VI SA/Wa 4000/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Pismem z dnia [...] października 2014 r. spółka A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] września 2014 r., nr [...] ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...]w sprawie ustalenia opłaty za używanie [...] niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych w wysokości [...] złotych. W petitum skargi strona skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca spółka stwierdziła, iż zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż osoba podpisująca przedmiotową decyzję działała bez upoważnienia. Ponadto, strona skarżąca wskazała na pozostałe wady wspomnianej decyzji, które - w ocenie skarżącej spółki - uzasadniają jej uchylenie. W tej sytuacji, skarżąca spółka stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji jest bezcelowe. Jednocześnie strona podniosła, że z uwagi na długi okres rozpatrywania skargi wykonanie spornej decyzji spowoduje straty dla skarżącej spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe stanowisko znajduje pełne potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie. Przykładowo, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 62/05, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, albowiem uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa wyłącznie na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie: m.in. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OZ 190/05, czy też postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1506/04). W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przechodząc do oceny wniosku złożonego w niniejszej sprawie, należy uznać, iż okolicznością uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji nie może być wyłącznie stwierdzenie strony skarżącej, że sporna decyzja posiada wady prawne, zaś jej wykonanie spowoduje stratę dla skarżącej spółki. Zdaniem Sądu, powyżej przywołana argumentacja w żaden sposób nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem strona skarżąca nie wykazała zarówno ryzyka powstania znacznej szkody, ani też niebezpieczeństwa wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Według Sądu, w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wyraźnie wskazywały na zaistnienie przesłanek przewidzianych przez ustawodawcę w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, strona wnioskująca zobowiązana jest poprzeć owe twierdzenia stosownymi dokumentami, nie jest bowiem wystarczające ogólne powołanie się na którąś z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bez konkretnego odniesienia do materiałów źródłowych. Nie ulega wątpliwości, że Sąd, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, musi mieć możliwość zweryfikowania powołanych przez stronę okoliczności, a więc dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie ewidentnie obciąża stronę skarżącą (tak m.in. /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt I GSK 1030/12). Tymczasem, skarżąca spółka, stwierdzając bardzo ogólnie w uzasadnieniu wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla strony stratę - nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów źródłowych, które Sąd mógłby ocenić w kontekście spełnienia przesłanek ustalonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, warto jedynie wskazać na marginesie, że powołane w uzasadnieniu wniosku zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji zostaną rozpoznane dopiero na etapie kontroli merytorycznej spornej decyzji Ministra. Podnieść należy bowiem, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tej decyzji (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 395/12). Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.