VI SA/Wa 3971/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: odrzucić wniosek J. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. J. S. (dalej też jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata K. S., wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Skarżący zwrócił się zarazem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Wniosek wraz ze skargą nadany został za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 16 października 2014 roku. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] października 2013 r. i w myśl obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 40 § 1 k.p.a. powinna ona zostać doręczona stronie na adres wskazany do doręczeń. W niniejszej sprawie jako adres do doręczeń skarżący wskazał ul. [...],[...]. Dalej skarżący wywodzi, że Główny Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia 25 września 2014 roku poinformował go, iż skarżona decyzja została skierowana na powyższy adres i awizowana po raz pierwszy w dniu 30 października 2013 r., a następnie w dniu 7 listopada 2013 r. Z uwagi na niepodjęcie wyżej wskazanej decyzji w terminie 14 dni od pierwszej awizacji, dokonano doręczenia zastępczego w dniu 14 listopada 2013 r. Skarżący wyjaśnił, że pod wskazanym wyżej adresem prowadzona jest działalność gospodarcza – Z. . Zdaniem skarżącego w opisywanej wyżej sekwencji czynności, która miała doprowadzić do rzekomo skutecznego doręczenia decyzji organu II instancji musiały zaistnieć liczne i rażące nieprawidłowości. Skarżący jako właściciel Z. zawsze w miarę możliwości starał się osobiście odbierać wszelką korespondencję, ewentualnie w zastępstwie uprawnieni do tego byli zatrudniani przez skarżącego pracownicy. Skarżący podkreślił, iż wyżej wskazana działalność, która jest prowadzona na terenie zakładu, z uwagi na jej profil odbywa się w trybie ciągłym. Na terenie zakładu zawsze przebywa przynajmniej jedna zatrudniona osoba, która z pewnością podjęłaby przesyłkę lub awizo oraz niezwłocznie poinformowała o tym adresata. Właśnie ze względu na specyfikę prowadzonej działalności, pod wyżej wskazanym adresem, często przebywają osoby, które nie są związane bezpośrednio z przedsiębiorstwem. Skarżący stoi na stanowisku, że w sytuacji, gdyby pismo zostało prawidłowo awizowane bez wątpienia zapoznałby się z jego treścią w terminach wskazywanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jednakże faktycznie nie doszło do prawidłowego doręczenia. Od dnia złożenia odwołania od decyzji organu I instancji skarżący pozostawał w uzasadnionym błędnym przekonaniu, iż decyzja organu II instancji nie została jeszcze wydana. Skarżący zwrócił przy tym uwagę na okoliczność doręczenia mu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. Skarżący był przekonany, iż powyższe zawiadomienie zostało wydane na podstawie decyzji administracyjnej organu I instancji, natomiast organ II instancji nadal nie podjął decyzji, albowiem skarżący nie posiadał żadnej wiedzy w tym zakresie. Skarżący wyjaśnił, że podjął jednak niezwłocznie kroki zmierzające do wyjaśnienia sytuacji. Informacje o fakcie wydania oraz merytorycznej treści decyzji organu II instancji stały się mu wiadome po jej prawidłowym doręczeniu w dniu 8 października 2014 r. W ocenie skarżącego za nieprawidłowości w zaistniałej sytuacji może być odpowiedzialny organ doręczający tj. Poczta Polska S.A. W ocenie skarżącego to właśnie obiektywne, rażące uchybienia organu doręczającego doprowadziły do przerwania ciągłości biegu istotnej korespondencji pomiędzy skarżącym a Głównym Inspektorem Transportu Drogowego. Dlatego też w ocenie skarżącego, nie ponosił on winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 p.p.s.a., a warunki określa art. 87 p.p.s.a. Warunki te muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Warunkami tymi są: wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu; powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego oraz dokonanie wraz ze złożeniem wniosku czynności, której strona nie dokonała w terminie. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W myśl przyjętego w doktrynie poglądu wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się przy tym od czasu ustania przyczyny uchybienia (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek –"Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005, str. 222). W niniejszej sprawie podkreślić należy, iż skarżący wniósł do Głównego Inspektora Transportu Drogowego odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. została skierowana na adres: ul. [...],[...] i awizowana po raz pierwszy dnia 30 października 2013 r., a następnie dnia 7 listopada 2013 r. Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że z powodu braku podjęcia ww. decyzji w terminie 14 dni od pierwszej awizacji, dnia 13 listopada 2013 r. nastąpiło doręczenie zastępcze decyzji w myśl art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] sierpnia 2014 roku skarżący zwrócił się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o przesłanie mu w celach informacyjnych odpowiedzi na wniesione przez niego odwołanie. Pismem z dnia [...] września 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego poinformował skarżącego o awizowaniu przesyłki zawierającej skarżoną decyzję. Wraz z tym pismem, jako załącznik została dołączona skarżącemu w formie kopii decyzja administracyjna z dnia [...] października 2013 roku. Jak wynika przy tym z przesłanej do Sądu w dniu 23 marca 2015 roku odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. na reklamację, ww. pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego dnia 25 września 2014 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 września 2014 roku. Należy mieć na względzie, że zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W niniejszej sprawie pismo organu odwoławczego informujące skarżącego o awizowaniu przesyłki zawierającej skarżoną decyzję wraz z załączoną do niego kopią przedmiotowej decyzji, zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 września 2014 roku. Należy więc uznać, że z tym dniem ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Tym samym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął z dniem 7 października 2014 roku. Tymczasem powyższy wniosek nadany został w placówce operatora pocztowego dnia 16 października 2014 roku a więc z przekroczeniem terminu zakreślonego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o art. 88 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.