VI SA/Wa 4/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty za prawo dysponowania częstotliwością radiową 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] marca 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. odmawiającą stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w kwocie [...] zł z tytułu opłaty za prawo dysponowania częstotliwością w okresie od dnia [...] lipca 2007 r. do dnia [...] września 2007 r. na podstawie pozwolenia nr [...] oraz nadpłaty w kwocie [...] zł z tytułu opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością w okresie od dnia [...] lipca 2007 r. do dnia [...] września 2007 r. na podstawie pozwolenia nr [...]. Podstawą prawną przyjętą w obydwu decyzjach Prezesa UKE był art. 75 par. 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", oraz art. 188 i 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. 2004 r., Nr 171, poz. 1800). Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] września 2007 r., zwanym dalej "wnioskiem z dnia [...] września 2007 r.", C. Sp. z o.o. wystąpiła do Prezesa UKE, o stwierdzenie i zwrot na rachunek bankowy Spółki opłat za prawo do dysponowania częstotliwością w okresie od dnia [...] lipca 2007 r. do dnia [...] września 2007 r., zgodnie z pozwoleniami radiowymi nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], nadpłaconymi w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wniosku z dnia [...] września 2007 r., Spółka wskazała, iż w dniu [...] sierpnia 2007 r. wpłaciła na rachunek Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę [...] zł tytułem opłat za prawo do dysponowania częstotliwością zgodnie z posiadanymi Pozwoleniami Radiowymi. Jak wyjaśniła skarżąca, obliczyła ona należne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością zgodnie z Pozwoleniami Radiowymi w wysokości określonej w pkt IV ppkt 3 Załącznika 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo dysponowania częstotliwością – Dz.U. z 2005 r. nr 24 poz.196 ze zm.) , nadpłacając jednocześnie nienależnie kwotę [...] zł. Skarżąca wskazała, iż uprzednio - na mocy obowiązujących od 1998 r. do dnia 14 lutego 2005 r. aktów wykonawczych regulujących opłaty za wykorzystywanie częstotliwości, urządzenia wykorzystywane przez Spółkę nie mogły być zakwalifikowane jako systemy dostępu abonenckiego. Wskazała odpowiednie akty wykonawcze, regulujące poprzednio obowiązujący stan prawny. I tak: 1) na mocy rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 27 marca 1998 r. w sprawie wysokości, terminów i sposobów uiszczania opłat za używanie częstotliwości (Dz. U. z 1998 r. Nr 42 poz. 245 z późn. zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem z 1998 r.", wszystkie urządzenia systemu dostępu abonenckiego typu punkt - wiele punktów, z wyjątkiem systemów pracujących z rozproszeniem widma, podlegały zawsze opłatom dotyczącym linii radiowych punkt - wiele punktów stosowanych w sieciach stacjonarnych o strukturze komórkowej (pkt III Rozporządzenia z 1998 r.), jako że pkt IV Rozporządzenia z 1998 r. dotyczył jedynie systemów pracujących z rozproszeniem widma, w tym również systemów typu punkt - wiele punktów; 2) na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie opłat za dokonanie rezerwacji częstotliwości oraz za prawo do wykorzystywania częstotliwości (Dz. U. Nr 237 poz. 2008 z późn. zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem z 2002 r.", system dostępu abonenckiego wykorzystywany przez Spółkę mógł podlegać jedynie opłatom za wykorzystywanie częstotliwości w ramach linii radiowych punkt - wiele punktów (pkt III Rozporządzenia z 2002 r.), jako że pkt IV Rozporządzenia z 2002 r. dotyczył jedynie systemów dostępu abonenckiego wykorzystujących łącze jednokanałowe [...], łącze wielokanałowe [...] – [...], standard cyfrowych telefonów bezprzewodowych [...] lub [...] oraz systemów dostępu abonenckiego z rozproszeniem widma; 3) na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2003 r. w sprawie opłat za dokonanie rezerwacji częstotliwości, za prawo do dysponowania częstotliwością oraz za prawo do wykorzystywania częstotliwości (Dz. U. Nr 204 poz. 1975 z późn. zm.), zwanego dalej "Rozporządzeniem z 2003 r.", system dostępu abonenckiego wykorzystywany przez Spółkę mógł podlegać jedynie opłatom za wykorzystywanie częstotliwości w ramach linii radiowych punkt - wiele punktów (pkt III Rozporządzenia z 2003 r.), jako że pkt IV Rozporządzenia z 2003 r. dotyczył jedynie systemów dostępu abonenckiego wykorzystujących łącze jednokanałowe [...], standard cyfrowych telefonów bezprzewodowych [...] lub [...] oraz systemów dostępu abonenckiego z rozproszeniem widma. Jak wskazała skarżąca, w świetle stanu prawnego obowiązującego do dnia 14 lutego 2005 r. Spółka uiszczała opłaty za wykorzystywanie częstotliwości w ramach linii radiowych punkt - wiele punktów, ponieważ definicja systemu dostępu abonenckiego zawarta w pkt IV każdego z rozporządzeń wymienionych w powyższych punktach 1) - 3) była "bardzo wąska" i nie obejmowała systemów wykorzystywanych przez Spółkę. Jednakże w obecnym stanie prawnym, pkt III Rozporządzenia RM z 2005 r. dotyczy wykorzystywania częstotliwości w ramach linii radiowych punkt - wiele punktów, z wyjątkiem stacjonarnych systemów dostępu abonenckiego, których z kolei dotyczy pkt IV Rozporządzenia RM z 2005 r. Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia RM z 2005 r., do ustalania wysokości opłaty w poszczególnych służbach radiokomunikacyjnych przyjmuje się: 1) warunki wykorzystywania częstotliwości oraz 2) dane dotyczące lokalizacji stacji nadawczych lub nadawczo-odbiorczych (lub dane dotyczące obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości), określone w decyzji przyznającej prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania. W sytuacji, gdy w stanie faktycznym, którego dotyczy wniosek Spółki, brak jest przepisów przejściowych nakazujących odmiennie traktować opłaty za dysponowanie częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wydanych przed wejściem w życie ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r., lub przed wejściem w życie Rozporządzenia RM z 2005 r., przepisy Rozporządzenia RM z 2005 r. należy stosować wprost. W sprawie będącej przedmiotem wniosku, powyższe oznacza, że treść Pozwoleń Radiowych, określających warunki wykorzystywania częstotliwości, decyduje o wysokości opłat. Zgodnie z art. 145 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r., pozwolenie określa m. in. "warunki wykorzystywania częstotliwości". Zakres pojęcia "warunki wykorzystywania częstotliwości" został wyjaśniony w art. 146 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. Zdaniem skarżącej stwierdzenie w treści Pozwoleń Radiowych, że Pozwolenia te zostały udzielone na "używanie radiowych urządzeń (...) w cyfrowym systemie radiowego dostępu abonenckiego" stanowi określenie "warunków wykorzystywania częstotliwości" w rozumieniu art. 145 ust. 1 pkt 3 i art. 146 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r., co w konsekwencji powoduje, że opłaty za dysponowanie częstotliwością są naliczane zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia RM z 2005 r. Jednocześnie Spółka zauważyła, iż zawartego w Pozwoleniach Radiowych stwierdzenia, że "urządzenia Spółki są używane w cyfrowym systemie radiowego dostępu abonenckiego" nie można uznać za informację o sposobie świadczenia usług przez Spółkę, ponieważ informacja o sposobie świadczenia usług nie jest elementem treści pozwolenia radiowego, określonej przez art. 145 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. W ocenie skarżącej, w sytuacji, gdy Spółka faktycznie dysponuje częstotliwością w technologii linii radiowej typu punkt - wiele punktów (PMP), która to technologia jest jednocześnie systemem radiowego dostępu abonenckiego, określoną w pkt IV Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r., należne opłaty powinny być naliczane na podstawie pkt IV ppkt 3 tego Załącznika. Jak wskazuje C. Sp. z o.o. przepis pkt IV ppkt 3 Załącznika 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. nie ma zastosowania wyłącznie do systemów dostępu abonenckiego pracujących z rozproszeniem widma. Punkt IV ppkt 3 Załącznika 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. określa wysokość opłat dla stacjonarnych systemów dostępu abonenckiego nie wymienionych w ppkt 1 i ppkt 2 punktu IV Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. Z wyjątkiem ppkt 5 pkt IV Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r., brak jest w punkcie IV odniesienia, iż dotyczy on jedynie systemów dostępu abonenckiego z rozproszeniem widma. Spółka podkreśliła również, że ani ustawa Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. ani przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie zawierają definicji pojęcia "systemu radiowego dostępu abonenckiego". Spółka spełnia przesłanki definicji systemu dostępu abonenckiego rozumianego jako infrastruktura telekomunikacyjna znajdująca się najniżej w hierarchii, obejmująca medium transmisyjne i sposób dostępu abonenta do sieci. Pismami z dnia [...] lutego 2008 r., [...] kwietnia 2008 r. oraz z dnia [...] maja 2008 r. Prezes UKE zwracał się do skarżącej spółki o sprecyzowanie wniosku. Skarżąca w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. zmodyfikowała treść wniosku. Wniosła o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 2050 zł. Załączyła tabelę wyjaśniająca sposób obliczenia wysokości opłat za częstotliwość za III kwartał 2007 r. Podała, iż łącznie należne opłaty za ten okres winny wynosić [...] zł, gdy tymczasem na rachunek Prezesa UKE została wpłacona kwota [...] zł. Różnica między tymi kwotami wynosi [...] zł i stanowi nadpłatę należności. Następnie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (in fine) kwota ta została sprostowana. Spółka oświadczyła, że w piśmie z [...] marca 2008 r. podana została mylnie kwota zapłaty, która w rzeczywistości – zgodnie z treścią przelewu – wynosiła [...] zł (za III kwartał 2007 r.). Przelew był wysłany z opisem "Pismo [...] – III kw. 2007 minus [...] zł nadpłaty za II kw. 2007 r.". Pismem z dnia [...] maja 2008 r. skarżąca Spółka wyjaśniła, iż na nadpłatę w łącznej wysokości [...] zł składają się dwie kwoty: [...] zł oraz [...] zł. Nadpłata w kwocie [...] zł dotyczy pozwolenia [...]. Wyliczenia dokonano w oparciu o opłatę 125zł/1 MHz widma dla 4 par częstotliwości wymienionych w pozwoleniu. Nieprawidłowo wyliczona opłata kwartalna wynosiła [...] zł., podczas gdy właściwe wyliczenie opłat dla Gminy G. przedstawiało się następująco: a) pozwolenie nr [...] - kanały 12; 15; 17; 21 - opłata kwartalna [...] zł versus błędnie naliczonej opłaty w kwocie [...] zł; b) pozwolenie nr [...] - kanały 13; 14; 16; 20 – opłata kwartalna w kwocie [...] zł. Z kolei nadpłata w kwocie [...] zł dotyczy pozwolenia nr [...]