VI SA/Wa 390/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2015 r. sprawy ze skargi H. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] grudnia 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej: "u.d.p.") oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 z późn. zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 dalej: "u.t.d."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez pełnomocnika H. H. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję GITD z [...] października 2014 r., nr [...], nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] października 2014 r., na drodze krajowej nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką [...] - granica m. P. w miejscowości P. zatrzymano do kontroli mobilnej samochód marki D. o numerze rejestracyjnym [...], prowadzony przez obywatela [...] H. H. Kontrola dokonana za pośrednictwem urządzenia DSRC (skanera), zainstalowanego w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego o numerze rejestracyjnym [...] wykazała, iż zatrzymany pojazd nie został wyposażony w urządzenie pokładowe viabox, służące do naliczania i pobierania opłat elektronicznych, co zostało również potwierdzone protokołem z oględzin pojazdu. W pojeździe znajdowały się urządzenia do uiszczania opłat elektronicznych w Austrii i Czechach. Zgodnie z otrzymanymi dokumentami w postaci dowodów rejestracyjnych ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 4600 kg. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono uchybienie obowiązkowi ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., co stanowi naruszenie sankcjonowane przez art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. W związku z powyższym GITD, decyzją z [...] października 2014 r., wydaną na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 13l ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. oraz art. 104 w zw. z art. 107 K.p.a., nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Strona reprezentowana przez pełnomocnika podniosła, że pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej w wysokości 4600 kg, nie podlegał opłacie elektronicznej, ponieważ jej zdaniem, decydująca jest masa przyczepy, a nie pojazdu osobowego. Strona ponadto wskazała, że droga nie była oznakowana jako płatna. Podniosła również, że kara jest zbyt dotkliwa, a Strona jako obywatel [...] nie miała świadomości, że jest zobowiązana do uiszczania opłaty. We wniosku powołano się także na brak winy kierującego pojazdem w zakresie dokonanego naruszenia oraz na prywatny charakter przejazdu. GITD, rozpoznając ponownie sprawę powtórzył stan faktyczny ustalony w trakcie kontroli pojazdu i nie zgodził się z argumentacją Strony. Organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., gdyż kierujący nie posiadał urządzenia viabox. Organ uznał, że okoliczności podniesione przez Stronę nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego ustawodawca nie przewidział bowiem, okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i ust. 2 u.d.p., w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń, a wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Organ podniósł, że kierujący pojazdami samochodowymi mają obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych, dlatego brak wiedzy, czy świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych, czy też ponoszenia opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszania przepisów. GITD, nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika Strony, iż droga nie była oznakowana. Stwierdził, że w dniu realizowanego przejazdu, tj. [...] października 2014 r., na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] były umieszczone tabliczki informacyjne T-34 informujące o konieczności dokonania opłaty elektronicznej za wykonywany przejazd. Organ dokonał tego ustalenia na podstawie pisma z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] nr GDDKiA O/PO/Z-2/mk/4091/97/2013/2014, z którego wynika, że 16 września 2011 r., zatwierdzono projekt stałej organizacji ruchu uwzględniający ustawienie tabliczek informacyjnych T-34. 