VI SA/Wa 3983/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W. sp. z o.o. z siedzibą w Z. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 18 stycznia 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego postanawia: odrzucić sprzeciw. "W." sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Mając na uwadze, że oświadczenia Spółki zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy były niewystarczające dla oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej skarżącej na podstawie zarządzenia referendarza sądowego wezwano Spółkę, do nadesłania w terminie 14 dni dodatkowych informacji o jej stanie majątkowym. W związku z niewykonaniem wezwania starszy referendarz sądowy postanowieniem z 18 stycznia 2016 r. odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Jak wynika z akt sądowych, odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o prawie i trybie złożenia sprzeciwu został doręczony skarżącej 22 stycznia 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 205 akt sądowych). Na powyższe postanowienie Spółka drogą poczty elektronicznej przesłała 15 lutego 2016 r. na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo, które po przekazaniu 16 lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zostało potraktowane jako sprzeciw od postanowienia z 18 stycznia 2016 r. Z uwagi na tryb wniesienia pisma skarżąca została wezwana do podpisania sprzeciwu przez osobę bądź osoby uprawnione do reprezentacji Spółki w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Jak wynika z akt sądowych, przedmiotowe wezwanie zostało doręczone skarżącej 22 lutego 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 214 akt sądowych). Spółka 1 marca 2016 r. (data stempla pocztowego) przesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podpisany sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Jednocześnie w myśl art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem sprzeciwu w celu stwierdzenia jego dopuszczalności. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie zaś do art. 49 § 1 tej ustawy, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie wezwanie do podpisania sprzeciwu przez osobę lub osoby uprawnione do reprezentowania Spółki zostało doręczone skarżącej 22 lutego 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 214 akt sądowych). W konsekwencji powyższego termin do przesłania podpisanego sprzeciwu upływał 29 lutego 2016 r. Spółka przesyłając podpisany sprzeciw dopiero 1 marca 2016 r. (data stempla pocztowego), nie dochowała terminu do wykonania czynności objętej doręczonym wezwaniem. W świetle powyższego wobec nieuzupełnienia w terminie braku pisma, wniesiony sprzeciw podlega odrzuceniu. Na marginesie powyższego wskazać także należy, że odpis postanowienia z 18 stycznia 2016 r. wraz z pouczeniem o prawie i trybie złożenia sprzeciwu został doręczony skarżącej 22 stycznia 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 205 akt sądowych). Oznacza to, że sprzeciw wniesiony 15 lutego 2016 r. nawet w przypadku, gdyby był wolny od stwierdzonych braków formalnych, podlegałby odrzuceniu jako wniesiony po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia, który w tym przypadku upływał 29 stycznia 2016 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 259 § 2 w zw. z art. 46 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.