VI SA/Wa 3941/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie pojazdu postanawia: odrzucić skargę Pismem z 10 listopada 2025 r. J. Ł. (Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie pojazdu. Pismem z 18 grudnia 2025 r., w wykonaniu zarządzenia z 16 grudnia 2025 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi celem doręczenia uczestnikom postępowania oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535). Wezwanie zostało odebrane przez Skarżącą 7 stycznia 2026 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego oraz uiszczenia wpisu upływał 14 stycznia 2026 r. W piśmie z 13 stycznia 2026 r., nadanym tego samego dnia, Skarżąca wskazała, że na pierwszej stronie skargi nakleiła wydruk opłaty za znak sądowy o wartości 100 złotych, a więc uiściła wpis sądowy od wniesionej skargi. Jednocześnie Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego, bowiem nie nadesłała dwóch odpisów skargi. Z informacji zawartych w Rejestrze Opłat Sądowych wynika, że nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do skargi (jak i innego pisma strony w postępowaniu sądowym) należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 p.p.s.a. ). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 stwierdził, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 powyższej ustawy, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, przy czym w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Rygor wykonania tego wezwania został określony w art. 220 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Z kolei w myśl § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.) przy uiszczaniu wpisu zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu, należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany oraz sygnaturę akt sądowych. Skarżąca nie załączyła do skargi wymaganej ilości odpisów dla uczestników postępowania, a brak powyższy nie został uzupełniony pomimo skutecznego wezwania w ustawowo przewidzianym terminie. Skarżąca nie uiściła również wpisu sądowego od skargi w wymagany przepisami prawa sposób, lecz uczyniła to w znakach opłaty sądowej. Przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. wprost określa, w jaki sposób winny być uiszczone opłaty sądowe, dlatego też nie może to nastąpić w innej, nieprzewidzianej w tym przepisie formie. Jednocześnie, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 289/08, treść przepisu art. 219 § 2 p.p.s.a. jest jasna i nie powoduje trudności interpretacyjnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty, co wyklucza uiszczenie opłaty sądowej w jakikolwiek inny sposób, w tym np. przez naklejenie znaków opłaty sądowej. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt II OZ 526/07 oraz z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GZ 591/25. W ocenie Sądu nieskuteczne zatem jest dokonanie opłaty sądowej w innej formie niż wskazana w tym artykule. Dlatego też nie można uznać, że obowiązek uiszczenia opłaty został dopełniony, jeżeli opłaty dokonano w inny sposób aniżeli poprzez wpłatę do kasy właściwego Sądu lub na jego rachunek bankowy. Należy zauważyć, że do odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi załączone było obszerne pouczenie zawierające między innymi informację o metodach uiszczania wpisu – w kasie Sądu bądź na wskazany rachunek bankowy Sądu. Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został skutecznie doręczony na adres Skarżącej 7 stycznia 2026 r. Ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braku fiskalnego był 14 stycznia 2026 r. W zakreślonym terminie Skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu, co potwierdza stosowna notatka z Rejestru Opłat Sądowych znajdująca się w aktach sprawy. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.