VI SA/Wa 391/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. K. i A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. K. i A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W dniu [...] lipca 2008 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania S. K. i A. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] o nałożeniu na strony kary pieniężnej w wysokości 5 000,00 (pięć tysięcy) złotych wydał decyzję nr [...] którą (pkt. 1) uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 złotych w związku z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne oraz umorzył postępowanie organu I instancji;(pkt. 2) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 300 złotych w związku ze skróceniem dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji; (pkt. 3) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 200 złotych w związku z naruszeniem polegającym na nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego (wykresówka zapisywana była za długo) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji; (pkt. 4) utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie w mocy. Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona stronom: S. K. oraz A. K. w dniu 18 sierpnia 2008 r. (vide: zwrotne potwierdzenia odbioru k: 7 i k: 8 akt administracyjnych). W dniu 6 stycznia 2010 r. S. K. oraz A. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywróceniu terminu skarżący wskazali, iż uchybienie terminowi do złożenia skargi nie nastąpiło z ich winy. Zarzucili zaskarżonej decyzji nieczytelne sformułowanie sentencji, które wprowadziło ich w błąd polegający na przekonaniu, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] została uchylona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości. Ponadto skarżący powołali się na okoliczności związane z życiem osobistym. Podali, że A. K. jest matką samotnie wychowującą małe dziecko, które często choruje, z leczeniem szpitalnym włącznie. Natomiast S. K. jest po operacji przewodu pokarmowego oraz po wypadku samochodowym, a dolegliwości z tym związane powodują wiele utrudnień w życiu codziennym i zawodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Jak słusznie zauważył J. Jagieła w glosie do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., I CKN 802/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141 "kwestia dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu po upływie roku od jego uchybienia stanowi przesłankę dotyczącą postępowania, należy więc do warunków dopuszczalności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, a nie do przesłanek merytorycznych, a więc do warunków zasadności wniosku." Złożenie wniosku o przywrócenie terminu po upływie roku czyni zbędnym badanie przesłanek określonych w art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., wymaga natomiast ustalenia, że zachodzi przypadek wyjątkowy. Instytucja określona w art. 87 § 5 p.p.s.a znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak zostało wyżej wskazane zaskarżona decyzja została doręczona S. K. i A. K. w dniu 18 sierpnia 2008 r. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 ppsa), a zatem w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upłynął skarżącym w dniu 17 września 2008 r. Z kolei złożenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu nastąpiło w dniu 6 stycznia 2010 r. Tym samym należy stwierdzić, że upłynął rok od uchybionego terminu. Jak już wspomniano przywrócenie terminu w tej sytuacji uzależnione jest od stwierdzenia czy zachodzi w niniejszej sprawie tzw. przypadek wyjątkowy. Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 438/06) podejmując się próby zdefiniowania tego nieostrego pojęcia powołał się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98 stwierdzające, iż "dynamika procesów, różnorodność występujących w nim stanów faktycznych, a także rozmaitość i nieprzewidywalność zachowań (działań i zaniechań) stron, nie pozwalają na sformułowanie uniwersalnej definicji normatywnej; prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie sędziemu, odwołując się do jego bezstronności, doświadczenia oraz poczucia sprawiedliwości. Tak więc rzeczą sądu meriti, rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, jest wyważenie – przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności występujących w konkretnej sprawie, a więc zarówno elementów przedmiotowych, jak i podmiotowych – czy argumenty wspierające wniosek są mocniejsze od argumentów przemawiających za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w przepisanym terminie oraz czy moc tych argumentów pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zachodzi wypadek, który można uznać za wyjątkowy." Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, a w szczególności argumenty, na które powołują się skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi trzeba stwierdzić, iż nie zachodzi wspomniany w art. 87 § 5 p.p.s.a. przypadek wyjątkowy. Przede wszystkim należy uznać za chybiony zarzut nieczytelnego sformułowania sentencji, które w ocenie skarżących, wprowadziło ich w błędne przekonanie, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] została uchylona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości. Zdaniem Sądu znajdująca się w aktach sprawy decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. w sposób wyraźny formułuje rozstrzygnięcie poprzez wytłuszczenie sentencji oraz oznaczenie w osobnym punkcie każdego z rozstrzygnięć wraz z opisem zakresu, którego ono dotyczy. W pkt 4 sentencji decyzji zostało jasno wskazane, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego zostaje utrzymana w zakresie, który nie został wymieniony w poprzedzających go punktach. Za jednoznacznością decyzji przemawia także fakt, iż w uzasadnieniu decyzji organ wyraźnie określił okoliczności, które przesądziły o utrzymaniu w mocy decyzji w powyżej wskazanym zakresie. Odnosząc się do wskazanych w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności osobistych należy stwierdzić, iż skarżący nie wykazali, iż uniemożliwiły one wniesienie skargi w przewidzianym przez prawo terminie. W ocenie Sądu podane przez strony okoliczności nie dają podstawy do przyjęcia, że przez okres blisko 16 miesięcy od doręczenia decyzji sytuacja zdrowotna lub osobista skarżących nie pozwoliła im na wniesienie skargi na decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. A. K. nie tylko nie wykazała w żaden sposób, ale nawet nie uprawdopodobniła, że w całym podanym wyżej okresie choroba jej dziecka uniemożliwiła skarżącej dochowanie terminu do wniesienia skargi. Strona podaje wręcz, że "dziecko często choruje, z leczeniem szpitalnym włącznie", a to z kolei uzasadnia twierdzenie, że w podanym przez skarżącą czasie występowały okresy, kiedy dziecko było zdrowe. A zatem nawet w sytuacji podanej przez skarżącą, a mianowicie samodzielnego macierzyństwa i związanych z tym niewątpliwie zwiększonych obowiązków wobec dziecka, szczególnie w okresie jego choroby nie można uznać, że strona zajmowała się wystarczająco dostatecznie sprawami prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Przeciwnie w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała zainteresowania w sposób znajdujący usprawiedliwienie, a zatem nie występuje w sprawie "przypadek wyjątkowy," co czyni wniosek A. K. niedopuszczalnym, a więc podlegającym odrzuceniu. Odnosząc się do okoliczności wskazanych przez S. K. tj. przebytej przez niego operacji przewodu pokarmowego oraz wypadku samochodowego, w którym brał udział należy stwierdzić, że skarżący również nie wykazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, iż podane okoliczności uniemożliwiły mu w całym podanym wyżej okresie złożenie przedmiotowej skargi. Pomijając nawet, że z argumentacji podanej przez skarżącego nie wynika kiedy został poddany operacji czy też kiedy uległ wypadkowi samochodowemu, zauważyć należy, iż stwierdzenie zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, a mianowicie, że dolegliwości związane z przytoczonymi sytuacjami "powodują wiele utrudnień w życiu codziennym i zawodowym" w żadnym razie nie wskazuje ani, że skala wspomnianych utrudnień uniemożliwiła skarżącemu dochowanie terminu do wniesienia skargi, ani że ewentualne utrudnienia miały miejsce przez cały okres 18 miesięcy od otrzymania decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. W tym stanie rzeczy na gruncie rozpatrywanej sprawy uprawnione jest twierdzenie, że również S. K. nie wykazał dostatecznego zainteresowania sprawami prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a co za tym idzie, że również w przypadku tego skarżącego nie zachodzi tzw. Przypadek wyjątkowy. W świetle powyższego, złożony przez skarżących w dniu 6 stycznia 2010 r. wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...] jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.