18 października 2012 r., do ww. projektu wprowadzony został projekt uzupełniający w związku z koniecznością uszczelnienia systemu. Tabliczki informacyjne zostały ustawione 12 października 2012 r. Organ dodał, że ustawodawca nie uzależnił obowiązku pobierania opłaty elektronicznej od celu czy charakteru wykonywanego przejazdu. Okoliczność, iż Strona wjechała na drogę płatną wykonując przewóz prywatny nie stanowi podstawy do uchylenia nałożonej kary. Nie zgodził się również z twierdzeniami, że opłata elektroniczna jest zależna od dopuszczalnej masy całkowitej przyczepy, zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Organ podniósł ponadto, że nie ma wpływu na wymiar nałożonej kary, ponieważ ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej. W tych okolicznościach GITD utrzymał w mocy decyzję I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] stycznia 2015 r., Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji polegające na błędnej ocenie stanu faktycznego i uznanie, iż Skarżący [...] października 2014 r., korzystał z drogi publicznej kierując zespołem pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony bez posiadania VIABOX; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez przekroczenie zasady praworządności oraz nie uwzględnienie słusznego interesu Strony, a także interesu publicznego; 3. art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez zaniechania poinformowania Strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na nałożenie kary, organ bowiem wiedząc, iż Stroną postępowania jest obywatel [...], nieznający języka polskiego, nie zapewnił udziału w sprawie tłumacza, nie wskazał w języku dla Strony zrozumiałym przepisów prawa, które miał naruszyć, nie udzielił wskazówek co do podstaw wydania decyzji oraz możliwości jej zaskarżenia. W efekcie tego Strona nie podpisał decyzji, gdyż jej całkowicie nie rozumiała, co świadczy o jej niedoręczeniu; 4. art. 13k. ust. 1 i ust. 4, art. 13l ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., poprzez nałożenie kary pieniężnej pomimo braku podstaw do jej nałożenia, tj. uznanie, że Skarżący [...] października 2014 r., korzystał z drogi publicznej kierując zespołem pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, bez posiadania VIABOX oraz poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że masa całkowita powyżej 3,5 tony, dotyczy samochodu osobowego i przyczepy, a także poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł, jako kary nadmiernej i wygórowanej za popełniony czyn. Skarżący podkreślił, że słuszny interes strony, w niniejszej sprawie, przejawiał się w uwzględnieniu zakazu karania za naruszenie, które nie nastąpiło z winy Strony. Ponadto żądanie uiszczania stosownych opłat musi wiązać się z zapewnieniem punktów płatności z prawidłowym oznaczeniem zarówno samego faktu konieczności pobierania należności jak i jej wysokości. Nie jest też zgodne z interesem strony nakładanie kary pieniężnej w sytuacji, gdy podmiot nie prowadzi działalności w zakresie transportu, nie wykonuje przewozów pojazdami ciężarowymi. Skarżący poruszał się swym prywatnym pojazdem osobowym z przyczepą. W takich przypadkach zasadnym jest pobieranie opłaty za przejazd na bramkach, a nie żądanie posiadania urządzeń elektronicznych. Zdaniem Skarżącego przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., nakazuje pobieranie opłat elektronicznych, a tym samym nakłada obowiązek posiadania urządzeń VIABOX wyłącznie na kierujących zespołem pojazdów, w którym decydująca jest dopuszczalna masa całkowita przyczepy lub naczepy, a nie samochodu osobowego. Intencją ustawodawcy było ponadto uregulowanie kwestii pobierania opłat od przedsiębiorców prowadzących firmy przewozowe, poruszających się samochodami ciężarowymi, z dużym ładunkiem w sytuacji, gdy przyczepa posiada dopuszczalną masę całkowitą powyżej 3,5 tony, ponieważ taka może służyć celom handlowym. W opinii Skarżącego nałożona kara 3.000,00 zł, jest wygórowana za popełniony czyn. Skarżący jest bowiem obywatelem [...] na stałe tam mieszkającym. Jego wizyta w Polsce miała charakter jednorazowy. Nie miał on świadomości konieczności uiszczenia opłaty za przejazd drogą. Ponadto wbrew logice bramki informujące o opłatach znajdują się nie przy wjeździe na autostradę, a przy zjeździe tak więc Skarżący nie mógł zapoznać się z obowiązującymi w tym zakresie przepisami oraz uiścić opłaty. Okoliczności zatem przedmiotowej sprawy uzasadniają zastosowanie łagodniejszej kary w postaci środka oddziaływania wychowawczego. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika z przepisów ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie, mają zastosowanie przepisy tej ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 2 stycznia 2015 r. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony (...)". Według art. 13ha ust. 1 u.d.p., "Opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6", to jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1263, z późn. zm.). Z art. 13ha ust. 3 u.d.p., jak i przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 tej ustawy wynika, że powyższa opłata elektroniczna pobierana jest za przejazd po płatnych drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Stosownie natomiast do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Dodać należy, że zgodnie z art. 13hc ust. 1 u.d.p., uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i, jak wynika natomiast z art. 13i ust. 3 tej ustawy, podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Z art. 5 ust. 1 u.d.p., wynika, że: "Do dróg krajowych zalicza się: 1) autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych; 2) drogi międzynarodowe; 3) drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych; 4) drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów); 5) drogi alternatywne dla autostrad płatnych; 6) drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich; 7) drogi o znaczeniu obronnym". W załączniku nr 2 pkt 11 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, został wymieniony odcinek drogi krajowej nr [...] – skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. P. Na wymienionym odcinku drogi krajowej nr [...] doszło do zatrzymania do kontroli drogowej zespołu pojazdów złożonego z pojazdu samochodowego wraz z przyczepą, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony i którym kierował Skarżący. Kontrola wykazała, że Skarżący nie posiadał zainstalowanego urządzenia viabox, umożliwiającego uiszczenie przedmiotowej opłaty elektronicznej, co było równoznaczne z jej niedokonaniem, jako że obowiązujące przepisy nie regulują innej formy ponoszenia opłaty elektronicznej. Powyższe ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie. Sąd nie może zgodzić się z interpretacją art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., przedstawioną przez Skarżącego, zgodnie z którą warunek dopuszczalnej masy całkowitej powyżej 3,5 tony, o którym mowa w tym przepisie, a od którego uzależniony jest obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej, dotyczy tylko przyczepy lub naczepy, co ma oznaczać, że Skarżący nie był obowiązany do poniesienia opłaty elektronicznej ponieważ przyczepa w niniejszej sprawie nie przekraczał tej wartości. Należy zauważyć, że pojazdami samochodowymi w rozumieniu tego przepisu są: 1) pojazdy samochodowe zdefiniowane w art. 2 pkt 33 Prawa o ruchu drogowym oraz 2) zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Z art. 2 pkt 33 Prawa o ruchu drogowym wynika natomiast, że pojazdem samochodowym jest pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, z wyłączeniem ciągnika rolniczego. Definicja ta nie odwołuje się do kryterium masy pojazdu silnikowego, co oznacza, że przyjmując interpretację art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., proponowaną przez Skarżącego, opłacie elektronicznej podlegałby każdy pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, bez względu na jego masę. W konsekwencji należałoby uznać że pojazd samochodowy, którym poruszał się Skarżący po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...], również podlegałby tej opłacie pomimo, że przyczepa nie przekraczała masy 3,5 tony. Z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. jednoznacznie wynika, że w przepisie tym chodzi o dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego, a w przypadku zespołu pojazdów, o dopuszczalną masę całkowitą całego zespołu pojazdów. Jest to też jedyne kryterium, od którego ustawodawca uzależnił obowiązek zapłaty opłaty elektronicznej za przejazdy po drogach krajowych pojazdu samochodowego, czy też zespołu pojazdów. Obowiązkiem tym objęte są zatem przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych oraz zespołów pojazdów, o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, dokonywane zarówno przez przedsiębiorców, w tym firmy przewozowe, jak i przez osoby prywatne, niezależnie też od częstotliwości dokonywanych przejazdów, jak i od tego kto jest kierowcą pojazdu samochodowego bądź zespołu pojazdów. Powyższe przepisy nakładają obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej na korzystającego z dróg publicznych bez względu na jego obywatelstwo, w związku z czym okolicznością uwalniającą od odpowiedzialności za niewywiązanie się z obowiązku poniesienia opłaty elektronicznej, nie może być nieznajomość przepisów prawa przez obcokrajowca. Wyjaśnienia wymaga, że ustawodawca uregulował jeden rodzaj kary za naruszenie