VI SA/Wa 4044/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 3 października 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: "kpa"), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, ust 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, art. 140ab ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm; dalej: "prd"), § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. c, § 5 ust. 1 pkt 7 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2024 r., poz. 502 ze zm.; dalej "Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych pojazdów"), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w U. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Spółka"), wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "WITD") z dnia 3 kwietnia 2024 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, utrzymał w mocy ww. decyzję. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o wymiarach zewnętrznych, rzeczywistej masie całkowitej i naciskach jednej lub wielu osi wskazanych dla zezwolenia kategorii V, z naruszeniem zakazu przewozu ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, nacisku grupy trzech osi nienapędowych oraz grupy osi składającej się z dwóch osi pojazdów silnikowych, w której jedna oś składowa jest osią napędową, a druga osią nienapędową. Jak wynik z akt sprawy, w dniu 16 stycznia 2024 r. w miejscowości B.(droga krajowa nr [...]), zatrzymano do kontroli 8-osiowy pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika siodłowego marki S. o nr rej. [...], dwuosiowej naczepy marki B.o nr rej. [...]oraz trzyosiowej przyczepy marki B. o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował A. G., który wykonywał przejazd drogowy rzeczy oleju sojowego, tj. umieszczonego w dwóch oddzielnych kontenerach 20-stopowych (ładunek podzielny), w imieniu Strony. Przebieg i ustalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z dnia 16 stycznia 2024 r. nr [...] Pismem z dnia 26 lutego 2024 r. WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 3 kwietnia 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych. W następstwie rozpoznania odwołania Spółki GITD – decyzją z dnia 3 października 2024 r. – utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania regulacja wynikająca z art. 189d kpa, a także art. 189e oraz 189f kpa. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 prd mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust. 4 prd. Organ zaznaczył, że w dniu kontroli ww. zespołem pojazdów strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem dwóch kontenerów 20-stopowych, w których przewożono olej sojowy. Przewożony towar był więc ładunkiem podzielnym. GITD zaznaczył, że wykonano pomiary wymiarów zewnętrznych, nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów z ładunkiem, na stanowisku pomiarowym mieszczącym się w punkcie kontrolnym w miejscowości B. (droga ekspresowa [...]), zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę jako stanowisko do pomiarów mas i nacisków osi pojazdów. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 4 września 2018 r. Pomiarów masy całkowitej pojazdu i nacisków poszczególnych jego osi dokonano przy użyciu przenośnych wag samochodowych znak fabr.: SAW 10C III, znak zatwierdzenia typu CH-Wl-15018, nr fabryczny: 85-7549 i 85-7551, legitymujące się świadectwem legalizacji ponownej, wydanymi dnia 22 sierpnia 2023 r. przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w W., z datą ważności legalizacji do dnia 22 września 2025 r. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono następujące przekroczenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita pojazdu zespołu pojazdów - 70,20 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 30,20 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 75,50 %), - nacisk grupy trzech osi nienapędowych - 30,90 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,11 w górę) - przekroczenie o 3,90 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 14,40 %), - nacisk grupy osi składającej się z dwóch osi pojazdów silnikowych, w której jedna oś składowa jest osią napędową, a druga osią nienapędową - 22,50 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,11 w górę) - przekroczenie o 6,50 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 40,60 %). Organ przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, oraz opisał okoliczności faktyczne sprawy, jakie doprowadziły do zastosowania sankcji administracyjnej, w postaci kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł. W jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sposób pełny