VI SA/Wa 390/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po rozpoznaniu wniosku M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2003 r. nr [...]. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2003 r. H. Sp. z o.o. z siedzibą w S. wystąpiła do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] o wydanie zezwolenia na wykonanie zjazdu z działki nr [...] do drogi krajowej Nr [...] w miejsce istniejącego zjazdu do działki nr [...]. Na wniosku tym obok podpisu Prezesa Zarządu Spółki H. Sp. z o.o. widniał jednocześnie podpis Prezesa Zarządu Spółki M. Sp. z o.o. z siedzibą w S., właściciela działki nr [...], z adnotacją "akceptuję". Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyraził zgodę na wykonanie przeniesienia istniejącego zjazdu z drogi krajowej Nr [...] K. - T. do działki nr [...] w S. na teren działki nr [...] w S. W decyzji tej organ nakazał jednocześnie, po udostępnieniu nowowykonanego zjazdu z drogi krajowej do działki nr [...], rozebranie w trybie natychmiastowym dotychczasowego zjazdu do działki nr [...]. Decyzja ta została doręczona obu zainteresowanym stronom, tj. H. Sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. i stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. W dniu [...] lipca 2008 r. do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K. wpłynął wniosek M. Sp. z o.o. o stwierdzenie w trybie art. 162 k.p.a. wygaśnięcia decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r. wyrażającej zgodę na wykonanie przeniesienia istniejącego zjazdu z drogi krajowej Nr [...] K.-T. do działki nr [...] w S. na teren działki nr [...] w S. W uzasadnieniu tego wniosku strona poinformowała organ o cofnięciu swojej zgody na rozbiórkę zjazdu do działki nr [...]. Powołała się na upływ terminu z art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz na fakt, że decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdzona została nieważność decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla firmy H. Sp. z o.o. na wykonanie zjazdu do działki nr [...]. Wnioskodawca wskazał ponadto na zmianę stanu faktycznego podnosząc, iż w obecnym stanie faktycznym wykonanie nowego zjazdu stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Podkreślił też, że stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji leży w interesie M. Sp. z o.o., gdyż kontynuacja prac związanych z realizacją inwestycji przez H. Sp. z o.o. pozbawia ją, jako właściciela działki nr [...], dostępu do drogi publicznej i wymusza konieczność wystąpienia o ustanowienie służebności od osób trzecich, narażając na zbędne i niczym nie uzasadnione dodatkowe koszty. Na wezwanie organu M. Sp. z o.o. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. sprecyzowała, że podstawą jej wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r. jest art. 162 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działający z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2003 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ, przywołując treść przepisu art. 162 k.p.a. stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności pozwalające na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] września 2003 r. na podstawie braku pozwolenia na budowę dla zjazdu. Decyzja wydana jest bezterminowo i bez wpływu na jej trwałość jest brak pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zjazdu. Organ zaznaczył też, że wnioskodawca nie wskazał umocowania swojego wniosku w przepisach ustawy o drogach publicznych. M. Sp. z o.o. wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku tym, powtarzając swoją wcześniejszą argumentację skarżąca podniosła, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] września 2003 r. leży zarówno w interesie społecznym, jak i w interesie strony. Wniosek ten został uzupełniony pismem strony z dnia [...] września 2008 r., w którym wskazano, że H. Sp. z o.o. przystąpiła do prac związanych z budową zjazdu dopiero w 2007 r. i to nielegalnie. Decyzja lokalizacyjna wygasa natomiast, jeżeli w ciągu trzech lat od jej wydania zjazd nie został wybudowany. Powołano się też ponownie na zmianę stanu faktycznego w terenie związaną z lokalizacją stacji paliw. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2008 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej z dnia [...] września 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż bezprzedmiotowość decyzji w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na ustaniu prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej np. z powodu zgaśnięcia podmiotu, czy zniszczenie lub przekształcenia rzeczy. W przedmiotowej sprawie nie stwierdza się natomiast zaistnienia bezprzedmiotowości decyzji, gdyż od chwili jej wydania żaden element stosunku materialnoprawnego nie utracił bytu prawnego. W ocenie organu twierdzenie strony, że decyzja stała się bezprzedmiotowa z uwagi na to, iż stwierdzenie jej wygaśnięcia leży zarówno w interesie społecznym jak i interesie strony jest błędne. W świetle bowiem art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji konieczne jest uznanie jej za bezprzedmiotową i jednocześnie stwierdzenia wygaśnięcia takiej decyzji nakazywać musi przepis prawa albo, gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie stwierdzono natomiast występowania powyższych przesłanek, tym bardziej, ich jednoczesnego występowania. