VI SA/Wa 396/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi O. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] nakładającą na O. z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości 27.600 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] maja 2009 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] na odcinku [...], na której dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosi 8 t, inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z pojazdu silnikowego [...] o nr rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem, będącym własnością O. z siedzibą w S., a kierowanym przez F. P., wykonywany był przewóz drewna z [...]. Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pojazd członowy został skierowany na punkt ważenia znajdujący się przy drodze wojewódzkiej nr [...] kontroli w miejscowości J. celem dokonania ważenia w miejscu legalizowanym. Za pomocą wag statycznych o nr fabrycznych [...]; [...] posiadających świadectwa legalizacji została przeprowadzona kontrola nacisków osi i masy całkowitej, która wykazała: - przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi nienapędowej o 0, 04 t (nacisk osi pojazdu wyniósł 8,04 t), - przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 6,67 t (nacisk osi pojazdu wyniósł 21,17 t), - przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi nienapędowej o 8, 09 t (nacisk osi pojazdu wyniósł 22,59 t), - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 9,80 t (masa całkowita zespołu wyniosła 51,80 t). Protokół kontroli kierowca podpisał bez uwag nie żądając powtórnego ważenia. Pismem z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił O. z siedzibą w S., dalej zwanego skarżącym, o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, pouczając stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia wskazanych w piśmie dokumentów. Skarżący przesłał wymagane dokumenty, zwracając uwagę na błędy w protokole kontroli odnośnie określenia poszczególnych osi. Wnosił o anulowanie wszczętego postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 27.600 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 6.7.lit. b), lp. 6.9.lit. d), lp. 6.9 lit. e), lp. 6.4. lit. d), lp. 6.4. lit. e), lp. 9.11. lit. b) załącznika nr 2 do tej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 3 i § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1861), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (Dz. U. Nr 219, poz. 1860), oraz art. 104 §1 k.p.a. Stwierdził, iż w protokole wykryto błędy pisarskie: niewłaściwie został określony rodzaj osi, wskazano pojedynczą nienapędową oś a faktycznie była to oś pojedyncza napędowa, oraz drugą pojedynczą napędową a faktycznie była to oś podwójna napędowa. Przy sporządzaniu decyzji przyjęto za podstawę prawidłowy stan faktyczny po uwzględnieniu pomyłek. Organ, przywołując treść art. 41 ust. 4, ust. 5 i ust. 6 ustawy o drogach publicznych oraz wskazując na ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wskazał, że droga wojewódzka nr [...] należy do kategorii dróg, na których dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 8 ton. Ponadto organ podniósł, że w myśl § 3 ust. 1 pkt 3 oraz § 57 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. (a przed tym dniem był zarejestrowany kontrolowany pojazd) nie może przekroczyć 42 tony. Powyższą karę w wysokości 27.600 zł nałożono za: - przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 0,04 t (nacisk osi pojazdu wyniósł 8,04 t) - w kwocie 300 zł, - przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej o 6,67 t (nacisk osi pojazdu wyniósł 21,17 t) – w kwocie 7.500 zł, - przekroczenie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi napędowej o 8, 09 t (nacisk osi pojazdu wyniósł 22,59 t) – w kwocie 19.200 zł, - przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów o 9,80 t (masa całkowita zespołu wyniosła 51,80 t) – w kwocie 600 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości z uwagi na błędy merytoryczne co do parametrów technicznych zespołu pojazdów zawartych w protokole. Skarżący podniósł, powołując się na przeliczniki m 3 drewna, wskazane na str. 480 w Poradniku Leśniczego, wyd. 1991 r., że masa ładunku nie przekroczyła DMC (42 t). Kwestionował ponadto procedurę ważenia podnosząc w oparciu o § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), iż podczas ważenia powinny być używane podkładki wyrównawcze, gdyż stanowisko ważenia miało nierówną powierzchnię. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i 1b pkt 1, 40c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz lp. 6.7.lit. b), lp. 6.4.lit. d) i e), lp. 6.9.lit. d) i e), lp. 9.11.lit b) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Ponadto, odnosząc się do argumentacji skarżącego podniósł, że miejsce ważenia legitymuje protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] listopada 2008 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Wagi posiadały w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar [...] z terminem ważności do [...] marca 2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Powoływanie się na wymagania zawarte w rozporządzeniu rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych jest nietrafne. Rozporządzenie dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu podczas, gdy w przedmiotowej sprawie użyto nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych; w trakcie tego ważenia pojazd jest znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Organ podkreślił, iż regulacje dotyczące dopuszczalnych nacisków na osie i innych dopuszczalnych parametrów pojazdów, czy też warunków technicznych pojazdów, mają charakter uniwersalny. Obejmują zatem, co do zasady, wszystkich użytkowników dróg niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Załadowany toną drewna pojazd waży tyle co pojazd załadowany toną piasku, a nienormatywny pojazd tak załadowany drewnem jak i innym ładunkiem stanowi zagrożenie dla innych użytkowników ruchu drogowego. Zdaniem organu w omawianej sytuacji rozwiązaniem problemu byłby zakup i zainstalowanie przez przewoźnika odpowiedniej wagi. Pojazd zważony za pomocą takiej wagi a także właściwe - równomierne rozmieszczenie ładunku, to jedyny skuteczny sposób na uniknięcie kary pieniężnej. Wszelkie inne sposoby na ustalenie masy przewożonego ładunku nigdy nie będą stuprocentowo skuteczne. Odpowiedzialność przewoźnika za popełnione naruszenia w zakresie dopuszczalnych norm jest nie do uniknięcia w obecnym systemie prawnym, a także jest nie do podważenia ze względów czysto racjonalnych. To przewoźnik przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dlatego też, przewoźnik powinien tak konstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami (załadowcami), by wykonanie danego zlecenia transportowego nie powodowało naruszenia obowiązujących przepisów i zagrożenia w ruchu drogowym. Organ podkreślił, że godnie z cytowanym wyżej art. 64 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Jeśli przewoźnik ma trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. W odniesieniu do zarzutu strony dotyczącego błędnego zakwalifikowania osi zespołu pojazdów stwierdził, iż uchybienie nie miało wpływu na merytoryczną treść decyzji oraz wysokość kary pieniężnej. Organ zauważył ponadto, iż omyłkowo wskazano miesiąc w dacie decyzji organu I instancji – wrzesień zamiast lipiec; strona otrzymała decyzję w dniu [...] lipca 2009 r. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący – O. z siedzibą w S.– wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów procesowych wskazując art. 7, 8 i 107 § 3 k.p.a. Skarżący powtórzył swoją argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu i Instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy. Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona. W niniejszej sprawie Służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącego, przewożący w momencie kontroli ładunek drewna, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] maja 2009 r. W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie. Oczywiście sam fakt podpisania bez zastrzeżeń protokołu, nie zwalnia organu od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jeżeli wątpliwości co do przeprowadzenia kontroli, są uzasadnione i poparte dowodami strony. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodziła, gdyż skarżący kwestionując prawidłowość procedury ważenia i stwierdzonych przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków osi zespołu pojazdów, nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Stwierdzone omyłki w zapisie protokołu również nie podważają dokonanych naruszeń. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, podpisał się pod protokołem kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. Z materiału dowodowego wynika, iż przed rozpoczęciem ważenia udostępniono mu protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku ważenia pojazdów, świadectwo legalizacji wag; dokumenty te zawarte są w aktach administracyjnych przesłanych Sądowi. Kierowca nie skorzystał z prawa żądania powtórnego ważenia. A zatem zaakceptował ustalenia faktyczne, dotyczące miejsca zatrzymania pojazdu, wyników pomiarów i sposobu ich wykonania, dokonane przez organ kontrolujący. Skarżący został poinformowany o uprawnieniach strony wynikających z art. 10 k.p.a. Skarżący podnosił ponadto, iż według jego wyliczeń w oparciu o m 3 drewna dopuszczalna masa całkowita nie została przekroczona. Powyższa argumentacja, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie mogła stanowić podstawy do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Skarżący nie przedstawił bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogą. Już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie przewoźnika, albowiem to on jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Podkreślić należy, iż odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące zasad załadunku drewna, nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej, pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy, w tym przypadku od rodzaju przewożonego towaru. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W świetle niepodważonego przez skarżącego stanu faktycznego, zgodnie z którym kontrolowany pojazd był nienormatywny, zarówno w odniesieniu do nacisków osi, jak i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa, w tym prawidłowego łącznego wyliczenia kary za każde przekroczenie, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem. Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.