obowiązku zapłaty opłaty elektronicznej, w postaci kary pieniężnej i co do zasady w tej samej wysokości, niezależnie od przyczyn, jak i skali naruszenia, czyli ilości przejechanych kilometrów bez uiszczenie opłaty elektronicznej. W każdej sytuacji zatem, kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. wynosi 3.000 zł, poza sytuacją, gdy należna opłata elektroniczna została zapłacona w części, za co na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., wymierzana jest kara pieniężna w wysokości 1.500 zł. Dlatego też organ Inspekcji Transportu Drogowego nie miał możliwości miarkowania wymierzonej kary, czy też zastąpienia jej innym rodzajem kary bądź odstąpienia od jej wymierzenia. Dodać należy, że kara pieniężna została wymierzona przez uprawniony do tego organ. Zgodnie z art. 13k ust. 4 u.p.d., kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1. Z art. 13l ust. 1 pkt 2 u.p.d., wynika natomiast, że do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego. Z powyższych względów, Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 i ust. 4 oraz art. 13l ust. 1 pkt 2 u.p.d. W niniejszej sprawie właściwy organ – GITD, dokonał prawidłowej subsumcji, ustalonego w sposób wyczerpujący stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego. Dlatego zarzuty Skarżącego, w tym zakresie, Sąd uznał za niezasadne. Sąd nie zgadza się również z zarzutami naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie. Część tych zarzutów związana jest w istocie z zarzucaną przez Skarżącego błędną interpretacją art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., kwestia ta została natomiast wyjaśniona powyżej. Niezasadne są zarzuty naruszenia zasady praworządności oraz nieuwzględnienia słusznego interesu strony oraz interesu publicznego poprzez nieuwzględnienie braku winy Skarżącego w dokonaniu deliktu administracyjnego, braku oznaczenia płatnego odcinka drogi, niezawodowego charakteru dokonanego przejazdu. Ta ostatnia kwestia również została omówiona powyżej. Odnośnie oznakowania drogi, należy zauważyć, że GITD wykazał, iż istotny w niniejszej sprawie odcinek drogi krajowej nr [...], był prawidłowo oznakowany, tak iż kierowca mógł się zorientować, że dojeżdża do płatnego odcinka drogi. Niezrozumiałe są natomiast wyjaśnienia Skarżącego dotyczące informacji o opłatach znajdujących się przy zjeździe z autostrady, a nie przy wjeździe. Na Skarżącego została bowiem nałożona kara pieniężna za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej płatnym odcinkiem drogi krajowej nr [...], a nie autostradą. Odnośnie niezawinionego działania Skarżącego, należy wskazać, że charakter prawny odpowiedzialności administracyjnej oznacza obiektywizm nakładanej kary. Wyraża się on w tym, że wystarczy samo stwierdzenie naruszenia obowiązku zapłaty opłaty elektronicznej, aby bez przypisywania winy sprawcy deliktu administracyjnego, organ zobligowany był do wymierzenia sankcji przewidzianej za ten delikt. Obiektywizm ten zakłada zatem automatyzm sankcji za naruszenie ustawowych przepisów. Uzasadnieniem tego typu odpowiedzialności jest przede wszystkim jej funkcja prewencyjna, co nie wyłącza również funkcji dyscyplinująco-represyjnej. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 917/11). W ocenie Sądu GITD prawidłowo ustalił okoliczności stany faktycznego w niniejszej sprawie na podstawie zebranego i przeanalizowanego w wyczerpujący sposób materiału dowodowego, ocenionego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Organ przytoczył oraz wyjaśnił w uzasadnieniu przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie opisał stan faktyczny jak i przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Wyjaśnienia również wymaga, że z okoliczności sprawy wynika, że Skarżący, pomimo niepodpisania decyzji I instancji, przyjął tę decyzję zapoznał się z jej treścią oraz poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do GITD o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie można zatem przyjąć, iż decyzja I instancji nie została Skarżącemu doręczona. Skarżący również, pomimo ograniczonych możliwości podjęcia polemiki z inspektorem organu na etapie decyzji I instancji, z powodu nieznajomości języka, nie był pozbawiony możliwości obrony swych praw na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w niniejszej sprawie, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 6, art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. W tych też warunkach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.