VI SA/Wa 3927/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 6 października 2014 r. skarżący – S. w K. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zaskarżona decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia została doręczona skarżącemu w dniu 5 września 2014 r. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarga S. w K. w dniu 16 października 2014 r. (data stempla na kopercie), została przesłana do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Pismem z dnia 24 października 2014 r. skarżący złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że osoba stale pracująca w sekretariacie, do obowiązków której należy adresowanie pism i przesyłek przebywała na zwolnieniu lekarskim. Osoba ta była zastępowana przez innego pracownika skarżącego, który część obowiązków wykonuje na oddziale opiekuńczo leczniczym, a część na oddziale rehabilitacji stacjonarnej i z uwagi na to obca jest jej specyfika postępowania przed sądami administracyjnymi. W ocenie strony nie można mówić o zawinionym uchybieniu procedurze przez stronę, gdy błędu dopuścił się pracownik, który został przybrany do pełnienia funkcji sekretarki na zastępstwo. Wobec powyższego przekroczenie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazano, że korespondencję na adres Sądu błędnie zaadresował pracownik, któremu te czynności powierzono w ramach zastępstwa za osobę przebywającą na zwolnieniu lekarskim i z tego powodu nie można mówić o zawinionym uchybieniu procedurze przez stronę. W ocenie Sądu wskazane okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W świetle orzecznictwa uchybienia w organizacji przyjmowania i obiegu korespondencji podmiotu będącego przedsiębiorcą spoczywają na tym podmiocie, co oznacza, że uchybienia te nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do przywrócenia uchybienia terminu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] lutego 1998 r. sygn. akt [...]). Równocześnie należy podkreślić, że w przypadku, gdy strona zleca wykonanie określonej czynności zatrudnionemu przez siebie pracownikowi, wina pracownika, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną uchybienia terminu jest tożsama z winą jednostki organizacyjnej go zatrudniającej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt II OZ 81/09). Niezachowanie więc należytej staranności przez pracownika pociąga za sobą również konsekwencje dla podmiotu, w którym pracownik ten jest zatrudniony. Przesłanką do przywrócenia terminu nie może być zatem nieznajomość specyfiki postępowania przed sądami administracyjnymi przez pracownika, który został przez skarżącego wyznaczony do zastępstwa za osobę przebywającą na zwolnieniu lekarskim. Skarżący nie uprawdopodobnił więc okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.