VI SA/Wa 391/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych w sprawie ustanowienia pełnomocników oddala skargę K. S. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] września 2015 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...] w sprawie ustanowienia pełnomocników Krajowej Rady Radców Prawnych IX kadencji w części obejmującej § 1 pkt 3 uchwały - dotyczącej udzielania pełnomocnictw szczególnych, utrzymał w mocy ww. decyzję. Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 233 ze zm., dalej cyt. jako "u.r.p."). Jak wynika z akt sprawy, Krajowa Rada Radców Prawnych w dniu [...] listopada 2013 roku podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustanowienia pełnomocników Krajowej Rady Radców Prawnych IX kadencji. Zgodnie z § 1 pkt 3 tej uchwały, do składania oświadczeń woli w imieniu Krajowej Rady Radców Prawnych, zaciągania zobowiązań majątkowych oraz udzielania pełnomocnictw szczególnych upoważnieni są: Prezes, Wiceprezes lub Sekretarz Krajowej Rady Radców Prawnych, działający łącznie z innym Wiceprezesem lub ze Skarbnikiem Krajowej Rady Radców Prawnych. W dniu [...] sierpnia 2015 roku K. S. (dalej zwana "skarżącą") wniosła do Ministra Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności wymienionej uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych w części obejmującej jej § 1 pkt 3 - dotyczącej udzielania pełnomocnictw szczególnych. Jako podstawę wniosku wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 60 pkt 1 u.r.p. W uzasadnieniu podniosła, że w sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn.. akt VI SA/Wa 3450/14 z jej skargi przeciwko Krajowej radzie Radców Prawnych, organ ten ustanowił, jako pełnomocnika radcę prawnego A. S. na podstawie pełnomocnictwa ogólnego z dnia [...] września 2014 r. wydanego na podstawie ww. uchwały z dnia [...] listopada 2013 r. Według skarżącej, art. 60 pkt 1 u.r.p. zobowiązuje Krajową Radę Radców Prawnych do osobistego reprezentowania samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, instytucji i organizacji, lecz bez możliwości udzielania dalszych pełnomocnictw. W związku z powyższym, wymieniona uchwała we wskazanym zakresie, jako sprzeczna z prawem, jest nieważna i skutkuje także nieważnością pełnomocnictwa ogólnego udzielonego radcy prawnemu A. S. w ww. sprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] września 2015 r. umorzył postępowanie. Według organu, przedmiotowy wniosek nie może być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia przez Ministra Sprawiedliwości. Organ wskazał, że co prawda w myśl art. 5 ust. 3 u.r.p. Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad działalnością samorządu radcowskiego, to jednak charakter i ograniczony przez ustawę zakres tego nadzoru sprawia, iż Minister nie ma kompetencji do wzruszania uchwał samorządu radców prawnych w trybie stwierdzenia ich nieważności. Organ wskazał, że analogiczne sformułowanie zostało zawarte w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r., poz. 615), będącym przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 1 grudnia 2009 roku, sygn. akt K 4/08. Według Trybunału, przedmiotowe uregulowanie nie określa ogólnych zasad sprawowania nadzoru, lecz odsyła do przepisów precyzujących zakres i formę sprawowania konkretnych kompetencji nadzorczych. Tym samym przepis ten uniemożliwia Ministrowi Sprawiedliwości podejmowanie tego rodzaju działań nadzorczych, których zakres i forma nie są ustawowo określone. Organ podkreślił, że każda forma ingerencji Ministra Sprawiedliwości w działalność organów samorządu zawodowego radców prawnych realizowana w ramach jego uprawnień nadzorczych powinna mieć konkretne umocowanie w ustawie o radcach prawnych. Wskazał, że upoważnienie do podejmowania przez Ministra Sprawiedliwości określonych działań nadzorczych przewidują np. przepisy art. 28 ust. 6, art. 31 ust. 2a czy art. 312ust. 2 wskazanej ustawy. Jednakże ustawa o radcach prawnych nie przewiduje dla Ministra Sprawiedliwości uprawnień do wzruszania uchwał samorządu radców prawnych w trybie stwierdzenia ich nieważności. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji Ministra Sprawiedliwości polegającej na merytorycznym rozstrzygnięciu pozytywnie lub negatywnie ważności uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2013 roku, nr [...].Tym samym, zdaniem organu, zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ponieważ nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego (zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.) Po rozpoznaniu wniosku K. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Sprawiedliwości, decyzją z [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i powtórnie zaakcentował, że Minister Sprawiedliwości nie posiada konkretnego umocowania w ustawie o radcach prawnych do wzruszania uchwał samorządu radców prawnych w trybie stwierdzenia ich nieważności. Brak jest zatem materialnoprawnych podstaw do ingerencji polegającej na merytorycznym rozstrzygnięciu pozytywnie lub negatywnie o ważności uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2013 roku, nr[...]. K. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Sprawiedliwości zarzucając naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1- 4 k.p.a., art. 61 a § 1, § 2 k.p.a., art. 5 ust. 3 u.r.p., albowiem umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było przedwczesne wobec treści art. 61 § 1- 4 k.p.a., art. 61 a § 1, § 2 k.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że wniosek K. S. o stwierdzenie nieważności uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych nie może być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia przez Ministra Sprawiedliwości. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Natomiast według art. art. 17 pkt 4 k.p.a., w związku z art. 5 § 2 pkt 5 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów organizacji zawodowych i samorządowych są odpowiednie organy wyższego stopnia tych organizacji, a w razie ich braku - organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością. W kontekście wskazanych przepisów należy stwierdzić, że Minister Sprawiedliwości nie jest uprawniony do rozstrzygnięcia w przedmiocie ważności uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2013 roku, nr [...]. Wprawdzie z art. 5 ust. 3 u.r.p. wynika, że Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad działalnością samorządu radcowskiego, to jednak charakter i ograniczony przez ustawę zakres tego nadzoru sprawia, że nie posiada on kompetencji do wzruszania uchwał samorządu radców prawnych w trybie stwierdzenia ich nieważności. Przepis ten nie określa ogólnych zasad sprawowania nadzoru, lecz odsyła do przepisów precyzujących zakres i formę sprawowania konkretnych kompetencji nadzorczych. Tym samym uniemożliwia on Ministrowi Sprawiedliwości podejmowanie tego rodzaju działań nadzorczych, których zakres i forma nie są ustawowo określone. Wzmiankowany przepis nie ma charakteru konstytutywnego, lecz deklaratoryjny, co oznacza, że konkretne działania nadzorcze nie mogą być podejmowane na jego podstawie, choć przepis ten wyznacza ich granice. Tym samym uniemożliwia on (tj. art. 5 ust. 3 u.r.p.) Ministrowi Sprawiedliwości podejmowanie tego rodzaju działań nadzorczych, których zakres i forma nie są ustawowo określone. Jak trafnie podnosi organ, spełnia tym samym funkcję gwarancyjną, uniemożliwiając Ministrowi Sprawiedliwości sprawowanie nadzoru nad samorządem zawodowym radców prawnych wedle własnego uznania i w zakresie, jaki uzna za stosowny. W treści tego uregulowania należy dostrzegać wyraźne nawiązanie do zasady praworządności sformułowanej w art. 7 Konstytucji, zgodnie z którą organy państwowe mogą działać wyłącznie na podstawie prawa i w jego granicach (por. postanowienie NSA z 1 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1415/11 odnoszące się do analogicznego przepisu ustawy prawo o adwokaturze). Podobne stanowisko, co do zakresu i form sprawowania nadzoru przez Ministra Sprawiedliwości nad samorządem zawodowym adwokatów i radców prawnych w kontekście jego uprawnień do stosowania art. 138 § 1 pkt 2 kpa i orzekania, co do istoty w sprawach, o których mowa w art. 68 ust. 6a prawa o adwokaturze i art. 31 ust. 2a ustawy o radcach prawnych, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w uchwale z dnia 25 marca 2013 roku, sygn. akt II GPS 1/13, wskazując m.in., że prawo nie pozwala na domniemanie uprawnień Ministra Sprawiedliwości do wkraczania w działalność samorządu adwokackiego, jeżeli konkretny przepis takiego uprawnienia nie przewiduje. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że Minister Sprawiedliwości nie ma ogólnej kompetencji do sprawowania zwierzchniego nadzoru nad samorządem adwokackim, a istota tego samorządu polega m.in. na tym, że organizacja samorządowa sama zarządza swoimi sprawami i sama decyduje o swoim składzie osobowym. Wskazał nadto, że przy wykładni przepisów dotyczących nadzoru wszelkie wątpliwości powinny być rozwiązywane na rzecz poszanowania samodzielności korporacji samorządowych. Na gruncie niniejszej sprawy należy zatem przyjąć, iż każda forma ingerencji Ministra Sprawiedliwości w działalność organów samorządu zawodowego radców prawnych realizowana w ramach jego uprawnień nadzorczych powinna mieć konkretne umocowanie w ustawie o radcach prawnych. Upoważnienie do podejmowania przez Ministra Sprawiedliwości określonych działań nadzorczych przewidują np. przepisy art. 28 ust. 6, art. 31 ust. 2a czy art. 312 ust. 2 wskazanej ustawy. Jak słusznie podnosi organ, ustawa ta nie przewiduje natomiast dla Ministra Sprawiedliwości uprawnień do wzruszania uchwał samorządu radców prawnych w trybie stwierdzenia ich nieważności. Zgodnie z wymienionym przepisem Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad działalnością samorządu w zakresie i formach określonych ustawą. Trafnie poniesiono w decyzji z dnia [...] września 2015 r., że analogiczne sformułowanie dotyczące nadzoru Ministra Sprawiedliwości nad działalnością samorządu zawodowego zostało zawarte w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2015 r., poz. 615 ze zm.), będącym przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 1 grudnia 2009 roku, sygn. akt K 4/08. Jak wskazał Trybunał, zamieszczone w tym przepisie odesłanie do ustawowej regulacji zakresu i form sprawowania nadzoru stanowi odesłanie właśnie do tego rodzaju przepisów określających konkretne kompetencje nadzorcze tego organu. Art. 3 ust. 2 Prawa o adwokaturze nie ma charakteru konstytutywnego, lecz deklaratoryjny. Konkretne działania nadzorcze nie mogą być podejmowane na jego podstawie, choć przepis ten wyznacza ich granice. Spełnia on tym samym funkcję gwarancyjną, uniemożliwiając Ministrowi Sprawiedliwości sprawowanie nadzoru nad samorządem zawodowym adwokatów wedle własnego uznania i w zakresie, jaki uzna za stosowny. W treści art. 3 ust. 2 Prawa o adwokaturze należy dostrzegać wyraźne nawiązanie do zasady praworządności sformułowanej w art. 7 Konstytucji, zgodnie z którą organy państwowe mogą działać wyłącznie na podstawie prawa i w jego granicach. Art. 3 ust. 2 prawa o adwokaturze nie tylko powtarza tę zasadę konstytucyjną, lecz także dodatkowo wymaga, by podstawa prawna działań nadzorczych Ministra Sprawiedliwości miała rangę ustawową. Wobec analogicznego określenia zakresu nadzoru Ministra Sprawiedliwości wobec samorządu radców prawnych uwagi Trybunału Konstytucyjnego są aktualne także w odniesieniu do art. 5 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, co też wskazano w omawianym wtoku Trybunału Konstytucyjnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że podstawowym środkiem służącym zagwarantowaniu, że aktywność samorządowa w obrębie działalności normodawczej będzie zgodna z porządkiem prawnym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej, jest uchylenie sprzecznej z prawem uchwały organu samorządowego. Ustawa o radcach prawnych przewiduje, że zastosowanie tego środka wymaga współdziałania Ministra Sprawiedliwości i Sądu Najwyższego. W myśl art. 47 ust.1 u.r.p. organy samorządu przesyłają Ministrowi Sprawiedliwości odpis każdej uchwały w terminie 21 dni od daty jej podjęcia. Stosownie zaś do ust.2 tego przepisu, Minister Sprawiedliwości zwraca się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów samorządu w terminie 3 miesięcy od dnia ich doręczenia. Jeżeli zaskarżona uchwała rażąco narusza prawo, termin ten wynosi 6 miesięcy. Sąd utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy bądź uchyla ją i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania właściwemu organowi samorządu, ustalając wytyczne, co do sposobu jej załatwienia. Skargę spóźnioną Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania. Warto zwrócić uwagę, że ustawodawca nie dookreśla charakteru uchwał, które mogą być poddane weryfikacji poprzez zastosowanie tego środka. Posługuje się bardzo szerokim pojęciem uchwały (por. ww. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r., a także: Piotr Rączka, Działalność prawodawcza samorządów zawodowych w Polsce, Rozdział VII - Kontrola i nadzór nad działalnością prawodawczą samorządów zawodowych, wyd. Dom Organizatora, Toruń 2013). Innymi słowy, omawiany przepis nie wprowadza żadnego ograniczenia przedmiotowego w odniesieniu do uchwał samorządowych, których legalność może być w ramach tej procedury kwestionowana.. W świetle powyższego, Minister Sprawiedliwości słusznie podniósł, że w niniejszej sprawie nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji Ministra Sprawiedliwości polegającej na merytorycznym rozstrzygnięciu pozytywnie lub negatywnie o ważności uchwały Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...]