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Sp. z o.o. zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. i przyjęcie, że decyzja z dnia [...] września 2003 r. nie stała się bezprzedmiotowa, a jej wygaśnięcie nie leży w interesie społecznym, ani interesie strony. Wniosła w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2008 r i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie wyjaśnił w decyzji dlaczego uważa, że od chwili wydania decyzji z dnia [...] września 2003 r. żaden element stosunku materialnoprawnego nie utracił bytu prawnego. Nie wyjaśnił również dlaczego uważa, że wygaśnięcie decyzji nie leży w interesie społecznym, ani w interesie strony. Powołując się na treść przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. skarżąca podkreśliła, iż bezspornym jest, że bezprzedmiotowość decyzji, będąca niezbędną przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia, wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego, nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej. Według skarżącej przesłanka bezprzedmiotowości decyzji oraz konieczności stwierdzenia jej wygaśnięcia ze względu zarówno na interes strony, jak i interes społeczny (bezpieczeństwo w ruchu drogowym) zaistniała w rozpatrywanej sprawie, czyniąc niezbędnym zastosowanie przez organ trybu przewidzianego w art. 162 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Usytuowanie nowego zjazdu stanowi bowiem zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż znajduje się on bezpośrednio za pasem włączającym do ruchu ze stacji paliw. Okoliczności te nie były natomiast brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o stwierdzenie wygaśnięcia, której wnosi skarżąca, gdyż takiej inwestycji wówczas nie było. Ponadto, nowy zjazd został wybudowany bez stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Skarżąca podkreśliła też, że stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji leży w interesie spółki M. Sp. o.o., gdyż jako odrębny i niezależny od H. Sp. z o.o. podmiot gospodarczy pozbawia ją - jako właściciela działki nr [...] dostępu do drogi publicznej i wymusza konieczność wystąpienia o ustanowienie służebności od osób trzecich, narażając na zbędne i niczym nie uzasadnione dodatkowe koszty. Firma H. Sp. z o.o. nie ma natomiast już swojej siedziby w S. i nie prowadzi tutaj żadnej działalności. Skarżąca nie zgodziła się też ze stwierdzeniem organu, że decyzja z dnia [...] września 2003 r. była wydana na wniosek obu Spółek. Podniosła ponadto ponownie, że decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdzono nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany obejmujący budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] K. –T. do działki nr [...]. Skarżąca zarzuciła, że powyższe fakty zostały pominięte przez organ w uzasadnieniu decyzji. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno natomiast poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Reasumując skarżąca stwierdziła, iż skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu i wydana została z naruszeniem przepisów postępowania kształtujących rozstrzygnięcie. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż w uzasadnieniu decyzji skupił się w głównej mierze na uzasadnieniu prawnym, gdyż kwestie prawne są w tej sprawie najistotniejsze i są głównym przedmiotem sporu. W związku z tym zarzut, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a. oraz, że naruszenie to miało wpływ na wynik spawy należy uznać za błędne. Organ podkreślił, iż cofnięcie przez M. Sp. z o.o. zgody na przeniesienie zjazdu nie ma znaczenia prawnego, a co za tym idzie nie przyczynia się w żaden sposób do powstania bezprzedmiotowości decyzji. Nie zaistniało też żadne zdarzenie zmieniające stan faktyczny sprawy, które uniemożliwiałoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Z całą pewnością zaś za takie fakty nie można uznać występowania utrudnień w ruchu drogowym w obrębie spornego zjazdu. Fakt, że H. Sp. z o.o. nie uzyskała wymaganych zezwoleń również pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy. O zezwolenia te uprawniony nadal może bowiem wystąpić. Organ podkreślił przy tym, że decyzja Wojewody [...] została usunięta z obrotu prawnego wyłącznie z przyczyn formalnych. Kształt teraźniejszego stanu faktycznego jest natomiast rezultatem wcześniejszych, świadomych i zamierzonych działań skarżącej, które po pewnym czasie okazały się być dla niej nieopłacalne, ale to w żaden sposób nie powoduje zaistnienia bezprzedmiotowości decyzji. Zdaniem organu zaskarżona decyzja w sposób całkowicie uzasadniony przedkłada interes społeczny nad interesem strony oraz czyni zadość przepisom prawa. Uczestnik postępowania H. Sp. z o.o. w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2009 r. wniosła także o oddalenie skargi. W piśmie tym podkreślono, że w okresie budowy zjazdu do działki nr [...] decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. zatwierdzająca projekt budowlany znajdowała się w obrocie prawnym. Obecnie przed Powiatowym Inspektorem w B. toczy się natomiast postępowanie naprawcze w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Podkreślono, że zjazd do działki nr [...] został wybudowany zgodnie z warunkami określonymi w decyzji z dnia [...] września 2003 r. oraz zgodnie z warunkami zawartymi w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2004 r. H. Sp. z o.o. ustanowiła zaś na rzecz firmy M. Sp. z o.o. służebność gruntową przechodu i przejazdu przez działkę nr [...]. Ponadto działka ta została wynajęta firmie M. Sp. z o.o. na okres 10 lat począwszy od 2003 r., z możliwością przedłużenia na kolejne 5 lat. Zaznaczono jednocześnie, że oświadczenie woli w imieniu Spółki M., wyrażające zgodę na usytuowanie zjazdu na działce nr [...], zostało złożone przez osobę upoważnioną do działania w imieniu tej Spółki, a cofniecie obecnie tego oświadczenia woli nie może być przyczyną usunięcia decyzji z obrotu prawnego. Kwestie dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego były natomiast badane w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] września 2003 r. Pełnomocnik uczestnika postępowania na rozprawie przed Sądem w dniu [...] czerwca 2009 r. potwierdził fakt doręczenia H. Sp. z o.o. decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzja tego organu z dnia [...] września 2008 r. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących uchybienia przepisom postępowania należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle ważkie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonych decyzjach nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Strona skarżąca jako podstawę swojego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r. wyrażającej zgodę na wykonanie przeniesienia istniejącego zjazdu z drogi krajowej Nr [...] K. -T. do działki nr [...] w S. na teren działki nr [...] w S., wskazała zarówno pkt 1, jak i pkt 2 art. 162 § 1 k.p.a. W świetle przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, ale niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. W przypadku, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, do stwierdzenia jej wygaśnięcia, należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ prowadzący postępowanie zobowiązany był więc do rozważenia, czy decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r. nosi znamiona bezprzedmiotowości i czy stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Niezbędną przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji było przed wszystkim ustalenie, że stała się ona bezprzedmiotowa. Bezprzedmiotowość decyzji w myśl art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie. Bezprzedmiotowość może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy następuje np. śmierć podmiotu uprawnionego, zmiana (przekształcenie) podmiotu uprawnionego lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej. Do grupy tej należy zaliczyć także utratę przez stronę kwalifikacji niezbędnych do wykonywania określonej funkcji. Bezprzedmiotowość przedmiotowa oznacza z kolei, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć np. w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia (vide: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, LEX, 2007, wyd. II). Reasumując, bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy nierealne okaże się osiągnięcie celu, ze względu na który decyzja została wydana, wskutek tego, że przestanie istnieć bądź przedmiot rozstrzygnięcia, bądź podmiot, którego to rozstrzygnięcie dotyczyło. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił w zaskarżonej decyzji, iż sytuacja taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nie zaistniało bowiem żadne zdarzenie zmieniające stan faktyczny sprawy, które uniemożliwiałoby wykonanie decyzji z dnia [...] września 2003 r. Podmiot, który decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r. uzyskał zgodę na wykonanie przeniesienia istniejącego zjazdu z drogi krajowej Nr [...] K.-T. do działki nr [...] w S. na teren działki nr [...] w S. tj. H. Sp. z o.o. nie przestał istnieć, a zjazd z drogi krajowej Nr [...] do działki nr [...] został przez ten podmiot wykonany. Okoliczności powoływane w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą tj. informacja o cofnięciu przez nią zgody na rozbiórkę zjazdu do działki nr [...] oraz fakt stwierdzenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla firmy H. Sp. z o.o. na wykonanie zjazdu do działki nr [...] nie mogły być uznane świetle przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. za przesłanki powodujące bezprzedmiotowość decyzji z dnia [...] września 2003 r. Od przypadku bezprzedmiotowości przewidzianego w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. należy odróżnić też wypadek uregulowany w art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, że decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od wydania zezwolenia zjazd nie został wybudowany. Fakt stwierdzenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych nie mógł też stanowić podstawy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] września 2003 r. w oparciu o przepis art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji w oparciu o ten przepis, jeżeli decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. W doktrynie podkreśla się, że warunek, o którym mowa w tym przepisie, to warunek w rozumieniu przepisów prawa cywilnego jako zawarte w decyzji zastrzeżenie, które uzależnia powstanie lub ustanie skutku prawnego od zdarzenia przyszłego i niepewnego (art. 89 k.c.) – (vide: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Zakamycze, 2005, wyd. II). Informacja zawarta w decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2003 r., że zjazd jest obiektem budowlanym, dlatego przed jego budową należy uzyskać ostateczną decyzję właściwego organu architektoniczno-budowlanego o pozwoleniu na budowę nie może być uznana za warunek w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a., z zastrzeżeniem, którego wydana została ta decyzja, a którego niedopełnienie powinno skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można też pomijać faktu, że H. Sp. z o.o. uzyskała ostateczną decyzją Wojewody [...] zatwierdzenie projektu budowlanego oraz pozwolenie na wykonanie robót budowlanych obejmujących budowę zjazdu publicznego z drogi krajowej Nr [...] do działki nr [...] położonej w S. Nieważność tej decyzji została zaś stwierdzona przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dopiero w dniu [...] lipca 2008 r., w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] września 2008 r. odpowiadają prawu, pomimo, że Sąd dostrzega pewną wadliwość uzasadnienia tych decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.