VI SA/Wa 4030/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania Postanowieniem z 2 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia oraz ustanowienia adwokata lub radcy prawnego. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia starszego referendarza sądowego, pismem Sądu z dnia 9 lutego 2016 r. przesłano stronie skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr) i wezwano do wypełnienia przedmiotowego formularza przez osoby uprawnione do reprezentowania spółki - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej 13 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy), a zatem termin do nadesłania wypełnionego formularza wniosku upływał w dniu 20 lutego 2016 r. Skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza, w związku z powyższym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 21 marca 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Następnie skarżąca pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. wniosła sprzeciw od zarządzenia o odmowie przyznania prawa pomocy. Podniosła, iż nie mogła uzupełnić ww. braku formalnego wniosku, ponieważ w jej skrzynce nie pozostawiono awizo, mimo że Sąd uznał przesyłkę za doręczoną w trybie art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do złożonego sprzeciwu strona skarżąca ponowie nie załączyła wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W myśl art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (w na gruncie przedmiotowej sprawy przepis ten znajdzie zastosowanie w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w zw. z art. 2 cyt. ustawy nowelizującej). W niniejszej sprawie strona skarżąca została zobowiązana do przesłania urzędowego formularza PPPr w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, przy czym takiego formularza nie przedłożyła. Tymczasem, jak stanowi przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Formularz ten powinien być zgodny z wzorem wprowadzonym w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Zarazem powyższe rozporządzenie, które weszło w życie w dniu 29 sierpnia 2015 roku, w § 2 ust. 3 przewiduje, że jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez stronę na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia. Mając na uwadze powyższe przepisy oraz fakt, że skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu, prawidłowo przesłano jej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Właściwie także poinformowano skarżącą, iż ww. formularz, wypełniony przez osoby uprawnione do reprezentowania strony skarżącej, należy złożyć do Sądu w terminie 7 dni od otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że wbrew zarzutom strony zawartym w sprzeciwie, w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło doręczenie zastępcze w trybie art. 73 p.p.s.a. Wezwanie Sądu z dnia 9 lutego 2016 r. doręczono skarżącej w dniu 13 lutego 2016 r., a w aktach sprawy znajduje zwrotne potwierdzenie odbioru ww. wezwania potwierdzające powyższe (k. 86 akta sądowych). Strona skarżąca jednakże żądanego formularza w odpowiedzi na wezwanie nie przesłała. Co więcej, również składając sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 21 marca 2016 r. strona skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Zgodnie z kolei z art. 257 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu pozostawia się bez rozpoznania. Jak podkreślił przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 1/08 niezachowanie, określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Natomiast brak nadania wnioskowi takiej formy skutkuje powstrzymaniem się sądu od badania zasadności żądania strony i pozostawieniem go bez rozpoznania (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2005 r. sygn. akt II OZ 824/05). Mając na uwadze, iż skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, orzeczono, jak w sentencji.