VI SA/Wa 4/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] grudnia 2007 r., w W. na ul. A. dokonano kontroli drogowej pojazdu marki [...]o numerze rejestracyjnym [...], kierowcą był A. K. Kontrola została udokumentowana podpisanym przez kierowcę protokołem nr [...]. Podczas kontroli A. K. okazał: prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, ubezpieczenie OC, dowód osobisty, wypis nr [...] z licencji nr [...], wydany przedsiębiorstwu M. Sp. z o.o., książkę kasy rejestrującej, zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, zaświadczenie o nadaniu NIP, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, fakturę VAT na zakup montaż i wzorcowanie drogomierza marki [...], świadectwo wzorcowania, fakturę VAT na przegląd akceptacyjny roczny, fakturę VAT za opłatę stałą wg umowy, wydruk dzienny z dnia [...] grudnia 2007 r., dziesięć rachunków bezgotówkowych na drukach firmowych S., zaświadczenie o spełnieniu warunków zgodnie z ustawą o transporcie drogowym. A. K. przesłuchany w czasie kontroli w charakterze strony zeznał, że wykonuje przewozy od [...] listopada 2007 r. w oparciu o wypis nr [...] z licencji nr [...], wydany dla podmiotu gospodarczego M. Sp. z o.o. w W. Rachunki fiskalne wystawia na własną działalność gospodarczą. Z urzędem skarbowym będzie rozliczał się na podstawie karty podatkowej. Nie ma natomiast wiedzy jak rozliczone zostaną rachunki bezgotówkowe okazane w trakcie kontroli, które wystawił na drukach S. Nie pamięta też jaką, z kim i jakiej treści podpisał umowę na podstawie której otrzymuje zlecenia na przewóz z radio-centrali S. W wyniku kontroli organ I instancji wszczął postępowanie z urzędu, o czym pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. powiadomił stronę. Strona na okoliczność toczącego się postępowania w piśmie z dnia [...] marca 2008 r., złożyła wyjaśnienia. Do pisma załączyła kopię Umowy o współpracy na przewóz osób zawartą z firmą M.Sp. z o.o. Pismem z dnia [...] czerwca 2008 r. organ poinformował stronę o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] nałożył na A. K. karę pieniężną w wysokości 8000 złotych. Podstawą faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia był stwierdzony podczas kontroli drogowej przeprowadzonej [...] grudnia 2007 r., fakt wykonywania przez stronę transportu drogowego osób bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Od powyższej decyzji A. K. złożył odwołanie, w którym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji wobec stwierdzenia przesłanek jej nieważności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona podniosła, iż zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną można nałożyć jedynie podczas kontroli drogowej. Zatem zdaniem strony, decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie została wydana na skutek kontroli, ale sama kontrola zakończyła się jedynie sporządzeniem i podpisaniem protokołu. Kontrola drogowa nie zakończyła się nałożeniem kary pieniężnej. Nie doszło również do kontroli przedsiębiorstwa, która zakończyła by się nałożeniem kar pieniężnych. Przepis art. 92 ustawy o transporcie drogowym jest zaś przepisem penalizacyjnym i nie może być interpretowany rozszerzająco. Skoro zatem nie nałożono kar podczas kontroli drogowej, nałożenie kary w następnie wszczętym postępowaniu było niedopuszczalne, gdyż nie miało to podstawy w przepisie prawa. Brak podstawy prawnej oznacza zaś nieważność decyzji - zgodnie z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a Strona podniosła ponadto, iż z przedstawionych dokumentów wynika fakt jej współpracy z innym podmiotem, ale organ administracji nie ustosunkował się do tych okoliczności. Współpraca skarżącego z firmą M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wynika z umowy jaką strony zawarły między sobą. Umowa ta oparta została o konstrukcję swobody umów. Kierowcy współpracujący z M. Sp. z o.o. nierzadko prowadzą własną działalność gospodarczą. Nie oznacza to jednak, iż wykonują przez to przewozy na swoją rzecz. Fakt prowadzenia działalności nie skutkuje bowiem automatycznie przyjęciem, iż kierowca dokonuje przewozu na swoją rzecz. Zdaniem strony błąd organu polega na nierozróżnianiu wykonywania usługi w swoim imieniu na rzecz innego podmiotu od usługi wykonywanej w imieniu innego podmiotu na rzecz tego podmiotu. Strona podniosła, że wykonywała transport drogowy w swoim imieniu, ale na rzecz M. Sp. z o.o., podkreślając, iż ustawa stanowi jedynie, że przewóz wykonywany ma być na rzecz podmiotu posiadającego licencję. Ustawodawca nie ograniczył wykonywania przewozu jedynie do sytuacji wykonywania go w imieniu i na rzecz innego podmiotu - a taką interpretację przedstawił organ i instancji. Ponadto strona podnosiła, że decyzję wydano z naruszeniem prawa procesowego, bowiem materiał dowodowy nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Dodatkowo organ, zdaniem strony dopuścił się naruszenia przepisów postępowania z uwagi na fakt, iż przesłuchanie strony w charakterze świadka miało miejsce natychmiast po wszczęciu postępowania, zaś zgodnie z art. 86 k.p.a. można przesłuchać stronę jedynie wtedy, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo, zdaniem strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało również dokonane z naruszeniem przepisów k.p.a., gdyż jednocześnie wezwano stronę do wypowiedzenia się co do zebranych dokumentów. