie jest zatem spełniony jeden z warunków w przywołanym przepisie wymieniony, co czyni pozytywne rozpatrzenie wniosku o zawieszenie postępowania niemożliwym. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie jego dóbr obywatelskich. Cofnięcie mu pozwolenia na broń na obecnym etapie ustaleń procesowych i pomimo przedstawienia przez niego oczywistych faktów uznał za rażąco niesprawiedliwe, bowiem zarzuty stawiane mu w akcie oskarżenia skierowanym w dniu [...] listopada 2006 r. przez Prokuraturę Okręgową w [...] do Sądu Rejonowego w [...] dotyczą okresu, kiedy nie był już właścicielem ani też udziałowcem spółki, z której działalnością mają związek popełnione przestępstwa. Okoliczności te potwierdzają natomiast dokumenty przesłane do Sądu, przed którym zawisła sprawa karna. Domagał się zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu wydania prawomocnego orzeczenia przez sąd karny oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o jej oddalenie. Podkreślił, że zgodnie z 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni na mocy art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest stwierdzenie przez organy Policji, że w stosunku do posiadacza broni zachodzi uzasadniona obawa, że może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając na względzie treść w/wym. przepisu stwierdził, że w ocenie ustawodawcy obawa ta istnieje na pewno w przypadku popełnienia albo choćby tylko postawienia zarzutów w postępowaniu karnym popełnienia przez taką osobę przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Ustawodawca nie uzależnił więc wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń od skazania prawomocnym wyrokiem karnym, lecz wyraźnie związał okoliczność wystąpienia rzeczonej obawy już z samym faktem dopiero toczącego się postępowania karnego wobec posiadacza broni. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasady domniemania niewinności podkreślił, iż skoro ustawodawca nie związał możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie z prawomocnym wyrokiem skazującym posiadacza broni za określone przestępstwa, jak tego chce skarżący, to nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia o istocie sprawy, brak takiego orzeczenia. Z woli zatem samego ustawodawcy prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, ponieważ ustawodawca nakazał wprost takie rozstrzygnięcie także w sytuacji, gdy przeciwko określonej osobie toczy się dopiero postępowanie karne m.in. o przestępstwa wymienione przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wystarczającym jest już więc sam fakt, iż w postępowaniu przygotowawczym wydane zostało postanowienie o przedstawieniu zarzutów lub wniesiony akt oskarżenia przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń. Podkreślił, że organy administracji publicznej, a takimi są organy Policji w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, działają nie na podstawie przepisów prawa karnego lecz administracyjnego, nie oceniają zatem czy osoba, która przedmiotowe pozwolenie posiada, jest winna czy też nie, albowiem należy to do wyłącznej kompetencji sądu przed którym toczy się postępowanie karne. Dodatkowo wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] cofającą Panu G. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. Na przedmiotową decyzję Pan G. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym wywiódł, że skarga jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. 02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) - zwanego dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Badając legalność zaskarżonego postanowienia, którego przedmiotem jest postępowanie wpadkowe – odmowa zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, Sąd miał na uwadze fakt, iż w dniu orzekania nie istnieje przedmiot sprawy, czyli toczące się postępowanie administracyjne. W dniu orzekania w niniejszej sprawie, tj. 17 kwietnia 2008 r. uprawomocnił się bowiem wyrok tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 132/08 oddalający skargę G. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2007 r. cofającą mu pozwolenie na broń palną myśliwską. Informację o definitywnym zakończeniu postępowania administracyjnego Sąd powziął z urzędu i ma ona istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie może być bowiem podważona zasadność odmowy zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy postępowanie to się już nie toczy i toczyć się nie może, wobec prawomocności wyroku tutejszego Sądu w sprawie VI SA/Wa 132/08. Skoro niniejsze postępowanie wpadkowe nie może podważyć zasadności zaskarżonego postanowienia, wobec definitywnego zakończenia głównego postępowania administracyjnego, zachodzi jego bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy (postanowienie WSA w Warszawie III SA 1600/02 z dnia 18 marca 2004 r. LEX nr 146542). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w postanowieniu.