odzwierciedla ustalony w sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym a organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji stwierdzonego podczas kontroli naruszenia. Organ zaznaczył, że protokół kontroli drogowej sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, jest w rozumieniu art. 76 § 1 kpa dokumentem urzędowym. Zgodnie z oświadczeniem kierującego pojazdem, zawartym w protokole kontroli, kierujący miał prawo złożyć wniosek o powtórne ważenie pojazdu, lecz nie wniósł o to. GITD podkreślił, że [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 26 lutego 2024 r. wezwał stronę do przedstawienia dokumentów mających istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania oraz pisemne wyjaśnienia w sprawie stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem wydania decyzji administracyjnej w oparciu o posiadany w aktach materiał dowodowy. Jednocześnie ww. organ poinformował Stronę, że zgodnie art. 10 § 1 kpa ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, gdyż nie przedstawiła wyjaśnień w sprawie ani nie przedstawiła żądanych przez organ dokumentacji. Organ nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Organ podkreślił następnie, że przedmiotem przewozu nie był ładunek sypki ani drewno, w związku z czym nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd. W skardze na decyzję GITD z dnia 3 października 2024 r. złożonej na do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w zw. z art. 140 kpa oraz art. 136 § 1 kpa - polegające na niepodjęciu przez organ II instancji z urzędu czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieuzupełnieniu postępowania dowodowego z urzędu w zakresie zdatności przenośnych wag samochodowych o znak fabrycznym SAW 10C III, użytych podczas kontroli pojazdu, który dokonywano przewozu w dniu 16 stycznia 2024 r., w szczególności w zakresie nośności i innych parametrów, które waga powinna spełniać, aby wykonany pomiar mógł zostać uznany za rzetelny i prawidłowy, na dokonaniu oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń faktycznych odnoszących się do prawidłowości wykonanych pomiarów rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów i nacisku na poszczególne osie wyłączenie w oparciu o świadectwo legalizacji wad, w sytuacji gdy ustalenie nośności wagi i innych parametrów posiada kluczowe znaczenie dla prawidłowości i rzetelności dokonanych w dniu 16 stycznia 2024 r. pomiarów wagi zespołu pojazdów i nacisków na poszczególne osie, co może wpływ na treść orzekania, gdyż w przypadku nieprawidłowego ustalenia rzeczywistej masy całkowitej zespołu pojazdów i nacisku na poszczególne osie kara administracyjna nie powinna zostać nałożona na Skarżącą lub też nałożona w niższej wysokości stosowanie do art. 140ab ust. 1 prd. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jaki niezasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "ppsa"), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa); sąd stwierdza także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 ppsa). Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest decyzja GITD z dnia 3 października 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję WITD z dnia 3 kwietnia 2024 r. wymierzającą Stronie karę pieniężną w wysokości 15 000 zł z tytułu wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V. Na wstępie wskazać należy, że w analogicznych sprawach tut. Sąd oddalał skargi Skarżącej na decyzje GITD (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia: 24 lipca 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 200/24 oraz 22 kwietnia 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 6301/23), a Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko przedstawione w powołanych orzeczeniach. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 pkt 35a prd jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Zgodnie zaś z treścią art. 64 ust. 2 powołanej ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Z przytoczonych przepisów wynika zatem zakaz umieszczania ładunku podzielnego na pojazdach nienormatywnych za wyjątkiem pojazdów poruszających się na podstawie zezwoleń kategorii I, a takim ładunkiem bez wątpienia był olej sojowy przewożony przez Skarżącą w dwóch kontenerach. Przejazd pojazdem z ładunkiem podzielnym może zgodnie z przepisami odbywać się jedynie na podstawie zezwolenia kategorii I. W pozostałych przypadkach podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek zmniejszenia ilości przewożonego ładunku, co jest możliwe z uwagi na jego podzielność. Stosownie do treści art. 2 pkt 35b prd ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Z takim przypadkiem mieliśmy zatem do czynienia w tej sprawie albowiem istniała możliwość swobodnego podzielenia ładunku jakim były olej sojowy i przewozu jego w ilości nie naruszającej dopuszczalnych norm. Stosownie do treści art. 140aa ust. 1 prd stanowiącego podstawę nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej - za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie zaś z treścią art. 140aa ust. 3 pkt 1 tej ustawy, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak z kolei stanowi przepis art. 140ab ust. 2 powołanej ustawy, w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W niniejszej sprawie podstawą wymierzania Skarżącej kary były poczynione przez organy ustalenia faktyczne, które zostały ujawnione w toku dokonanej kontroli. Z akt sprawy wynika, że w dniu 16 stycznia 2024 r. w miejscowości B. (droga krajowa [...]), zatrzymano do kontroli 8-osiowy pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika siodłowego marki S. o nr rej. [...], dwuosiowej naczepy marki B.o nr rej. [...]oraz trzyosiowej przyczepy marki B. o nr rej. [...]. . Podczas kontroli ustalono, iż w momencie kontroli wykonywany był transport drogowy oleju sojowego w dwóch oddzielnych kontenerach 20-stopowych. Wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem. Bezspornym zatem w sprawie jest to, że w dniu kontroli przewożony był towar podzielny w postaci dwóch kontenerów wypełnionych olejem sojowym. Jak wynika z akt sprawy, rzeczywista masa całkowita pojazdu (stwierdzona 70,20 t - limit do 40 t) została przekroczona o 30,20 t, czyli o 75,50 %; przekroczono również nacisk grupy trzech osi nie napędowych (stwierdzono 30,90 t) o 3,90 t, co stanowi 14,40 %, jak również przekroczono nacisk grupy osi składającej się z dwóch osi pojazdów silnikowych, w której jedna oś składowa jest osią napędową, a druga osią nienapędową (stwierdzono 22,50 t) o 6,50 t, co stanowi 3,5 %. W świetle przytoczonych regulacji prawnych i stwierdzonych w trakcie kontroli okoliczności należało uznać, że organy prawidłowo ustaliły, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych norm. Prawidłowo również przyjęły, że ze względu na stwierdzone przekroczenia pojazd wymagałby uzyskania pozwolenia kategorii V (lp. 5 załącznika nr 1 do prd pozwolenie tej kategorii jest wydawane na przejazd pojazdu: o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV i o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne). Bezsporne w sprawie jest także, że wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Pojazdem tym przewożony był ładunek podzielny, który nie może być przewożony pojazdem nienormatywnym (z wyjątkiem niemającego w sprawie zastosowania przypadku przejazdu na podstawie zezwolenia kategorii I), wobec czego organy słusznie wymierzyły Stronie karę za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii V. Organy zasadnie też przyjęły, że na Skarżącą powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 15000 zł, jak za brak zezwolenia kategorii V, w pozostałych przypadkach. Stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 3 ord karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości takiej jak za brak zezwolenia kategorii V: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15000 zł - w pozostałych przypadkach. Zdaniem Sądu, Strona dopuściła się zarzucanego jej naruszenia i nałożenie kary pieniężnej na Spółkę nastąpiło w prawidłowej wysokości albowiem zaistniało przekroczenie dopuszczalnych wartości o ponad 20%. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie nie potwierdza aby doszło do nieprawidłowości w dokonywanej procedurze ważenia zespołu pojazdów. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli wynika, że kontrola w zakresie normatywności pojazdu została przeprowadzona na zatwierdzonym przez uprawnionego geodetę stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi zlokalizowanym w punkcie kontrolnym w miejscowości B. (protokół z pomiarów stanowiska do ważenia pojazdów w ruchu – str. 72-73 akt administracyjnych). Ponadto została przeprowadzona z użyciem przenośnych wag samochodowych typ SAW 10C III, znak zatwierdzenia typu CH-Wl-15018, nr fabryczny: 85-7549 i 85-7551, legitymujące się świadectwem legalizacji ponownej (str. 5-6 akt administracyjnych), wydanymi dnia 22 sierpnia 2023 r. z datą ważności legalizacji do dnia 22 września 2025 r. Zdaniem Sądu niezasadny jest zarzut skargi dotyczący nieprawidłowości w zakresie ważenia z uwagi na użycie tych wag i brak wiedzy co do ich nośności i innych parametrów. Z zapisów uzyskanego świadectwa wynika wprost, że wagi te spełniają