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy, przytaczając obszernie treść przepisów ustawy o transporcie drogowym, uznał zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W ocenie organu odwoławczego bez znaczenia był fakt, iż w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, należący do przedsiębiorcy M. Sp. z o.o. Organ odwoławczy podzielił poglądy skarżącego w zakresie swobody umów cywilnoprawnych, nie uznał jednak ich związku ze stanem faktycznym w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu podstawowym dowodem na wykonywanie podczas kontroli przewozu drogowego osób przez stronę był paragon z kasy fiskalnej, na którym jako wykonujący przewóz wskazany był A. K. Zatem skoro strona wystawiała paragony we własnym imieniu, była również przedsiębiorcą wykonującym przewóz drogowy osób i to ona zawierała umowę przewozu z poszczególnymi pasażerami. Zobowiązana więc była do uzyskania właściwej licencji. Gdyby przyjąć odmienne stanowisko doprowadziłoby to w konsekwencji do sytuacji, że strona mogłaby wykonywać każdy przewóz drogowy osób, również nie wykonywany w ramach umowy z M. Sp. z.o.o., korzystając z przydzielonej tej spółce licencji. Organ podkreślił również, że zgodnie z art. 13 ustawy o transporcie drogowym licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią, zatem strona nie mogła korzystać z licencji uzyskanej przez M. Sp. z.o.o. Organ odwoławczy uznał, iż fakt przesłuchania strony podczas kontroli w charakterze świadka nie stanowił naruszenia przepisów postępowania, gdyż pozwoliło to na etapie kontroli drogowej wyjaśnić błąd w nazwisku kontrolowanego pojawiający się na wydrukach z kasy fiskalnej oraz takie działanie zgodne było z przepisami ustawy o transporcie drogowym. Za nieporozumienie organ odwoławczy uznał natomiast zarzut strony, że karę pieniężną można nałożyć jedynie podczas kontroli drogowej. Odnosząc się do tego zarzutu organ podkreślił, iż tylko wszczęcie postępowania administracyjnego i jego przeprowadzenie umożliwia wyjaśnienie okoliczności stwierdzonych podczas kontroli drogowej i pozwala na ochronę interesów strony. Postulat strony by nakładać karę pieniężną bez wszczynania postępowania administracyjnego, czyli w konsekwencji również bez wydania decyzji administracyjnej byłby zaś w istocie naruszeniem wszelkich norm obowiązujących w demokratycznym państwie prawnym. Odnosząc się do zarzutów, że decyzja została wydana "w oparciu o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są one niekonstytucyjne, organ odwoławczy podkreślił, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego oraz Główny Inspektor Transportu Drogowego nie mają kompetencji do rozstrzygania o zgodności obowiązujących przepisów prawa z ustawą zasadniczą. W obszernej skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 10 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, wobec zaistnienia przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z powodu naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podniósł, iż z brzmienia przepisu art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wynika, że karę pieniężną można nałożyć jedynie podczas kontroli drogowej. Kontrola drogowa w niniejszej sprawie zakończyła się zaś tylko sporządzeniem i podpisaniem protokołu. Skoro zatem nie nałożono kary podczas kontroli drogowej, nałożenie kary pieniężnej w następstwie wszczętego postępowania jest niedopuszczalne, gdyż zostało dokonane bez ustawowego upoważnienia. Ponadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikał fakt jego współpracy z innym podmiotem, ale organ administracji nie ustosunkował się do tych okoliczności. Skarżący przedstawił obszerną argumentację na okoliczność swobody umów w polskim systemie prawa. Według skarżącego z treści art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika, że ustawodawca dopuścił możliwość wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Błąd organu polega natomiast na nierozróżnianiu wykonywania usługi w swoim imieniu na rzecz innego podmiotu od usługi wykonywanej w imieniu innego podmiotu na rzecz tego podmiotu. Skarżący ponownie podniósł, iż wykonywał transport drogowy w swoim imieniu, ale na rzecz M. sp. z o.o. Według skarżącego przesłuchanie go w czasie kontroli nastąpiło z naruszeniem art. 86 k.p.a. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało również dokonane z naruszeniem przepisów k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2009 r., skarżący zarzucił: 1. nieważność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego poprzez nałożenie kary pieniężnej nieznanej ustawie; 2. nieważność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego poprzez utrzymanie w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, wydanej bez podstawy prawnej; 3. nieważność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego poprzez utrzymanie w mocy rażąco naruszającej prawo decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżący powtórzył argumentację przedstawioną wcześniej w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie powyższa licencja nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką, co wynika z zasady określonej w art. 12 ust. 1b cyt. ustawy. Z kolei art. 5 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym, przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. Ze wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile oczywiście osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie. Licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką. Llicencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta, stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy, udzielana jest na określony pojazd i obszar. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że wykonywał transport drogowy w swoim imieniu lecz na rzecz M. Sp. z o.o. należy podkreślić, iż z materiału dowodowego sprawy wynika, że A. K. prowadząc własną jednoosobową działalność gospodarczą wykonywał usługi transportowe we własnym imieniu i na własny rachunek, a tylko uiszczał M. Sp. z o.o. miesięczną opłatę, przewożąc pasażerów na podstawie zleceń otrzymanych od M. Sp. z o.o., wspomaganych systemem radio-centrali S. Powyższe znalazło potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez skarżącego, jak również wynika to z treści Umowy o współpracy z dnia [...] października 2007 r. oraz zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, w którym skarżący wymieniony jest jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest "działalność taksówek osobowych". W czasie kontroli skarżący wydrukował z kasy fiskalnej zamontowanej w jego pojeździe raport fiskalny dobowy, który opiewał na prowadzoną przez niego firmę. Również z okazanej książki kasy rejestrującej i ze świadectwa legalizacji ponownej wynikało, że jej właścicielem i użytkownikiem jest A. K. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że skarżący przedsiębiorca, realizując przewozy pasażerów w ramach umowy o współpracy ze spółką M. Sp. z o.o. był "inną osobą" niezatrudnioną przez przedsiębiorcę, lecz wykonującą przewozy na jego rzecz w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Gdyby skarżący świadczył usługi transportowe na rzecz M. Sp. z o.o. to powinien wystawiać wydruki z kasy fiskalnej w imieniu i na rzecz tej Spółki otrzymując w zamian stosowne wynagrodzenie, niezależnie od przyjętej między stronami formy rozliczeń. Skarżący nie mógł w ramach własnej firmy, w swoim imieniu i na własny rachunek, wykonywać przewozów w oparciu o licencję wydaną przez właściwy organ dla innego przedsiębiorcy. Jak prawidłowo ustaliły organy Inspekcji Transportu Drogowego podmiotem wykonującym w dniu kontroli działalność w zakresie transportu drogowego osób był więc skarżący, a zatem powinien posiadać licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a nie posługiwać się wypisem z licencji udzielonej na rzecz firmy M. Sp. z o.o. Mając powyższe na względzie uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, który karą pieniężną 8000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Nie sposób też zgodzić się z pozostałymi zarzutami zawartymi zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym skarżącego z dnia [...] marca 2009 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy obu instancji wskazały podstawę prawną rozstrzygnięcia. O braku podstawy prawnej możemy mówić jedynie wtedy, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej. Nawet brak przywołania podstawy prawnej nie pozbawia natomiast decyzji jej bytu prawnego, bowiem powołanie podstawy prawnej nie jest warunkiem istnienia decyzji, lecz warunkiem jej prawidłowości w znaczeniu formalnym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że brak zamieszczenia w decyzji podstawy prawnej jej wydania lub zamieszczenie wadliwej podstawy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w ten sposób decyzji (orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 1997 r., I SA/Kr 970/96). W przedmiotowej sprawie nie mamy natomiast do czynienia z żadną z takich sytuacji. Bezpodstawnym jest również zarzut nieważności decyzji z powodu wydania jej po zakończeniu kontroli. W myśl art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 cyt. ustawy, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, przy czym z brzmienia ust. 8 wynika konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub innego podmiotu realizującego przewóz drogowy. Postępowanie to powinno spełniać wymogi k.p.a., między innymi odnośnie zebrania materiału dowodowego, poinformowania stron, umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a jego podstawą faktyczną są właśnie ustalenia poczynione w trakcie kontroli. Za błędny należy uznać w związku z tym wniosek strony skarżącej, iż z brzemienia art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, ograniczającego sumę kar nakładanych w wyniku jednej kontroli, wynika obowiązek wydania decyzji z pominięciem powyższych wymogów dotyczących procedury administracyjnej. Przepis ten określa jedynie maksymalną kwotę jakiej nie może przekroczyć suma kar nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej oraz podczas jednej kontroli w przedsiębiorstwie. Na marginesie należy jednocześnie zauważyć, iż strona jako zarzut w skardze podniosła niedostateczne zagwarantowanie jej w toku postępowania administracyjnego praw wynikających z przepisów k.p.a. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 86 k.p.a. wskazać należy, iż zasady przeprowadzania kontroli drogowych przez Inspekcję Transportu Drogowego uregulowane są w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w rozporządzeniach wykonawczych do tej ustawy. W dacie kontroli szczegółowe warunki i sposób przeprowadzania kontroli regulowało rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz. U. Nr 19, poz. 153). Przepisy te upoważniają inspektorów do przesłuchiwania kontrolowanego w charakterze strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla ustaleń kontroli. Za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, powiadamiając ją jednocześnie o możliwości złożenia wyjaśnień na okoliczność stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Należy też zaznaczyć, iż skarżący z możliwości tej skorzystał, przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. Skarżący nie kwestionował, by organ przeprowadzał poza jej wiedzą jakieś czynności procesowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Twierdzenie skarżącego, że zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania nie może zawierać jednoczesnego wezwania do złożenia wyjaśnień w sprawie jest natomiast bezpodstawne, bowiem przepisy postępowania administracyjnego takiego zakazu nie zawierają. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.