. Jak wskazała skarżąca, błędnie naliczona przez nią opłata z tytułu pozwolenia nr [...] wynosiła [...] zł. Poprawne wyliczenie opłat dla Gminy G. przedstawiło się zaś następująco: a) pozwolenie nr [...] - kanały 14; 17 - opłata kwartalna w kwocie [...] zł versus błędnie naliczonej opłaty w kwocie [...] zł; b) pozwolenie nr [...] - kanały 12; 15 - opłata kwartalna w kwocie [...] zł; c) pozwolenie nr [...] - kanały 13; 16 - opłata kwartalna w kwocie [...] zł; d) pozwolenie nr [...] - kanały 13; 14; 16; 17 - opłata kwartalna w kwocie 0 zł, ponieważ: kanał 13 jest ujęty w pozycji c), następnie kanał 14 jest ujęty w pozycji a), kanał 16 jest ujęty w pozycji c) oraz kanał 17 jest ujęty w pozycji a). Na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku z dnia [...] września 2007 r., C. Sp. z o.o. przedstawiła również opinię prawną z dnia [...] czerwca 2008 r., sporządzoną dla Spółki przez Kancelarię Prawną [...] Sp. k. Przedmiotem opinii było wskazanie podstaw prawnych uiszczonych przez skarżącą od dnia [...] stycznia 2005 r. opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami określonymi w wydanych na jej rzecz pozwoleniach radiowych. W dniu [...] marca 2009 r. została wydana decyzja odmawiająca skarżącej stwierdzenia i zwrotu żądanej nadpłaty. Pismem z [...] kwietnia 2009 r. skarżąca C. Sp. z o.o. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] marca 2009 r. Zarzuciła Prezesowi UKE naruszenie przepisów art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez niepodejmowanie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz nieprzedstawienia uzasadnienia faktycznego w zakresie wskazania faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz wskazania przyczyn odmowy mocy dowodowej określonym dowodom. Nadto spółka zarzuciła niezgodność ustaleń organu ze stanem faktycznym sprawy. Spółka podniosła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UKE nie odniósł się do kwestii merytorycznych związanych z prezentowanymi przez nią jako stronę poglądami prawnymi. Zamiast odnieść się do meritum sprawy, tj. do wysokości kwestionowanej przez skarżącą należności za dysponowanie częstotliwościami i podstawy prawnej ich ustalania i nakładania – obszernie cytuje dotychczasowy przebieg sprawy, w tym stanowisko spółki. Takie działanie, zdaniem Spółki, stanowi rażące uchybienie zasadzie zaufania do organów administracji publicznej oraz podstawowych zasad procedury administracyjnej. Dokonana w decyzji ocena prawna ma, zdaniem spółki, arbitralny charakter. Niezgodność ustaleń zawartych w decyzji ze stanem faktycznym polegała na bezpodstawnym stwierdzeniu, że spółka skorzystała z prawa zapoznania z materiałami sprawy. Nadto - w punkcie (ii) zatytułowanym: "Dotyczy str. [...] przedmiotowej Decyzji", Spółka wskazała, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UKE stwierdził, iż w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. Wnioskodawca wymienił pozwolenia, które były objęte dokumentem [...] i [...], a których to numerów dokumentów nie było wpisanych do przelewów z dnia [...] sierpnia 2007 r., oraz że "dokument nr [...] (ta treść była wpisana w przelewie) wraz z wystawionymi do niego korektami opiewał na kwotę [...] zł". W nawiązaniu do powyższego Wnioskodawca wyjaśnił we wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r., że "w roku 2007 ww. pismo było "załącznikiem" do przelewu, na którym jest bardzo ograniczona ilość miejsca przeznaczonego na opis. Skoro ten tylko ten jeden dokument był wystawiony na kwotę większą niż wpłacała Spółka, to nie było już potrzeby wpisywać pozostałych - w tamtym momencie chodziło o to, żeby wpłata została zaksięgowana w UKE na właściwe konto rozrachunkowe, jako należność za III kw. 2007". W punkcie (iii) zatytułowanym: "Dotyczy str. [...] przedmiotowej Decyzji", C. Sp. z o.o. wskazała, iż w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. rzeczywiście podała kwotę zapłaty w wysokości [...] zł. Była to oczywista pomyłka, tzw. błąd pisarski, zgodnie bowiem z przelewem przekazanym do UKE, Spółka za III kwartał 2007 r. zapłaciła [...] zł. Przelew był wysłany na [...] zł z opisem "Pismo [...] - III kw. 2007 minus [...] zł. nadpłaty za II kw. 200T. Tymczasem, jak wskazał Wnioskodawca, w zaskarżonej decyzji jest napisane, że [...] zł należy zaliczyć na dopłatę do II kwartału, a różnicę, czyli [...] zł zaliczyć na III kwartał 2007 r., tak jakby kwota przelewu wynosiła [...] zł. Odnosząc się do powyższego, w punkcie (IV) zatytułowanym: "Dotyczy str. 19 przedmiotowej", Spółka podniosła, iż konsekwencją tego błędu było mylne wyliczenie niedopłaty. Skoro w decyzji Prezes UKE, określił należność na kwotę [...] (str. [...] decyzji), to zaksięgowaniu przelewu w wysokości [...] zł, powinno wykazać Spółce niedopłatę, w wysokości [...] zł, a nie w wysokości [...] zł (str. [...] decyzji)". Przy wniosku z dnia [...] kwietnia 2009 r. Spółka przedłożyła dwa załączniki: 1) dokument zatytułowany: POTWIERDZENIE OPERACJI, z treści którego wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2007 r. C. Sp. z o.o. dokonała przelewu na rachunek Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwoty [...] zł, opatrzonego informacja: "Kod odb: [...]. Pismo [...] - III kw. 2007 minus [...] zł nadpłaty za II kw. 2007. Pismo przewodnie [...] z [...] sierpnia 2007 r." oraz 2) kopię opinii prawnej z dnia [...] czerwca 2008 r., sporządzonej dla zarządu C. Sp. z o.o. w sprawie opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami przez kancelarię prawną [...] Sp. k. W końcowej części wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Spółka wskazała, iż w dniu [...] sierpnia 2007 r. wpłaciła na rachunek Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę [...] zł tytułem opłat za prawo do dysponowania częstotliwością "zgodnie z Pozwoleniami Radiowymi". Mianem "Pozwolenia Radiowe'' Spółka określa w powyższym wniosku jedynie pozwolenia radiowe w nim wymienione. Na podstawie treści wniosku z dnia [...] września 2007 r. można byłoby wnosić, iż cała wpłata z dnia [...] sierpnia 2007 r. w wysokości [...] zł, została uiszczona przez C. Sp. z o.o. na poczet opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. Przeczy temu jednak treść poleceń przelewu z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz treść pisma z dnia [...] sierpnia 2007 r., w którym Spółka wskazała, w jaki sposób Urząd Komunikacji Elektronicznej powinien zaliczyć uiszczoną przez nią wpłatę. Z treści tych dokumentów wynika wprost, iż tylko część wpłaty w wysokości [...] zł ma być zaliczona na poczet opłat z tytułu pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r., C. Sp. z o.o. nie określiła przy tym, jakie konkretnie kwoty mają być zaliczone na poczet opłat wynikających z poszczególnych pozwoleń radiowych. Z treści polecenia przelewu kwoty [...] zł oraz z treści pisma z dnia [...] sierpnia 2007 r. wynika jedynie, iż kwota ta została wpłacona na poczet zobowiązań określonych w dokumencie zatytułowanym: "[...]". Dokument ten określał zaś łączną wysokość zobowiązań C. Sp. z o.o. za III kwartał 2007 r. z tytułu [...] ([...]) pozwoleń radiowych, wśród których były również pozwolenia radiowe wymienione we wniosku z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu wniosku z dnia [...] września 2007 r. C. Sp. z o.o. stwierdziła, iż "Pozwolenia Radiowe" zostały wydane przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty na stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego, o których mowa w pkt IV ppkt 3 Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r., w związku z czym Spółka obliczyła należne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością zgodnie z "Pozwoleniami Radiowymi" w wysokości określonej w pkt IV ppkt 3 Załącznika Nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r., nadpłacając jednocześnie nienależnie kwotę [...] zł. Następnie - pismem z dnia [...] maja 2009 r. C. Sp. z o.o. została wezwana do przedłożenia dokumentów potwierdzających jej twierdzenie (zawarte we wniosku sprawy dnia [...] kwietnia 2009 r.), zgodnie z którym Spółka posiada nadpłatę w wysokości [...] zł z tytułu opłat za II kwartał 2007 r., określonych w dokumencie [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. W szczególności Spółkę wezwano do przedłożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty opłat za II kwartał 2007 r., określonych w dokumencie [...], decyzji stwierdzającej nadpłatę ww. opłat lub dokumentów potwierdzających wysokość przelewów dokonanych przez C. Sp. z o.o. w celu uiszczenia opłat za II kwartał 2007 r., określonych w dokumencie [...]. W piśmie z dnia [...] maja 2009 r. Spółka została również pouczona o treści przepisów art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) Ordynacji podatkowej oraz art. 74a Ordynacji podatkowej. W dniu [...] czerwca 2009 r. do Urzędu Komunikacji Elektronicznej wpłynęło pismo przewodnie C. Sp. z o.o., nazywane dalej "pismem z dnia [...] czerwca 2009 r.", przy którym zostały przedłożone: 1) jako Załącznik nr 1 - pismo zatytułowane: "Opłaty za prawo do dysponowania częstotliwościami wniesione [...] maja 2007 r. (w załączeniu kopia przelewu) na podstawie wstępnych wyliczeń za II kwartał 2007 r." oraz pisma zatytułowane: "Tabela nr 1a Stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego 26GHz 14MHz", "Tabela nr 1b", "Tabela nr 1c" i potwierdzenie przelewu z dnia [...] maja 2007 r. kwoty [...] zł z opisem: "Opłata za II kwartał 2007 - pismo [...] wraz z korektami kod odbiorcy [...]"; 2) jako Załącznik nr 2 - pismo zatytułowane: "Opłaty za II kwartał 2007 r. wniesione [...] lipca 2007 r. na podstawie pism korygujących otrzymanych z UKE (w załączeniu kopia przelewu)" oraz polecenie przelewu z dnia [...] lipca 2007 r. kwoty [...] zł; 3) jako Załącznik nr 3 - pismo zatytułowane: "Wyjaśnienie nadpłaty" oraz pismo (tabela) zatytułowane: "Stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego [...] GHz [...]MHz". W dniu [...] lipca 2009 r. Spółka przedłożyła pismo, zatytułowane: "stanowisko strony", zwane dalej "stanowiskiem z dnia [...] lipca 2009 r.". Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, iż ewentualne niepełne wykorzystanie posiadanych uprawnień nie przesądza o wysokości opłaty, zależy ona bowiem od posiadanego uprawnienia, a nie zakresu jego wykorzystania, wskazała, że Prezes URTiP, wydając Pozwolenia Radiowe, co do których jest wątpliwość odnośnie nadpłaty, skonkretyzował uprawnienie do ich wykorzystania. Pozwolenia [...] i [...] obejmowały uprawnienia na "używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych typu A. system OnDemand 26 GHz, wyprodukowanych przez producenta L. pracujących w radiokomunikacji stałej w cyfrowym systemie radiowego dostępu abonenckiego". Zdaniem Spółki, konkretyzacja związana z wykorzystaniem określonych urządzeń sama w sobie świadczy o przeznaczeniu tej częstotliwości. W celu uzyskania potwierdzenia tego stanowiska C. Sp. z o.o. zwróciła się do Instytutu Łączności o sporządzenie opinii w powyższym zakresie. W opinii technicznej z dnia [...] czerwca 2009 r., zwanej dalej "Opinią Techniczną", załączonej przez Spółkę do stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r., Instytut Łączności - Państwowy Instytut Badawczy, zwany dalej "Instytutem Łączności", odniósł się do problemu, który określił jako: "Sprawa kwalifikacji radiowego systemu dostępu abonenckiego używanego przez C. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 8 lutego 2005 r". Podkreślenia wymaga, że Instytut Łączności sporządził Opinię Techniczną w oparciu o dokumenty przedłożone przez Spółkę, przy czym C. Sp. z o.o. nie wyjaśniła, jakie dokumenty przedłożyła Instytutowi Łączności ani nie przedłożyła tych dokumentów przy stanowisku z dnia [...] lipca 2009 r. Zdaniem Instytutu Łączności, w przedstawionym przez Spółkę zapytaniu istota problemu sprowadza się do ustalenia kryteriów, które należy przyjąć klasyfikując systemy i urządzenia radiowe objęte Rozporządzeniem RM z 2005 r. W punkcie 1. Opinii Technicznej, zatytułowanym: "Określenie rodzaju służby, do której należy zaliczyć systemy radiowe używane przez C.", stwierdzono, iż stacje radiowe cyfrowych systemów OnDemand produkcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. używane przez C. Sp. z o.o. w kanałach przydzielonych w zakresach częstotliwości [...] – [...] GHz i [...] – [...] GHz mają określone lokalizacje i są instalacjami stacjonarnymi. Instytut Łączności stwierdził również, że "Zgodnie z definicją w Regulaminie Radiokomunikacyjnym ITU [1] służba radiokomunikacyjna między określonymi, nieruchomymi punktami jest służbą stałą". Dlatego, w ocenie Instytutu Łączności, systemy C. Sp. z o.o. są wykorzystywane w służbie stałej. W punkcie 2. Opinii Technicznej, zatytułowanym: "Określenie sposobu wykorzystywania częstotliwości zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dn. 8 lutego 2005 r.", Instytut Łączności wskazał, iż w Załączniku nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. wyróżniono cztery podstawowe kategorie wykorzystania częstotliwości w służbie stałej: I. Radiokomunikację stałą w zakresie częstotliwości poniżej 30 MHz; II. Systemy służby stałej typu punkt - punkt (PP), czyli mikrofalowe linie radiowe stosowane w sieciach szkieletowych infrastruktury telekomunikacyjnej do przesyłania sygnałów cyfrowych (danych), między dwoma równorzędnymi węzłami sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio lub z wykorzystaniem stacji retransmisyjnych; III. Systemy służby stałej typu punkt - wiele punktów (PMP), z wyjątkiem stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego (dla których w omawianym Rozporządzeniu ustanowiono osobną kategorię IV). Do tej kategorii, jak wskazuje Instytut Łączności, należy zaliczyć systemy PMP wykorzystywane w sieciach szkieletowych lub dosyłowych, różniące się od systemów PP tym, że kanał radiowy jest używany do przesyłania sygnałów cyfrowych (danych) między wieloma (więcej niż dwoma) węzłami sieci telekomunikacyjnej. Przykładem zastosowania tego rodzaju systemów PMP jest przyłączanie do sieci stacji bazowych sieci komórkowych lub radiowych punktów dostępowych WLAN; IV. Stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego. Jak zauważył Instytut Łączności, w tej kategorii dla potrzeb określenia opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością w Rozporządzeniu RM z 2005 r. wyróżniono następujące przypadki: 1) jednokanałowe łącza RSŁA, 2) sieci wykorzystujące system DECT, 3) sieci wykorzystujące system CT2, 4) inne nie wymienione wyżej, 5) pracujące z rozproszeniem widma wg pozwoleń wydanych przez Prezesa URTiP do dnia [...] grudnia 2004 r. Instytut Łączności zauważa również, że z wyjątkiem "historycznych" analogowych łączy [...], wszystkie pozostałe wyróżnione podklasy stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego są systemami cyfrowymi i w praktyce wszystkie są systemami PMP. Ponieważ systemy OnDemand produkcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. są cyfrowymi, stacjonarnymi systemami typu PMP, to zgodnie z Załącznikiem nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. sposób naliczania opłaty za wykorzystywane częstotliwości powinien wynikać ze sposobu użytkowania częstotliwości przez C. Sp. z o.o. Do rozstrzygnięcia, w ocenie Instytutu Łączności, pozostaje jedynie kwestia, czy są to stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego, o których mowa w pkt IV ppkt 3 Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r., czy inne systemy służby stałej typu punkt - wiele punktów, o których mowa w pkt III Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. W tym celu należy sprecyzować zakres określenia "stacjonarny system radiowego dostępu abonenckiego". W punkcie 3. Opinii Technicznej, zatytułowanym." interpretacja określeń użytych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dn. 8 lutego 2005 r.", Instytut Łączności stwierdził, że ponieważ w Rozporządzeniu RM z 2005 r. nie ma definicji używanych określeń w celu klasyfikacji systemów radiowych stosowanych w służbie stałej, czyli stacjonarnych systemów radiowych, należy wykorzystać definicje podane w dokumentach międzynarodowych organizacji normalizacyjnych. Użyte przez Instytut Łączności na potrzeby Opinii Technicznej określenia pochodzą, jak wynika z treści tej Opinii, z zaleceń JTU-R F.592-4[2]" (Recommendation ITU-R F.592-4) oraz JTU-R F.1399-1 [3]" (Recommendation ITU-R F. 1399-1). W dalszej części punktu 3. Opinii Technicznej Instytut Łączności wskazał, że "w cytowanych definicjach ITU nie wskazano żadnej techniki transmisji, natomiast w przypadku nowej wieloczęściowej normy ETSI [4, 5, 6], określającej wymagania dla radiowych systemów stacjonarnych PMP, tytuł wskazuje, że dotyczy ona wyłącznie cyfrowych systemów PMP (...). We wstępie części pierwszej [4] wyjaśniono, że systemy tego rodzaju są stosowane głównie, ale nie wyłącznie, do uzyskiwania dostępu do różnych usług wykorzystujących różne szybkości transmisji. Te aplikacje są zwykle określane jako stacjonarny dostęp radiowy (...). Innym zastosowaniem wielopunktowych systemów radiowych jest realizacja stałych łączy komunikacyjnych między stacjami pracującymi np. w sieci ruchomej. Ta aplikacja jest zwykle określana jako "infrastruktura" lub "transport" (...). Ponieważ stacje końcowe (...) systemów OnDemondprodukcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. w sieci C. są instalowane u użytkowników końcowych (...), to systemy te należy klasyfikować jako szerokopasmowe, stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego". W punkcie 4. Opinii Technicznej Instytut Łączności zawarł wnioski końcowe. Biorąc pod uwagę: a) kryteria klasyfikacji systemów używanych w służbie stałej, określone w Załączniku nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r.; b) definicje podstawowych określeń odnoszących się do służby stałej i dostępu radiowego zamieszczone w międzynarodowych dokumentach normalizacyjnych; c) zakresy częstotliwości używane w systemach OnDemond produkcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. stosowanych przez C. Sp. z o.o.; d) rodzaj usług świadczonych użytkownikom końcowym w tych systemach, polegający na dostępie do sieci, Instytut Łączności zajął stanowisko, iż "cyfrowe systemy OnDemond produkcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. stosowane przez C., są stacjonarnymi systemami radiowego dostępu abonenckiego typu punkt - wiele punktów (PMP), w konsekwencji opłata za prawo do dysponowania częstotliwościami użytkowanymi w tych systemach powinna być naliczana zgodnie z p. IV, pp. 3 Załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów". In fine Opinii Technicznej wskazano, że integralną część tej Opinii stanowi Załącznik nr 1, w którym podano zaczerpnięte z dokumentów normalizacyjnych definicje następujących pojęć: "stacjonarny system radiowy" ("system telekomunikacyjny pracujący w służbie stałej, który może mieć różne zastosowania, takie jak sieć dostępowa i sieć transportowa"), "dostęp radiowy" ("łącze (łącza) radiowe użytkownika końcowego do sieci szkieletowej", przy czym przy tej definicji zastrzeżono, że "określenie sieć szkieletowa obejmuje np. PSTN, ISDN, PLMN, PSDN, Internet, WAN/LAN, CATV itd." oraz że "użytkownikiem końcowym może być pojedynczy użytkownik lub użytkownik korzystający z usługi w imieniu wielu użytkowników"), "stacjonarny dostęp radiowy" (zastosowania stacjonarnego systemu radiowego, w których urządzenie użytkownika końcowego (...) i punkt dostępu do sieci (...), do którego ma być dołączone urządzenie użytkownika mają stałe lokalizacje"), "system punkt do wielu punktów" ("system, który realizuje łącza między pojedynczym ustalonym punktem i więcej niż jednym, innymi ustalonymi punktami. Na ogół systemy PMP mogą być i są wykorzystywane przede wszystkim jako stacjonarne radiowe systemy dostępowe (FWA), chociaż nie jest to jedyne ich zastosowanie"), "komunikacja punkt do wielu punktów" ("komunikacja realizowana jako wiele łączy na określonym obszarze geograficznym, np. łącza radiowe między pojedynczą stacją (stacją centralną, CS) zlokalizowaną w stałym punkcie i wieloma stacjami zlokalizowanymi w stałych punktach w obrębie obszaru zasięgu stacji centralnej"), "komunikacja transportowa" ("przesyłanie zagregowanych sygnałów ze stacji bazowej do sieci szkieletowej") oraz "użytkownik końcowy" ("człowiek, organizacja lub system telekomunikacyjny, który używa dostępu do sieci w cełu komunikowania się za pośrednictwem usług dostarczanych w tej sieci"). Nawiązując do treści Opinii Technicznej, C. Sp. z o.o. wskazała w stanowisku z dnia [...] lipca 2009 r., iż fakt przeznaczenia wykorzystywanych przez nią częstotliwości, jako stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego, wynika również z treści wniosków Spółki z dnia [...] lipca 2005 r. (znak: [...]) oraz z dnia [...] lipca 2005 r. (znak: [...]), załączonych do stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r. Jak wskazała skarżąca spółka, w treści tych dokumentów określono wprost, że chodzi o stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego, wskazując, że "typ urządzenia stacji abonenckiej to A. system OnDemand – [...] GHz Stacja abonencka" oraz że "typ anteny stacji abonenckiej to abonencka zintegrowana lub abonencka dołączana". W punkcie III. stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r., zatytułowanym: "Uzasadnienie prounijne naszej argumentacji", C. Sp. z o.o. podniosła, iż zgodnie z art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r.(2002/20/WE) w sprawie zezwoleń na udostępnianie sieci i usług łączności elektronicznej, przepisy dotyczące opłat powinny odpowiadać ogólnym celom i zasadom działalności regulacyjnej. Jak wskazuje Spółka, zgodnie z tym przepisem, opłaty winny "uwzględniać cele określone w artykule 8 dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej)", w tym powinny "wspierać efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promować technologie innowacyjne (ust. 1 pkt e)", a także zapewniać, by użytkownicy czerpali maksymalne korzyści, jeżeli chodzi o różnorodność, ceny i jakość usług (ust. 1 lit. a)". Zdaniem C. Sp. z o.o., w tym duchu należy dokonywać wykładni przepisów. Powinna to być wykładnia proinwestycyjna i dokonywana na korzyść użytkowników końcowych, a tym samym wszelkie wątpliwości należy interpretować w ten właśnie sposób. Powyższe powoduje, w ocenie C. Sp. z o.o., że dokonując wykładni i rozróżnienia wskazanego w pkt III oraz IV Załącznika nr 2 Rozporządzenia RM z 2005 r. można stwierdzić ewidentną prawidłowość. Rozróżnienie systemów PMP oraz SRDA (mając na uwadze zmiany historyczne) świadczy o tym, że zgodnie z proinwestycyjną logiką wyróżniono częstotliwości, które służyć miały dostarczaniu usług na rzecz abonentów w technologii stacjonarnej. Taka konstatacja nie może być podważana, zdaniem C. Sp. z o.o., również z tego powodu, że ze względu na deficyt penetracji w Polsce lokalnych pętli abonenckich, każda inicjatywa budowy nowych pętli (jako ewidentnie zgodne z oczekiwaniami użytkowników końcowych) powinna spotykać się z poparciem Prezesa UKE. Niewątpliwie taki zamysł spowodował, że ustawodawca wyodrębnił z kategorii systemów służby stałej punkt - wiele punktów, stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego. Jest to o tyle istotne, w ocenie Spółki, że Rozporządzenie RM z 2005 r. zostało wydane już po transpozycji nowego pakietu dyrektyw. Przywołane