. Zachodziły zatem przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.. W myśl art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a.. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 462), co jednakże nie ma większego znaczenia dla interpretacji komentowanego przepisu (por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 1995 r.,SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80, w którym przyjęto, że: "Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy"). Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a, wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisu nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania, co do istoty sprawy. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 czerwca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1075/15, LEX 2090369). Za bezpodstawny należy uznać zarzut zawarty w skardze, że umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. było przedwczesne wobec treści art. 61 i 61 a k.p.a. Podkreślić należy, że formę postanowienia w kwestii odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego wprowadziła do ogólnego postępowania administracyjnego nowelizacja z 2010 r.- art. 61 a k.p.a. W dotychczasowym stanie prawnym, poza nielicznymi wyjątkami, brak było podstawy prawnej do podejmowania rozstrzygnięcia w przedmiocie wszczęcia postępowania administracyjnego (zarówno "o wszczęciu", jak i "o odmowie wszczęcia"). Dodany przepis art. 61 a k.p.a. w obu jednostkach redakcyjnych wyraźnie określa formę odmowy wszczęcia ("wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania" - § 1; "na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie" - § 2). Kodeks wskazuje dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania. Pierwszej z nich nadaje wymiar konkretny, jednocześnie podmiotowy. Jest nią bowiem przypadek wniesienia żądania wszczęcia postępowania przez osobę niebędącą stroną postępowania. Drugą z przesłanek ujęto zbiorczo w formule "gdy (...) z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Do innych uzasadnionych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania zaliczyć można m.in.: sformułowanie żądania wszczęcia postępowania administracyjnego i podjęcia rozstrzygnięcia w odniesieniu do takiego działania organu administracji publicznej, które nie jest wykonywane w formie decyzji administracyjnej, ale które mieści się w zakresie działania administracji publicznej, np. działania realizowanego poprzez wykonanie czynności materialno-technicznej (przyczyna odmowy eliminująca konsekwencję w postaci wydania decyzji bez podstawy prawnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); nie obejmuje to przypadku, gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie (objętej żądaniem) jest sąd powszechny - wówczas bowiem organ wydaje postanowienie o zwrocie podania, o którym mowa w art. 66 § 3 k.p.a.; wniesienie żądania załatwienia sprawy uprzednio już rozstrzygniętej decyzją ostateczną (odniesienie do wady nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.); skierowanie do organu wyraźnego żądania wszczęcia nowego postępowania administracyjnego, w przypadku gdy postępowanie w tej samej sprawie, uprzednio już wszczęte, nie zakończyło się jeszcze wydaniem decyzji ostatecznej; wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych (odmowa wszczęcia zapobiega w tym przypadku wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), (vide: Grzegorz Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, LEX). W przedmiotowej sprawie nie zachodziła żadna z wyżej wskazanych przesłanek dotyczących odmowy wszczęcia postępowania, organ zatem słusznie umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Nawet jeżeli uznać, że sytuacja zaistniała na gruncie niniejszej sprawy może być zakwalifikowana jako "inna uzasadniona przyczyna odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego" w rozumieniu art. 61 a) k.p.a., to i tak nie ma to istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ w świetle tego, co już powiedziano, Minister Sprawiedliwości nie mógł prowadzić postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności omawianej uchwały i merytorycznie rozpoznać wniosek K. S. W tym stanie rzeczy nie byłoby podstaw do uwzględnienia niniejszej skargi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.