VI SA/Wa 3998/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") w zażaleniach z 18 grudnia 2015 r. oraz z 15 kwietnia 2016 r. zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. W związku z niezłożeniem przedmiotowego wniosku z wykorzystaniem urzędowego formularza Spółce został przesłany odpowiedni formularz, który po wypełnieniu skarżąca złożyła 30 maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedłożony przez skarżącą formularz PPPr nie zawierał wypełnionej Rubryki 4, w związku z czym Spółce przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPPr w celu wypełnienia rubryk 4.1 i 4.2 tego formularza przez wskazanie zakresu, w jakim skarżąca wnosi o przyznanie prawa pomocy. Spółkę pouczono, że termin na uzupełnienie powyższego braku formalnego wynosi 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wynika z akt sądowych sprawy, przedmiotowe wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone 16 sierpnia 2016 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." (vide: zarządzenie z 13 września 2016 r. – karta nr 103 akt sądowych). Z uwagi na nieuzupełnienie braków formularza w wyznaczonym terminie starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z 13 września 2016 r. pozostawił wniosek Spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka pismem z 30 września 2016 r. (data stempla pocztowego) złożyła sprzeciw, podnosząc, że niedochowanie terminu dokonania czynności wskazanej w wezwaniu sądu nastąpiło bez winy skarżącej z uwagi na brak świadomości bezwzględnego charakteru nałożonego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Mając powyższe na uwadze, należy odnotować, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która wprowadziła szereg zmian w tym również w zakresie przyznawania prawa pomocy. Jednocześnie w myśl postanowień art. 2 przywołanej ustawy przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 ustawy zmieniającej stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a w pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. W konsekwencji powyższego, w związku z wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego przed 15 sierpnia 2015 r., w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że stosownie do postanowień art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie Spółka przesłała wypełniony formularz wniosku o udzielenie prawa pomocy, w którym nie wskazała zakresu, w jakim żąda udzielenia jej tego prawa. W związku z powyższym konieczne stało się wezwanie skarżącej do uzupełnienia nadesłanego formularza przez uzupełnienie rubryki 4.1 oraz 4.2. co nastąpiło pismem sądowym z 29 lipca 2016 r., w którym Spółka została poinformowana, że wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania w przypadku jego nieuzupełnienia w terminie 7 dni. Jak wynika z akt sądowych sprawy, doręczyciel podjął w dniach 2 oraz 10 sierpnia 2016 r. próbę doręczenia przedmiotowego wezwania pozostawiając zawiadomienie o możliwości odebrania przesyłki w oddawczej skrzynce pocztowej (vide: nieodebrana przesyłka sądowa – karta 102 akt sądowych). Utrwalone w aktach sprawy okoliczności próby doręczenia wezwania pozwoliły na uznanie go za skutecznie doręczone 16 sierpnia 2016 r. zgodnie z art. 73 p.p.s.a. (vide: zarządzenie z 13 września 2016 r. – karta nr 103 akt sądowych). W konsekwencji powyższego termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął 23 sierpnia 2016 r. Zważywszy, że w tym terminie Spółka nie nadesłała poprawnie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazującego na zakres pomocy, którego domaga się skarżąca, w ocenie Sądu zaszły przesłanki do pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Odnosząc się do argumentu Spółki o braku wiedzy o bezwzględnym charakterze art. 257 p.p.s.a., należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.) każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu treść przytoczonego przepisu wskazuje wprost, że nieznajomość prawa nie może stanowić usprawiedliwienia dla jego nieprzestrzegania. W konsekwencji uznać zatem należy, że nieznajomość przepisu art. 257 p.p.s.a. czy też brak rozeznania co do jego "bezwzględnego" charakteru nie stanowią przesłanki do odstąpienia zastosowania tej regulacji w niniejszej sprawie. W świetle powyższego Sąd działając na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.