powyżej okoliczności uzasadniają, zdaniem C. Sp. z o.o., stanowisko, zgodnie z którym częstotliwości wykorzystywane przez nią na podstawie Pozwoleń Radiowych powinny podlegać opłatom określonym w pkt IV ppkt 3 Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. In fine punktu III. stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r., C. Sp. z o.o. podniosła, iż w Pozwoleniach nie użyto sformułowania "system punkt - wiele punktów", ale "cyfrowy system radiowego dostępu abonenckiego". Zdaniem Spółki, świadczy to o zasadności dokonywanej przez nią kwalifikacji. W punkcie IV stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r., zatytułowanym: "Kwestia rozróżnienia dokonanego w Rozporządzeniu", C. Sp. z o.o. wskazała, iż w celu dokonania prawidłowej interpretacji Rozporządzenia RM z 2005 r. należy jego treść odnieść do ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r., albowiem Rozporządzenie RM z 2005 r. zostało wydane na podstawie tej właśnie ustawy. W dalszej części punktu IV stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r. Spółka dokonała zestawienia przepisów pkt III ppkt 1 i przepisów pkt IV ppkt 1, ppkt 2, ppkt 3, ppkt 4, ppkt 5 oraz "Tablicy 3" Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. z treścią przepisów art. 185 ust. 5 pkt 2 lit. b), lit. c) oraz lit. d) ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. Z porównania tych przepisów wynika, w ocenie Spółki, że ustalenie maksymalnej kwoty (w ustawie Prawo telekomunikacyjne z 2004 r.) z tytułu wykorzystania częstotliwości w zakresie systemów radiowych dostępu abonenckiego, nie zostało dookreślone przez użycie sformułowania "stacjonarne" systemy radiowego dostępu abonenckiego. Oznacza to, zdaniem C. Sp. z o.o., że interpretacja kategorii "stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego" powinna być dokonana w duchu ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. Tym samym "stacjonarny system radiowego dostępu abonenckiego" to system radiowego dostępu abonenckiego, który jest w taki właśnie sposób wykorzystywany. Taka interpretacja jest, w ocenie Spółki, o tyle zasadna, że uzasadnienie do Rozporządzenia RM z 2005 r. nie zawiera konkretyzacji, iż chodzi o "stacjonarny system radiowego dostępu abonenckiego". Skoro zatem ustawa Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. nie zawiera konkretyzacji, że chodzi o "stacjonarny system radiowego dostępu abonenckiego", to należy dokonać zgodnej z ustawą Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. interpretacji, według której w przypadku pkt IV Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. chodzi o "system radiowego dostępu abonenckiego". C. Sp. z o.o. wskazała przy tym, że w Opinii Technicznej rozróżniono (odkodowano) znaczenie poszczególnych kategorii wskazanych w Rozporządzeniu RM z 2005 r. - "systemy służby stałej typu punkt -punkt (PP)" (punkt 2.II Opinii Technicznej), "systemy służby stałej typu punkt - wiele punktów (PMP), z wyjątkiem stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego" (punkt 2.III Opinii Technicznej) oraz "stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego" (punkt 2.IV Opinii Technicznej). W punkcie VI stanowiska z dnia [...]lipca 2009 r., zatytułowanym: "Kwestia rozróżnienia związanego z cyfrowymi a stacjonarnymi systemami radiowego dostępu abonenckiego", Spółka - powołując się na treść Opinii Technicznej - podniosła, iż nieprawidłowe jest zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie Prezesa UKE, iż "nie można stwierdzić, iż cyfrowe SRDA należy zakwalifikować jako stacjonarne SRDA". W ocenie C. Sp. z o.o. nie jest zasadne twierdzenie, jakoby systemy radiowego dostępu abonenckiego objęte pozwoleniami nie podlegały kategorii stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego z powodu położenia w pozwoleniach nacisku na charakter cyfrowy. Systemy stacjonarne i cyfrowe to elementy dwóch płaszczyzn, zatem przeznaczenie cyfrowe w żaden sposób nie powoduje, że dany system nie może być zakwalifikowany jako stacjonarny. W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. C. Sp. z o.o. zawarła również wniosek o dopuszczenie "nowej opinii" w przypadku zakwestionowania przez Prezesa UKE wniosków i argumentów zawartych w Opinii Technicznej. Prezes UKE pismem z dnia [...] września 2009 r. wezwał Spółkę do złożenia ostatecznych wniosków dowodowych w sprawie w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem pominięcia wniosków dowodowych złożonych po upływie tego terminu. W odpowiedzi na pismo Prezesa UKE z dnia [...] września 2009 r. C. Sp. z o.o. złożyła pismo z dnia [...] września 2009 r. W piśmie tym Spółka ponownie wniosła o należytą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie składając wniosków dowodowych. Prezes UKE rozpoznając wniosek skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy wyraził następujące poglądy. Stwierdził, iż przedmiotowe postępowanie nie jest postępowaniem właściwym do rozstrzygania o tym, czy Spółka posiada nadpłatę w wysokości [...] zł z tytułu opłat za II kwartał 2007 r. określonych w dokumencie [...]. Spółka nie przedłożyła decyzji stwierdzającej nadpłatę w wysokości [...] zł z tytułu opłat za II kwartał 2007 r. określonych w dokumencie [...]. Nie przedłożyła również dokumentu potwierdzającego, by wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie takiej nadpłaty. Wskazał na normę przepisu art. 75 § 2 pkt 1 lit. c) Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą podatnik, który uważa, że dokonał wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej niż należna, może wystąpić do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Z treści tego przepisu wynika wprost, że uprawnionym do stwierdzenia nadpłaty jest organ podatkowy. Decyzja w przedmiocie nadpłaty, tj. decyzja stwierdzająca nadpłatę albo odmawiająca stwierdzenia nadpłaty, może zostać wydana po przeprowadzeniu przez organ podatkowy postępowania wszczętego wnioskiem podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Jak wskazuje powyższe, C. Sp. z o.o. nie jest uprawniona twierdzić, iż posiada nadpłatę w wysokości [...] zł z tytułu opłat za II kwartał 2007 r. określonych w dokumencie [...]. Nie istnieje bowiem decyzja stwierdzającą taką nadpłatę. Przed Prezesem UKE nie toczy się również postępowanie mające na celu ustalenie istnienia takiej nadpłaty. W odniesieniu do twierdzeń Spółki, zgodnie z którymi posiada ona nadpłatę w wysokości [...] zł z tytułu opłat za II kwartał 2007 r. określonych w dokumencie [...], podkreślenia wymaga również, że twierdzenia te nie są uprawnione także w świetle art. 73 § 2 i art. 74 Ordynacji podatkowej, bowiem nie zachodzą okoliczności, o których mowa w tych przepisach. Organ podkreślił nadto, iż zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. może on na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wydać decyzję mieszczącą się w katalogu rozstrzygnięć. Musi ono odnosić się do zapadłego rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Prezes UKE wskazał, iż decyzją z [...] marca 2009 r. wyczerpująco wyjaśnione zostały następujące okoliczności: 1) z tytułu których pozwoleń radiowych, wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r., Wnioskodawca posiadał zobowiązania za III kwartał 2007 r., 2) w jakiej wysokości zobowiązania ciążyły na C. Sp. z o.o. z tytułu opłat za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie poszczególnych pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty 3) podstawę prawną, w oparciu o którą Urząd Komunikacji Elektronicznej naliczył opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie poszczególnych, wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. pozwoleń radiowych 4) w jakiej wysokości kwoty wpłaciła C. Sp. z o.o. na poczet zobowiązań z tytułu opłat za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, 5) jak Wnioskodawca polecił zaliczyć wpłaty dokonane na poczet zobowiązań z tytułu opłat za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. W celu ustalenia okoliczności, o których mowa powyżej, oraz wydania rozstrzygnięcia w sprawie Prezes UKE dokonał szczegółowej analizy następujących dokumentów: 1) wniosku z dnia [...] września 2007 r., 2) opinii prawnej z dnia [...] czerwca 2008 r. sporządzonej przez Kancelarię Prawną [...] Sp. k., 3) pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, 4) decyzji Prezesa UKE Nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., 5) decyzji Prezesa UKE Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., 6) dokumentu zatytułowanego: "[...]", 7) dokumentu zatytułowanego: "[...]", 8) dokumentu zatytułowanego: "[...]", 9) dokumentu zatytułowanego: "[...]", 10) dokumentu zatytułowanego: "[...]", 11) wyciągu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. z rachunku w Narodowym Banku Polskim – [...], 12) pisma C. Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2008 r. oraz załącznika do tego pisma, 13) pisma C. Sp. z o.o. z dnia [...] maja 2008 r., 14) pisma C. Sp. z o.o. z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz Załącznika nr 1 do tego pisma. Prezes UKE stwierdził, iż w sprawie niniejszej podjął działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wszczętej wnioskiem z dnia [...] września 2007 r. oraz w sposób wyczerpujący wyjaśnił wszystkie wymagane do rozpatrzenia tego wniosku okoliczności. Nie uznał za zasadne stawiane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty naruszenia procedury administracyjnej w toku postępowania prowadzonego na skutek wniosku z [...] września 2007 r. Podkreślił, iż wykładnia przepisów Rozporządzenia 2005 r. na podstawie którego naliczono opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty, dokonywana przez skarżącą i przez organ – jest odmienna, co jednak nie uzasadnia stawianych zarzutów naruszenia art. 7 i 77 przy wydawaniu decyzji. Poinformował, iż opinia prawna nie stanowi dowodu w rozumieniu przepisów k.p.a. oraz, że poglądy w niej wyrażone nie są dla organu wiążące. Opinia jest jedynie dokumentem prywatnym – stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenia w niej zawarte. Nadto Prezes UKE wskazał, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca modyfikowała wniosek podając różne informacje na temat okoliczności powstania nadpłat (vide – wniosek z [...] września 2007 r. i pismo z [...] maja 2008 r.). Odnosząc się do zarzutów skarżącej stawianych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE stwierdził, iż faktycznie w treści zaskarżonej decyzji znalazł się błąd, o którym mowa w końcowej części wniosku, lecz nie miał on wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skoro – jak stwierdza sama spółka – istniała niedopłata z tytułu opłat za III kwartał 2007 r. to nie może być mowy o istnieniu nadpłaty. Przelew z [...] sierpnia 2007 r. dotyczył kwoty [...] zł. Powyższa kwota stanowiła wpłatę spółki po odjęciu kwoty [...] zł określoną w treści przelewu jako "nadpłata C. do II kwartału 2007 r.". Przelew z dnia [...] sierpnia 2007 r. winien był – zdaniem organu – obejmować kwotę z [...] zł. Nadpłata za II kwartał 2007 r. winna była być stwierdzona na mocy decyzji administracyjnej nie mogła być natomiast stwierdzona w niniejszym postępowaniu. Odnosząc się do treści pisma C. Sp. z o.o. z dnia [...] lipca 2009 r., w którym Spółka w kilku miejscach stwierdza, iż Prezes UKE nie odniósł się merytorycznie do argumentów podniesionych przez nią w toku postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] września 2007 r., w szczególności do treści opinii prawnej z dnia [...] czerwca 2008 r., organ wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wyjaśnienie rozstrzygnięcia, w tym powody klasyfikacji opłat za wykorzystanie zasobów częstotliwości w służbie stałej zgodnie z Rozporządzeniem RM z 2005 r. Prezes UKE ponownie podkreślił, iż opłaty za wydane Pozwolenia Radiowe powinny być pobierane zgodnie z pkt III Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. ("Systemy służby stałej typu punkt - wiele punktów (PMP), z wyjątkiem stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego"). W żadnym z Pozwoleń Radiowych, których dotyczy zaskarżona decyzja, nie użyto stwierdzenia dowodzącego, że zostało ono wydane dla "stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego'" i jest ograniczone do tej grupy zastosowań. Zapis taki umożliwiłby naliczenie opłat zgodnie z oczkiwaniem C. Sp. z o.o. Wszystkie bowiem systemy w służbie stałej typu punkt - wiele punktów mogą być wykorzystywane do podłączenia klientów końcowych, tzw. ostatnia mila. Zgodnie ze słownikiem terminów dla dostępu bezprzewodowego, zawartym w rekomendacji ITU-R F.1399-1 ("Recommendation ITU-R F. 1399-1. Vocabulary of terms for wireless access"), możemy rozróżnić następujące grupy radiowych urządzeń końcowych: 1) w służbie stałej; a) z dostępem stacjonarnym - w którym urządzenia klienckie wykorzystywane są wyłącznie w jednej lokalizacji; b) z dostępem nomadycznym - w którym lokalizacja użytkownika końcowego może się zmieniać w ramach określonego obszaru, ale podczas wykorzystywania urządzenie nie przemieszcza się; 2) w służbie ruchomej: dostęp mobilny - w którym lokalizacja użytkownika końcowego może się zmieniać w ramach określonego obszaru również podczas wykorzystywania urządzenia. Przykładem urządzeń nomadycznych pracujących w służbie stałej satelitarnej są satelitarne wozy reporterskie (SNG), które umożliwiają przekazywanie transmisji na żywo poprzez satelity geostacjonarne. Do niedawna systemy oparte na dostępie nomadycznym wykorzystywała np. sieć S., w której zintegrowany bezprzewodowy terminal kliencki mógł być przenoszony przez klienta w różne lokalizacje. Nie było możliwe jednak przełączanie użytkowników pomiędzy sąsiednimi stacjami bazowymi podczas trwania połączenia. Pozwolenia radiowe wydane dla stacjonarnych systemów dostępu abonenckiego (stanowią one zanikającą grupę urządzeń radiowych) umożliwiały pracę urządzeń stanowiących zwykle kombinację infrastruktury stałej i systemu radiowego. Urządzenia te stosowane były na obszarach wiejskich o zerowym stopniu rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Analiza treści Pozwoleń Radiowych, wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r., prowadzi do ustalenia, że nie ograniczały one Spółki wyłącznie do zastosowań stacjonarnych i możliwe było wykorzystywanie przez C. Sp. z o.o., w ramach przyznanych Pozwoleń Radiowych, rozwiązań nomadycznych. Ewentualne niewykorzystywanie posiadanych uprawnień i uruchomienie wyłącznie usług stacjonarnych, nie przesądza o zmianie określonej kategorii opłat. Odnosząc się do treści punktu II stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r. oraz treści Opinii Technicznej dotyczącej klasyfikacji urządzeń radiowych, na które zostały wydane Pozwolenia Radiowe, organ zgodził się z następującym twierdzeniem: "Stacje radiowe cyfrowych systemów O. produkcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. używane przez C. w kanałach przydzielonych w zakresach częstotliwości [...] – [...] GHz i [...] – [...] GHz mają określone lokalizacje i są instalacjami stacjonarnymi. Zgodnie z definicją w Regulaminie Radiokomunikacyjnym ITU [l] służba radiokomunikacyjna między określonymi, nieruchomymi punktami jest służbą stałą (ang. fixed service). Zatem systemy C. są wykorzystywane w służbie stałej". Dodał, że stacje bazowe większości operatorów telekomunikacyjnych, w tym także stacje operatorów komórkowych, są instalacjami stacjonarnymi. Dopiero możliwy sposób wykorzystywania urządzeń końcowych umożliwia dokonanie rozróżnienia pomiędzy różnym rodzajem dostępu. Dodatkowo, w podanej - zgodnie z Regulaminem Radiokomunikacyjnym ITU ("ITU Radio Regulations") - definicji służby stałej zawiera się dostęp nomadyczny, do wykorzystania którego C. Sp. z o.o. nabyła prawo w Pozwoleniach Radiowych. Pewne zastrzeżenia, zdaniem Prezesa UKE, można mieć jedynie do treści punktu 2 Opinii Technicznej, w którym Instytut Łączności stwierdza m. in.: ponieważ systemy OnDemand produkcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. są cyfrowymi, stacjonarnymi systemami typu PMP, to zgodnie z Załącznikiem nr 2 do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów sposób naliczania opłaty za wykorzystywane częstotliwości powinien wynikać ze sposobu użytkowania częstotliwości przez C. Wskazać należy, iż stosownie do treści art. 185 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r., podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością, wnosi opłatę za udostępniony zasób niezależnie od rzeczywistego sposobu użytkowania częstotliwości. Zgodnie z normami ETSI EN 302 326-1; ETSI EN 302 326-2; ETSI EN 302 326-3 Fixed Radio Systems; Multipoint Equipment and Antennas (przytoczonymi również w Opinii Technicznej), określającymi wymagania dla radiowych systemów typu punkt - wiele punktów (PMP), dla cyfrowych systemów PMP, należy stwierdzić, że systemy tego rodzaju są stosowane głównie do uzyskiwania dostępu do różnych usług telekomunikacyjnych i wykorzystują łącza o różnych szybkościach transmisji. Aplikacje te są zwykle określane, jako stały dostęp bezprzewodowy. Mając na uwadze definicje pojęcia "służba stała", podaną w Regulaminie Radiokomunikacyjnym ITU ("ITU Radio Regulations"), systemy pracujące w paśmie częstotliwości [...] – [...] GHz i [...] – [...] GHz klasyfikowane są właśnie jako systemy służby stałej typu punkt – wiele punktów (PMP) i tak też być powinny naliczane opłaty za Pozwolenia Radiowe, zgodnie z Rozporządzeniem RM z 2005 r. Dodatkowo, przyjmując, że stacje klienckie pracujące w paśmie [...] – [...] GHz i [...] – [...] GHz mogą być przenoszone (dostęp nomadyczny), nie można zgodzić się z następującą konkluzją Instytutu Łączności, zawartą w Opinii Technicznej: "Ponieważ stacje końcowe (ang. end-user termination) systemów OnDemand produkcji L. oraz AB 9400 i AB 9800 produkcji H. w sieci C. są instalowane u użytkowników końcowych (ang. end-user), to systemy te należy klasyfikować jako szerokopasmowe, stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego (ang. Fixed Wireless Access)". Wskazać należy, że C. Sp. z o.o. potwierdza (w punkcie II stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r.) fakt korzystania z urządzeń zintegrowanych – przewoźnych: "Co więcej, fakt przeznaczenia wykorzystywanych przez nas częstotliwości jako stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego wynika również z treści naszych wniosków o pozwolenia radiowe (Załącznik Nr 2). Zgodnie z Załącznikami Nr 1/1, 1/2, 1/3 i 1,4, pkt 16 i 17 określono wprost, iż chodzi o stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego, wskazując, że: 1) typ urządzenia stacji abonenckiej to "A. system, OnDemand – [...] GHz Stacja abonencka"; 2) typ anteny stacji abonenckiej to "abonencka zintegrowana łub abonencka dołączana". Stwierdzić należy również, że wykorzystywane przez Spółkę urządzenia radiowe należą do klasy systemów typu punkt – wiele punktów (PMP) i nie podlegają ograniczeniom charakterystycznym dla systemów stacjonarnych. W punkcie III stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r. C. Sp. z o.o. wskazuje na rozbieżności pomiędzy odpowiednimi przepisami Rozporządzenia RM z 2005 r. i przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. W ocenie Prezesa UKE, we wskazanym przez Spółkę zakresie nie występuje jakakolwiek sprzeczność. Grupa stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego (stacjonarne SRDA) została wyłączona z klasy systemów radiowego dostępu abonenckiego (SRDA) i zostały dla niej ustalone niższe preferencyjne stawki (systemy stacjonarne miały wspierać rozwój sieci telekomunikacyjnych na obszarach wiejskich). Pozostała grupa systemów radiowego dostępu abonenckiego (SRDA) została włączona do ogólnej kategorii urządzeń pracujących w służbie stałej typu punkt - wiele punktów. Odnosząc się do argumentów C. Sp. z o.o. zawartych w punkcie III stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r. Prezes UKE podkreślił, iż nie posiada "uprawnień" do badania zgodności aktu wykonawczego, jakim jest Rozporządzenie RM z 2005 r., z odpowiednimi przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r. (delegacją do wydania przepisów wykonawczych). Odnosząc się do treści przytoczonego w punkcie V stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r. fragmentu opinii prawnej z dnia [...] czerwca 2008 r., stwierdził, iż nie odnosi się ona do wymogu stacjonarności otrzymanych przez Spółkę Pozwoleń Radiowych i nie jest w niej negowane prawo C. Sp. z o.o. do wykorzystywania w ramach przyznanego Pozwolenia urządzeń klienckich z dostępem nomadycznym. Zgodził się z zawartym w punkcie VI stanowiska z dnia [...] lipca 2009 r. stwierdzeniem, iż: "Nie jest zasadne twierdzenie, jakoby systemy radiowego dostępu abonenckiego objęte pozwoleniami nie podlegały kategorii stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego z powodu położenia w pozwoleniach nacisku na charakter cyfrowy. Podkreślamy, że systemy stacjonarne i cyfrowe to elementy dwóch płaszczyzn. Zatem przeznaczenie cyfrowe w żaden sposób nie powoduje, że dany system nie może być zakwalifikowany jako stacjonarny". Odnosząc się do powyższego, po raz kolejny podkreślił, że wydane przez Prezesa URTiP Pozwolenia Radiowe nie ograniczały Spółki do wykorzystywania wyłącznie rozwiązań stacjonarnych. C. Sp. z o.o. nabyła również prawo do wykorzystywania rozwiązań przewoźnych – nomadycznych. Stosownie zaś do art. 185 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne z 2004 r., podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością, wnosi opłatę za udostępnione zasoby niezależnie od rzeczywistego sposobu użytkowania częstotliwości. Dlatego, zdaniem Prezesa UKE, nie można zgodzić się z stwierdzeniem, że Pozwolenia Radiowe zostały wydane dla urządzeń pracujących wyłącznie jako stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego. Organ podkreślił, iż w ramach Pozwoleń mogły być wykorzystane wszystkie cyfrowe systemy radiowego dostępu abonenckiego pracujące w służbie stałej, zarówno stacjonarne, jak i nomadyczne. C. Sp. z o.o. zaskarżyła decyzję Prezesa UKE z [...] października 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a., który polegało na niewyjaśnieniu przez Prezesa UKE podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nierozpatrzeniu istoty sprawy oraz nieprawidłowym uzasadnieniu; II. naruszenie prawa materialnego, tj. pkt III Załącznika nr 2 [WYSOKOŚĆ OPŁAT DLA RADIOKOMUNIKACJI STAŁEJ LĄDOWEJ I SATELITARNEJ] rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz. U. Nr 24, poz. 196, zwanego dalej "Rozporządzeniem") przez niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że pozwolenia radiowe nr [...] oraz nr [...] są objęte kategorią systemów służby stałej typu punkt - wiele punktów (PMP), podczas gdy są one objęte kategorią stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego; III. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 74 § 2 pkt 1 lit. c w związku z ppkt 3 pkt IV III Załącznika nr 2 [WYSOKOŚĆ OPŁAT DLA RADIOKOMUNIKACJI STAŁEJ LĄDOWEJ I SATELITARNEJ] do Rozporządzenia przez niewłaściwe zastosowanie, tj. odmowę stwierdzenia nadpłaty, w sytuacji, gdy na skutek właściwej kwalifikacji Pozwoleń radiowych (tj. uznanie, że należą one do stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego) taka nadpłata nastąpiła. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca w pierwszej kolejności podkreśliła, iż organ nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przywołała wyrok NSA z 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1242/06 (niepubl.; LEX: 341987), z którego wynika, iż zakres przedmiotowy postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku wyznacza treść wniosku podatnika. Zdaniem skarżącej – "z niewiadomych przyczyn" organ zajmował się takimi okolicznościami, jak kolejne zmiany jej stanowiska prezentowanego w sprawie, zamiast odnieść się do ostatecznie sprecyzowanego stanowiska; kwestia prawidłowości ustalenia kwot różnych zobowiązań skarżącej, co świadczy o pominięciu ostatecznego ograniczenia żądania skarżącej do dwóch pozwoleń radiowych (modyfikacja wniosku, pismo z [...] maja 2008 r.). Nadto skarżąca wskazała, iż jedynym odniesieniem merytorycznym do jej argumentów jest komentarz zawarty na stronie 17 decyzji z [...] marca 2009 r., cyt.: "Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż wszystkie systemy służby stałej typu PMP są systemami radiowego dostępu abonenckiego (SRDA). W żadnym z pozwoleń radiowych wymienionych przez Spółkę we wniosku z dnia [...] września 2007 r., nie zostało użyte sformułowanie: "stacjonarne SRDA". Użyto natomiast sformułowania: "cyfrowe SRDA", definiując tym samym szerszy zakres uprawnień zapisanych w pozwoleniu radiowym. Ewentualne niewykorzystanie posiadanych uprawnień i uruchamianie wyłącznie stacjonarnych, nie przesądza o wysokości opłaty. Opłata zależy, bowiem od posiadanego uprawnienia, a nie zakresu wykorzystania tego uprawnienia. Mając na uwadze powyższe, nie można stwierdzić, iż "cyfrowe SRDA" należy zakwalifikować jako "stacjonarne SRDA". Powyższe trudno uznać za wyjaśnienie podstaw prawnych. Uzasadnienie bowiem nie wskazuje mających fundamentalne znaczenie w powyższej sprawie kryteriów delimitujących systemy PMP i stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego. Natomiast w decyzji z [...] października 2009 r. na s. 37-40 Prezes UKE podjął próbę wyjaśnienia istoty rozróżnienia. Jednakże twierdzenia tam wskazane pojawiają się pierwszy raz w decyzji z [...] października 2009 r. Pojęcie nomadyczności nie pojawia się w decyzji z [...] marca 2009 r. Powyższe spowodowało, że skarżąca utraciła jedną instancję, bowiem wątek nomadyczności jest zwalczany dopiero w postępowaniu przed Sądem. Skarżąca podnosząc zarzut nierozpatrzenia istoty sprawy podkreśliła, iż organ w decyzji z [...] marca 2009 r. dokonał kwalifikacji wszystkich pozwoleń wymienionych we wniosku z [...] września 2007 r., nie odnosząc się w ogóle do kwalifikacji spornych pozwoleń radiowych, pod kątem rozstrzygnięcia, czy są to systemy PMP, czy stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego Skarżąca podniosła, iż rozstrzygnięcia obydwu decyzji Prezesa UKE dotyczyły wprawdzie spornych pozwoleń radiowych, jednakże te konkretne pozwolenia nie zostały poddane stosownej analizie. Niemniej jednak "z ostrożności procesowej" ustosunkowała się w skardze także do argumentacji merytorycznej organu odnoszącej się do wszystkich pozwoleń wymienionych we wniosku. W jej ocenie błędny jest pogląd organu, zgodnie z którym możliwym było wykorzystywanie pozwoleń radiowych do realizacji rozwiązań nomadycznych, bowiem wykorzystywane przez skarżącą na mocy tych pozwoleń urządzenia nie mogły spełniać funkcji nomadycznej, co zostało stwierdzone w opinii Instytutu Łączności Państwowego Instytutu Badawczego. Zdaniem skarżącej fakt, iż urządzenia używane przez skarżącą są instalacjami stricte stacjonarnymi był początkowo w postępowaniu niesporny, a następnie pogląd o stacjonarności urządzeń został przez organ ograniczony tylko do stacji bazowych. Stoi to jednak w sprzeczności z treścią opinii Instytutu Łączności, zgodnie z którą cały wykorzystywany przez skarżącą system jest stacjonarny. Nie można zatem uznać, że wykorzystywany przez spółkę system mógł mieć charakter nomadyczny, a zatem skoro sporne pozwolenia radiowe nie mogły tej cechy spełniać, to należą one do kategorii stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego. Skarżąca stwierdziła nadto, iż nie można się zgodzić z poglądem, jakoby charakter nomadyczny urządzeń radiowych wykluczał zaliczenie ich do kategorii stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego. Literatura przedmiotu natomiast wskazuje na wątpliwość co do kwalifikacje pojęcia nomadyczności. W opinii skarżącej interpretacja Rozporządzenia winna być rozpatrywana w kontekście treści ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Wykładnia pkt IV Załącznika nr 2 do Rozporządzenia powinna uwzględniać siatkę pojęciową, którą posługuje się Prawo Telekomunikacyjne. Przemawia za tym również wykładnia prounijna. Mianowicie, z porównania postanowień powyższych aktów prawnych, wynika istotna okoliczność, iż ustalenie maksymalnej kwoty (w Prawie telekomunikacyjnym) z tytułu wykorzystania częstotliwości w zakresie systemów radiowych dostępu abonenckiego, nie zostało dookreślone przez użycie sformułowania stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego. Powyższe oznacza, że interpretacja kategorii "stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego" powinna być dokonana w duchu (skoro akt wydany na podstawie delegacji nie może być sprzeczny z delegacją) Prawa telekomunikacyjnego. Tym samym "stacjonarny system radiowego dostępu abonenckiego" to system radiowego dostępu abonenckiego, który jest w taki właśnie sposób wykorzystywany. Zgodnie z art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. 2002/20/WE w sprawie zezwoleń na udostępnienia sieci i usług łączności elektronicznej przepisy dotyczące opłat powinny odpowiadać ogólnym celom i zasadom działalności regulacyjnej. Zgodnie z tym przepisem opłaty winny "uwzględniać cele określone w artykule 8 dyrektywy 2002/21AA/E (dyrektywy ramowej)", w tym zatem powinny "wspierać efektywne inwestowanie w dziedzinie infrastruktury oraz promować technologie innowacyjne" (ust. 1 pkt c), a także "zapewniać, by użytkownicy (...) czerpali maksymalne korzyści, jeżeli chodzi o różnorodność, ceny i jakość usług" (ust. 1 lit. a). W tym duchu należy dokonywać wykładni przepisów. Powinna to być wykładnia proinwestycyjna i dokonywana na korzyść użytkowników końcowych, a tym samym wszelkie wątpliwości należy interpretować w tym właśnie duchu. Zdaniem skarżącej powyższe powoduje, że dokonując wykładni i rozróżnienia wskazanego w pkt III i IV Załącznika nr 2 do Rozporządzenia można zaobserwować ewidentną prawidłowość. Rozróżnienie to (mając na uwadze zmiany historyczne) świadczy, że zgodnie z proinwestycyjną logiką wyróżniono częstotliwości, które służyć miały dostarczaniu usług na rzecz abonentów w technologii stacjonarnej. Taka konstatacja nie może być podważana również z tego powodu, że ze względu na deficyt penetracji w Polsce lokalnych pętli abonenckich, każda inicjatywa budowy nowych pętli powinna spotkać się z poparciem państwa. Niewątpliwie taki zamysł powodował, że Ustawodawca wyodrębnił z kategorii systemów służby stałej punkt - wiele punktów, stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego. Jest to o tyle istotne, że Rozporządzenie zostało wydane już po transpozycji nowego pakietu dyrektyw (bo wskazane powyżej cele kierowany Racjonalnym Ustawodawcą). W powyższej sprawie nie jest kwestionowane, że częstotliwości wykorzystywane przez C. mają takie właśnie przeznaczenie. Stąd, zdaniem skarżącej, w sposób oczywisty powinny podlegać opłatom określonym w pkt IV ppkt 3 Załącznika nr 2 do 1 Rozporządzenia. Na identyczną konstatację wskazuje opinia techniczna, w której rozróżniono (odkodowano) znaczenie poszczególnych kategorii wskazanych w Rozporządzeniu. I tak: • systemy służby stałej typu punkt - punkt (PP) to "mikrofalowe linie radiowe stosowane w sieciach szkieletowych (ang. core network lub backbone network) infrastruktury telekomunikacyjnej do przesyłania sygnałów cyfrowych (danych), między dwoma równorzędnymi węzłami sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio lub z wykorzystaniem stacji retransmisyjnych"; • Systemy służby stałej typu punkt - wiele punktów (PMP), z wyjątkiem stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego, to "systemy PMP wykorzystywane w sieciach szkieletowych lub dosyłowych (ang. backhaul network), różniące się od systemów PP tym, że kanał radiowy jest używany do przesyłania sygnałów cyfrowych (danych) między wieloma (więcej niż dwoma) węzłami sieci telekomunikacyjnej. Przykładem zastosowania tego rodzaju systemów PMP jest przyłączanie do sieci stacji bazowych sieci komórkowych lub radiowych punktów dostępowych WLAN"; • Stacjonarne systemy radiowego dostępu abonenckiego, to: jednokanałowe łącza RSŁA, - sieci wykorzystujące system DECT, - sieci wykorzystujące system CT2, - inne nie wymienione wyżej, - pracujące z rozproszeniem widma wg pozwoleń wydanych przez prezesa URTiP do dn. [...] grudnia 2004 r. Z wyjątkiem "historycznych" analogowych łączy RSŁA wszystkie pozostałe wyróżnione podklasy stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego są systemami cyfrowymi i w praktyce wszystkie są systemami PMP. Zdaniem skarżącej powyższe rozróżnienie wyraźnie wskazuje, że skoro wykorzystanie zgodnie ze spornymi pozwoleniami radiowymi częstotliwości nie mogą mieć charakteru nomadycznego (z powodów wskazanych powyżej) oraz mają na celu zapewnienie dostępu abonenckiego na rzecz abonentów (co wynika z treści tych Pozwoleń), a nie budowę sieci szkieletowych lub dosyłowych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Nie podzielił argumentacji podnoszonej przez skarżącą spółkę. Podkreślił, iż w jego ocenie w toku postępowania odniósł się merytorycznie do argumentów skarżącej dotyczących podstawy prawnej wysokości opłat za prawo dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. stwierdzenie i zwrot nadpłaty. Konkretnie – podał, iż w uzasadnieniach decyzji z [...] października 2009 r. oraz decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Prezes UKE szczegółowo wyjaśnił takie kwestie jak: 1) istnienie zobowiązań z tytułu opłat za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. (przypomnieć przy tym należy, iż Prezes UKE ustalił, że Spółka nie posiadała zobowiązań za III kwartał 2007 r. z tytułu pozwoleń radiowych: nr [...], nr [...] oraz nr [...]), 2) podstawę prawną wysokości każdej, zarówno tych określonych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. jak i pozwoleń określonych w piśmie Spółki z [...] maja 2008 r. w sprawie zmiany wniosku z [...] września 2007 r. z opłat naliczonych za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r., 3) wysokość każdej z opłat naliczonych za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. Prezes UKE wyjaśnił również, dlaczego opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych wymienionych we wniosku z dnia [...] września 2007 r. zostały naliczone w oparciu o podane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawne, tj. określone przepisy Załącznika nr 2 do Rozporządzenia RM z 2005 r. W toku postępowania wyjaśniono zatem podstawę ustalenia prawidłowej kwoty zobowiązań i na tej podstawie. Powyższe dowodzi, że Prezes UKE będący organem wyspecjalizowanym, dysponującym wiedzą fachową oraz kompetencjami dającymi możliwość rzetelnego oraz dokładnego przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie, w tym do ustalenia podstawy prawnej za III kwartał 2007 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami na podstawie pozwoleń radiowych, odmówił stwierdzenia nadpłaty w wyniku wnikliwej analizy wszystkich aspektów zakreślonych żądaniem Spółki. Podkreślił nadto, iż jedynie zapis w pozwoleniach radiowych, że zostały one wydane dla "stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego" – umożliwiałby naliczenie opłat zgodnie z żądaniem spółki. Odnosząc się do zarzutu, iż pojęcie "nomadyczności" pojawia się po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji, organ podał, iż art. 138 k.p.a. przyznaje organowi kompetencje do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w całej rozciągłości. Wyjaśnił, iż w jego ocenie samo użycie nowego pojęcia w decyzji II instancji nie zmieniło rodzaju sprawy, a zatem nie naruszyło zasady dwuinstancyjności postępowania. Następnie organ wyraził pogląd, zgodnie z którym urządzenia wykorzystywane przez skarżącą, wymienione w spornych pozwoleniach radiowych, "mogą być bez przeszkód przenoszone i używane w różnych lokalizacjach". W dalszej części odpowiedzi na skargę stwierdził, że zgodnie z art. 185 ustawy Prawo Telekomunikacyjne – podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością wnosi opłatę za udostępniony zasób niezależnie od rzeczywistego sposobu użytkowania częstotliwości. Podkreślił, że polskie prawo nie precyzuje systemu nomadycznego. Jednak zgodnie z zaleceniem ITU w sprawie terminologii dotyczącej bezprzewodowego dostępu radiowego (Nomadic Wireless Access - NWA) system nomadyczny to taki system radiowy, w którym zakończenie sieciowe, wykorzystywane przez użytkownika końcowego, może być umiejscowione w różnych lokalizacjach, ale gdy jest używane (ustawione do łączności) musi być stacjonarne. Definicja ta bardzo dobrze opisuje urządzenia radiowe pracujące dla Spółki w ramach wydanych dla niej pozwoleń radiowych, znajduje się ona także w załączonej przez C. Sp z o.o. publikacji Stanisława Piątka "Problemy regulacyjne usług nomadycznych w telekomunikacji" (w: Przegląd Telekomunikacyjny 2-3/2007 r.). Organ podkreślił, iż brak jest sprzeczności pomiędzy zapisami Rozporządzenia RM z 8 lutego 2005 r. i ustawą Prawo Telekomunikacyjne. Zgodnie z zawartymi w tych aktach przepisami. Grupa stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego (stacjonarne SRDA) została wyłączona z klasy systemów radiowego dostępu abonenckiego (SRDA). Zostały dla niej ustalone niższe preferencyjne stawki (systemy stacjonarne miały z założenia wspierać rozwój sieci telekomunikacyjnych na obszarach wiejskich). Pozostała grupa systemów radiowego dostępu abonenckiego (SRDA) została włączona do ogólnej kategorii urządzeń pracujących w służbie stałej typu punkt - wiele punktów. Organ ponownie stwierdził, że zgodnie z art. 185 Pt podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością wnosi opłatę za udostępnione zasoby niezależnie od rzeczywistego sposobu użytkowania częstotliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Skarga jest zasadna, bowiem w wyniku kontroli sądowoadministracyjnej stwierdzono mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia uchybienia proceduralne polegające na nienależytym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy (art. 77 § 1 k.p.a.), jak również uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z [...] marca 2009 r. w sposób niedostatecznie odzwierciedlający motywy, jakimi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy (art. 107 § 1 k.p.a.). Z treści decyzji wynika w szczególności, że organ administracyjny zaniechał dostatecznie wnikliwej oceny sprawy pod kątem odniesienia się do przedstawionej przez stronę argumentacji. Ponowne rozpoznanie sprawy pozwoli na konwalidację tych uchybień, rozważenie zarzutów strony i ustosunkowanie się do nich, a następnie odzwierciedlenie toku rozumowania organu w formie jednoznacznego toku wypowiedzi, przy czym niezbędne będzie odniesienie się do poszczególnych zarzutów, o czym będzie mowa poniżej. Zarówno judykatura, jak i doktryna prawa przydają wysoką rangę należytemu uzasadnieniu decyzji administracyjnej. "Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa podkreśla się, że uzasadnienie decyzji spełnia następujące funkcje: a) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta, b) daje podstawę kontroli poprawności decyzji, c) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, oraz wobec innych organów orzekających, przed którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym, d) inne rozmaite dalsze funkcje (element wpływający na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających), mogą wreszcie stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego, e) opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający" (J. Wróblewski, Sądowe stosowanie..., s. 306-307). W piśmiennictwie z zakresu prawa i postępowania cywilnego wskazuje się, że znaczenie procesowe uzasadnienia polega na tym, że "1) ma ono dać rękojmię, że sąd będzie starannie zastanawiał się nad swym rozstrzygnięciem, 2) ma umożliwić wyższej instancji zorientowanie się, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższy, są słuszne, 3) ma służyć w razie wątpliwości do ustalenia granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków wyroku" (W. Siedlecki, Postępowanie cywilne, 1972, s. 386). Z kolei w doktrynie prawa i postępowania administracyjnego obowiązek uzasadniania decyzji wiąże się zwykle z zasadą przekonywania (art. 11) oraz z wyrażoną w art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli (np. Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 266; por. wyrok NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1161/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 97; OSP 1986, z. 3, poz. 48 z glosą J. Borkowskiego i z glosą A. Jaroszyńskiego, w którym stwierdzono, że: "1. Fundamentalna zasadą, na jakiej opiera się nasz system prawny, jest zasada równości obywateli wobec prawa. Zasada ta wprawdzie nie została wyrażona odrębnie w przepisach prawa materialnego i postępiania administracyjnego, wynika jednak ona z art. 67 konstytucji PRL i – jak każda zasada konstytucyjna – musi być przestrzegana na gruncie wszystkich dziedzin prawa polskiego, a w sferze prawa administracyjnego oznacza, że w takim samym stanie faktycznym powinny zapadać decyzje administracyjne takiej samej treści. 2. Jeżeli strona postępowania administracyjnego twierdzi, że zasada równości wobec prawa jest w jej sprawie naruszona, organ administracji ma obowiązek przeprowadzić wnikliwe postępowanie wyjaśniające dla ustalenia, czy istotnie zarzut taki jest zasadny, to jest – czy w sprawach, na które powołuje się strona, rzeczywiście zapadały decyzje o odmiennej treści i czy rzeczywiście były to sprawy, w których występowała analogiczna sytuacja faktyczna i prawna. W każdym takim wypadku do zarzutu naruszenia zasady równości wobec prawa organ administracji powinien się ustosunkować w uzasadnieniu decyzji. Tylko w taki sposób można bowiem pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa, co nakazuje organom administracji art. 8 k.p.a. 3. Stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że organ administracji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem zasad ogólnych określonych w art. 7, 8, 9 i 107 § 3 k.p.a., zobowiązuje sąd do uchylenia tej decyzji na podstawie art. 207 § 2 pkt 3 k.p.a."; niepublikowany wyrok NSA z dnia 7 listopada 1984 r., II SA/1208/84, w którym stwierdzono, że "nie jest prawidłowe stanowisko, by utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uzasadnić to nowymi okolicznościami faktycznymi, nie ustosunkowując się do motywów decyzji organu I instancji. Zarówno bowiem z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.), jak i z treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a. wynika, że strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie"). Jest sporne, czy uzasadnienie decyzji ma spełniać jedynie funkcję perswazyjną czy także odzwierciedlać motywy decyzji. Zagadnienie jest doniosłe, bowiem uznanie, że w uzasadnieniu decyzji przeważa "uzewnętrznienie motywacji decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann, Polska jurysdykcja, 1996, s. 131), pozwala przyjąć, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji, że uzasadnienie i rozstrzygnięcie można rozpatrywać jako równorzędnie materialnie i uzupełniające się wzajemnie (J. Zimmermann, Polska jurysdykcja, 1996, s. 132). Stanowisko to zdaje się podzielać orzecznictwo sądowe (zwłaszcza niepublikowany wyrok NSA z dnia 20 września 1994 r., SA/Lu 1130/94, w którym stwierdza się, że "Uzasadnienie jest niezbędnym elementem decyzji administracyjnej i stanowi integralną jej część. Zatem należy dojść do wniosku, iż skoro przepisy art. 16 § 2 i 196 k.p.a. mówią o możliwości zaskarżania do Sądu decyzji administracyjnej, to mają na uwadze wszystkie jej elementy, w tym również uzasadnienie. Jeśli tylko – stosowanie do przepisów k.p.a. – decyzja ostateczna powinna zawierać uzasadnienie, to może ono być przedmiotem skargi do NSA w wypadku, gdy swoja treścią narusza prawo. Jest to bowiem element decyzji równouprawniony z jej osnową w wyliczeniu zawartym w art. 107 § 1 k.p.a."; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1982 r., I SA/47/82, PiP 1985, nr 1, s. 147 z glosą J. Borkowskiego, w którym stwierdzono, że "Elementem składowym decyzji jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie jest wiec niezbędnym elementem decyzji administracyjnej i stanowi integralną jej część. Zatem należy dojść do wniosku, że skoro powoływane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 16 § 2 i art. 196) mówią o możliwości zaskarżenia do sądu decyzji administracyjnej, to maja na uwadze wszystkie jej elementy, w tym również uzasadnienie"; wyrok NSA z 30 czerwca 1983 r., I SA/178/83, ONSA 1983, nr 1, poz. 51; NP. 1984, nr 5, s. 153 z glosą J. Zimmermanna, w którym przyjęto, że: "1. Artykuł 107 k.p.a. zalicza do części składowych decyzji administracyjnej m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną część decyzji i i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. 2. Decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji z powodu braku podstawy prawnej do jej wydania nie może w uzasadnieniu zawierać treści wskazującej, jakie powinno być przyszłe załatwienie sprawy przez organ niższego rzędu. 3. Uzasadnienie decyzji organu nadzoru, przesądzajże o treści przyszłego załatwienia sprawy przez organ niższego stopnia, może być przedmiotem skargi do NSA". Nie jest trafny pogląd, że uzasadnienie decyzji administracyjnej obowiązuje razem z rozstrzygnięciem i stanowi z nim nierozerwalną całość, a zwłaszcza że "z punktu widzenia prawa, a także interesu publicznego, jak również z punktu widzenia interesu adresata decyzji najważniejsze jest zresztą ustalenie optymalne, a niekoniecznie takie, jakie przyjęto w rozstrzygnięciu (...)" (vide - M. Jaśkowska, A. Wróbel, komentarz LEX/El. 2010 Komentarz bieżący do art. 107 k.p.a.). Postępowanie kontrolowane w niniejszej sprawie toczyło się według norm Kodeksu postępowania administracyjnego (vide art. 206 ust. 1 Pt), jednak w kwestii nieuregulowanej w tym kodeksie instytucji opłat za prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości – w trybie przepisu art. 75 § 2 pkt 1 lit. c Ordynacji podatkowej regulującej zwrot nadpłaconego podatku, mającego zastosowanie na mocy art. 188 Pt. W myśl art. 75 Ordynacji podatkowej: § 1. Jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. § 2. Uprawnienie określone w § 1 przysługuje również: 1) podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli: (...) c) nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej; Jak wynika ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, zasadniczą kwestią, która wymagała analizy w przedmiotowej sprawie, był spór między stronami co do sposobu kwalifikacji w świetle obecnie obowiązującego prawa uprawnień, jakie przysługują skarżącej na podstawie posiadanych przez nią pozwoleń radiowych nr [...] oraz [...]. Pozwolenia te wydane były w okresie obowiązywania poprzednio obowiązujących przepisów rozporządzeń o opłatach za używanie częstotliwości i nie precyzowały podstawy prawnej pobierania opłat. Przepisy poprzednich rozporządzeń regulujących opłaty za używanie częstotliwości (rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 27 marca 1998 r. w sprawie wysokości, terminów i sposobu uiszczania opłat za używanie częstotliwości Dz. U. nr 42 z 1998 r. poz. 245, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 20 grudnia 2002 r.- Dz. U. nr 237 z 2002 r. poz. 2008, rozporządzenie Rady Ministrów dnia 12 listopada 2003 r. - Dz. U. nr 204 z 2003 r. poz. 1975), posługiwały się dla kategorii pozwoleń posiadanych przez skarżącą określeniem "linie radiowe typu punkt – wiele punktów". Nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz.U. 2005, Nr 24, poz. 196) z grupy typu "punkt - wiele punktów" wydziela grupę "stacjonarnych systemów radiowego dostępu abonenckiego", w której to grupie stosuje preferencyjne stawki opłat. Spór sprowadza się do kwestii, czy posiadane przez skarżącą pozwolenia radiowe mieszczą się w grupie objętej ust. IV p. 3 "stacjonarne systemy dostępu abonenckiego" (stawki preferencyjne), czy też w grupie uregulowanej w ust. III p. 1 i p. 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia z 8 lutego 2005 r. "systemy służby stałej typu punkt – wiele punktów" /stawki wyższe/. Jest natomiast niesporne, że dotychczas skarżąca dokonywała opłat zgodnie z ust. IV p.3, którego zastosowanie aktualnie kwestionuje. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie wyżej wskazanej kwestii materialnoprawnej nie jest na obecnym etapie możliwe z uwagi na wystąpienie w decyzjach Prezesa UKE z dnia [...] marca 2009 r. oraz z dnia [...] października 2009 r. do istotnego naruszenia procedury administracyjnej, mogącego rzutować na treść rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy, sporne pozwolenia udzielone są na używanie skonkretyzowanych w ich treści radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych typu A. system OnDemand [...] GHz, wyprodukowanych przez producenta L. pracujących w radiokomunikacji stałej w cyfrowym systemie radiowego dostępu abonenckiego w stacji zlokalizowanej: G., ul. [...]. Organ zaprezentował pogląd, zgodnie z którym nie ma w sprawie istotnego znaczenia zakres faktycznego sposobu użytkowania częstotliwości (s. [...] decyzji I instancji, s. 38 decyzji II instancji), gdyż decydująca jest treść posiadanego uprawnienia, przyznanego na mocy danego pozwolenia, co w jego ocenie wynika wprost z treści przepisu art. 185 Pt. Odmienne stanowisko przedstawiła skarżąca spółka, która wskazała, iż użytkując częstotliwości przyznane na mocy spornych pozwoleń zgodnie z ich treścią, możliwe było wyłącznie używanie ich w funkcji "stacjonarnego dostępu abonenckiego" (SRDA), co w jej ocenie uzasadniało zastosowanie stawki preferencyjnej. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca złożyła dwa dokumenty: opinię prawną z [...] czerwca 2008 r. sporządzoną przez kancelarię prawną [...] oraz opinię techniczną z [...] czerwca 2009 r. – złożoną na etapie postępowania toczącego się wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Sądu, Prezes UKE nie uzasadnił w dostatecznie staranny sposób swojego stanowiska co do zasadniczej kwestii, jaką jest fakt odniesienia literalnej treści spornych pozwoleń radiowych do konkretnych urządzeń znajdujących się w dyspozycji skarżącej spółki. Innymi słowy, nie wyjaśnił w sposób przekonujący swojego poglądu o braku doniosłości prawnej zapisów spornych pozwoleń, zawężających sposób użycia urządzeń telekomunikacyjnych poprzez ich doprecyzowanie nie dające żadnej dowolności stronie w zakresie wyboru urządzeń technicznych stosowanych w ramach tychże pozwoleń. Strona w wywodach wyżej wskazanych opinii, jak również w treści składanych w toku postępowania pism podnosiła, iż nie było możliwe faktyczne wykorzystywanie urządzeń wyszczególnionych w Pozwoleniach Radiowych w jakikolwiek inny sposób, aniżeli jako stacjonarne SRDA. Zdaniem organu natomiast, jedynie relewantne w sprawie jest użycie w komparycji pozwoleń sformułowania ogólnego o używaniu urządzeń w cyfrowym SRDA – oraz o urządzeniach "pracujących w radiokomunikacji stałej...". Zdaniem Sądu wymaga ponownego rozważenia i pełnego odzwierciedlenia poglądu wyrażonego w przedmiotowej kwestii w uzasadnieniu decyzji - jakie znaczenie ma fakt, iż osnowa Pozwoleń Radiowych zawiera wskazanie konkretnych urządzeń radiowych skarżącej, których dotyczą te Pozwolenia. Należy zauważyć, iż organ w powyższym zakresie zajmuje niekonsekwentne stanowisko, stwierdzając (w decyzji II instancji, a także w odpowiedzi na skargę), że urządzenia faktycznie użytkowane przez spółkę, wymienione w pozwoleniach, mogą być używane w funkcji "nomadycznej", a jednocześnie wyrażając pogląd, iż kwestia sprecyzowania urządzeń technicznych w pozwoleniach i zakresu ich działania nie ma żadnego znaczenia w sprawie. Na rozprawie przed sądem w dniu 22 kwietnia 2010 r. pełnomocnik organu na pytanie Sądu mające na celu rozwianie powyższej wątpliwości stwierdził, że urządzenia skarżącej, wymienione w spornych pozwoleniach, dają możliwość świadczenia usługi nomadycznej. Skarżąca spółka zaprzeczyła tej okoliczności. Organ w ocenie Sądu stwierdził zatem pośrednio, iż kwestia faktycznego zakresu zastosowania urządzeń objętych pozwoleniami nie jest dla sprawy obojętna. Niezależnie od konstatacji, iż powyższa kwestia pozostaje między stronami sporna, należy dojść do wniosku, iż potwierdza to konieczność powtórnej analizy kwestii skutku prawnego doprecyzowania w treści spornych pozwoleń konkretnych urządzeń, na wykorzystywanie których były wydane w kontekście możliwości zastosowania wobec skarżącej spółki preferencyjnych stawek opłat za wykorzystywanie częstotliwości. W przypadku rozstrzygnięcia tej kwestii w kierunku irrelewantności prawnej powyższej okoliczności – dalsze rozważania odnoszące się do możliwości użycia ich w innej funkcji niż stacjonarna SRDA byłyby zbędne. W przypadku zaś uznania, że powyższa kwestia jest w sprawie istotna, przy jednoczesnym ustaleniu, iż urządzenia objęte pozwoleniami mogą być użyte w innej, niż stacjonarna funkcji (co uzasadnia naliczanie opłat w dotychczasowej wysokości), decyzja wymagać będzie w tym zakresie stosownego uzasadnienia zgodnie z regułami art. 107 § 3 k.p.a. – z pełnym ustosunkowaniem się do argumentacji przedstawionej przez skarżącą, z dopuszczeniem dowodu z opinii biegłego włącznie. Analizy będzie wymagać wówczas przede wszystkim kwestia faktycznej możliwości wykorzystania tych urządzeń w funkcji "nomadycznej". W tym zakresie odniesienia w sposób rzeczowy, a zarazem jasny i logiczny wymagają poglądy skarżącej prezentowane zarówno w jej pismach, jak i w przedstawionych w toku postępowania opiniach: technicznej i prawnej. Wprawdzie nie stanowią one opinii biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., ale są integralną częścią stanowiska skarżącej, co obliguje organ do ustosunkowania się do prezentowanych w tych dokumentach poglądów. Szczególnej analizy będzie wymagał prezentowany przez spółkę pogląd o stacjonarnym charakterze wykorzystywanych, a zarazem wymienionych w spornych pozwoleniach urządzeń oraz brak faktycznej możliwości użycia ich w funkcji nomadycznej, bądź innej (co uzasadnia zastosowanie preferencyjnej opłaty, zarezerwowanej dla stacjonarnych SRDA). Odrębną kwestią wymagającą szczegółowego odniesienia jest sporny między stronami charakter dostępu nomadycznego do sieci i samego pojęcia nomadyczności. Skarżąca kwestionuje bowiem także konsekwencje prawne ewentualnego uznania, iż jej urządzenia mogą być użyte w tej funkcji, zaprzeczając, aby stanowiło to przeszkodę do zaliczenia ich do stacjonarnego SRDA. Wobec sporu również i w tym przedmiocie między stronami, wymaga szerszego omówienia kwestia kwalifikacji urządzeń nomadycznych. Prezes UKE podał wprawdzie, iż zgodnie z definicjami zawartymi w zaleceniach ITU (International Telecommunication Union) w sprawie terminologii dotyczącej bezprzewodowego dostępu radiowego pojęcie systemu nomadycznego stoi w opozycji do systemu stacjonarnego (Recommendation ITU-R F. 1399-1). Zalecenia organizacji międzynarodowych nie stanowią jednak aktów prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że w przypadku kwestionowania ich postanowień prze stronę podlegają one regułom dowodzenia, zgodnie z przepisami k.p.a. Dodatkowo należy podkreślić, iż odpowiedź na skargę nie służy konwalidacji wad decyzji administracyjnej. Wszelkie rozważania w niej zawarte, w tym także uzasadnienie poglądów organu w kwestii nomadyczności, nie poddają się kontroli sądowoadministracyjnej. Wymaga także uwypuklenia fakt braku przejrzystości decyzji obydwu instancji. Fakt ten w sposób znaczny utrudnia prawidłową kontrolę sądowoadministracyjną. Motywy, jakimi kierował się organ nie zostały w sposób jasny wywiedzione. Nadto decyzje zawierają obszerne rozważania organu, zbędne dla oceny przedmiotowej sprawy. Przykładowo można wskazać, iż organ w decyzji II instancji stwierdzając, iż przedmiotowe postępowanie nie jest postępowaniem właściwym do rozstrzygania o tym, czy spółka posiada nadpłatę w wysokości [...] zł z tytułu opłat za II kwartał 2007 r. określonych w dokumencie [...], w sposób szeroki zajął się również i tą kwestią (s. [...]-[...] decyzji). W ocenie Sądu rozważania tego rodzaju jedynie zaciemniają obraz sprawy i przesłanek, którymi kierował się organ, dochodząc do wniosku o braku nadpłaty za prawo dysponowania częstotliwością w okresie od dnia [...] lipca 2007 r. do [...] września 2007 r. (III kwartał 2007 r.). W tej sytuacji należy stwierdzić, iż nie jest możliwe prawidłowe odtworzenie jednoznacznego stanowiska organu w zasadniczych kwestiach prawnych. Przedwczesnym byłoby w powyższych okolicznościach dokonanie kontroli sprawy pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Z uwagi na powyższe skarga została uznana za zasadną. Sąd uchylił decyzje obydwu instancji, mając na uwadze konieczność zapewnienia skarżącej uprawnień wynikających z realizacji zasady dwuinstancyjności. Sąd orzekł w myśl art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., zaś o kosztach – na podstawie art. 200 p.p.s.a.