wymogi, jakie są im dedykowane. Zgodnie z § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz.U. z 2007r. Nr 188, poz. 1345, dalej "Rozporządzenie z 2007r.") podczas legalizacji ponownej wykonuje się sprawdzenie, o którym mowa § 30 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2-4 tj. zgodność wagi z zatwierdzonym typem w zakresie właściwych oznaczeń oraz prawidłowość zainstalowania wagi w miejscu użytkowania; kompletność wyposażenia stosownie do każdego przewidywanego rodzaju ważonego pojazdu i produktu; zgodnie z określoną klasą dokładności spełnianie wymagań w zakresie, o którym mowa w § 29 ust. 1 pkt 1, 2, 3 lit. a, b, g-m i ust. 3, dla poszczególnych rodzajów pojazdów i produktu, do ważenia których jest przewidziana sprawdzana waga. Warto podkreślić, że stosownie do § 29 ust. 1 pkt 1 ww. Rozporządzenia podczas badań typu należy sprawdzić dokumentację techniczno-konstrukcyjną zgłoszonej do badań wagi oraz przeprowadzić badania egzemplarza wagi w zakresie: 1) wymagań podczas ważenia dynamicznego, z wykorzystaniem pojazdów kontrolnych zgodnie z § 32 i w warunkach działania określonych przez producenta, odnośnie do: a) odchylenia każdego obciążenia osi lub osi wielokrotnej od skorygowanego obciążenia osi lub osi wielokrotnej pojazdu kontrolnego innego niż dwuosiowy, b) odchylenia każdego obciążenia osi od wartości statycznego obciążenia osi dla pojazdu kontrolnego dwuosiowego sztywnego, c) błędu sumarycznego masy dowolnego pojazdu kontrolnego. W § 29 ust. 3 wspomnianego Rozporządzenia zostały wskazane pozostałe badane wymagania takie jak: zgodności wskazań cyfrowego urządzenia wskazującego i drukującego; właściwej wartość działki elementarnej wagi; liczby działek elementarnych wagi; obciążenia minimalnego; urządzeń zerujących; urządzenia podtrzymującego zero; urządzeń wskazujących i drukujących (odnośnie do: łatwego i jednoznacznego odczytania wyników, drukowania co najmniej wymaganych danych, zakresu ważenia, urządzenia sumującego, czujnika obecności pojazdu, urządzenia zapewniającego centryczny przejazd pojazdu, kierunku przejazdu, jeżeli ma zastosowanie, prędkości przejazdu podczas ważenia); właściwego zainstalowania zgodnego z wymaganiami dotyczącymi w szczególności wypoziomowania powierzchni jezdni, strefy ważenia i strefy poza strefą ważenia; właściwego odwodnienia; możliwości umieszczania cech zabezpieczających albo właściwości zabezpieczenia elektronicznego; właściwego oznaczenia wagi. Potwierdzeniem spełnienia przez wagę wymagań określonych w Rozporządzeniu z 2007 r. jest świadectwo legalizacji, ewentualnie świadectwo legalizacji ponownej. Spełnienie wymogów w tym zakresie wynika wprost z dołączonego do akt postępowania świadectwa legalizacji ponownej wagi użytej podczas przedmiotowej kontroli. Zaznaczyć należy, że świadectwo legalizacji wydawane jest na określony czas, po którym ponownie następuje sprawdzenie urządzenia. Okres ten jest na tyle niedługi, by używanie wagi i jej elementów nie miało wpływu na proces ważenia. Jednocześnie podkreślić należy, że w stanie faktycznym sprawy nie ujawniono żadnych okoliczności, które mogłyby podważać potwierdzoną świadectwem legalizacji ponownej sprawność i prawidłowość działania wagi dla potrzeb dokonywanego ważenia. Z tego też względu jakiekolwiek sugestie co do niedotrzymania przez wagę wymaganych parametrów należy uznać za chybione. Odnosząc się natomiast do podniesionej w skardze kwestii nośności użytych wag to wynika ona z załączonego świadectwa legalizacji. W świadectwie tym wskazano dopuszczalne obciążenie maksymalne oraz minimalne obciążenie osi przy ważeniu dynamicznym tj. ważeniu pozwalającym na wyznaczenie obciążenia, jakie wywiera oś pojazdu na pomost wagi podczas jego ruchu z ustaloną stałą prędkością (zob. § 3 pkt 2, pkt 5 oraz pkt 10 i 11 Rozporządzenia z 2007r.). Wartości te (obciążenie maksymalne 20000 kg oraz obciążenie minimalne 500 kg) nie pozwalają przyjąć, że dokonane w toku kontroli ważenie naruszało wskazania, jakie w tym zakresie wynikają ze świadectwa legalizacji ponownej użytej wagi. Ponadto z akt sprawy nie wynika, by w czasie czynności pomiaru system wagi zarejestrował jakiekolwiek nieprawidłowości, nie wykazywał również jakichkolwiek usterek ani wad wagi. Kierujący pojazdem został też poinformowany o zasadach wykonania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się w protokole z kontroli na temat sposobu i warunków jej wykonywania i zgłoszenia uwag odnośnie do dokonanych czynności, z czego nie skorzystał (str. 37 akt administracyjnych). Zatem, gdy pomiaru dokonano wagą z ważną legalizacją, a z takim urządzeniem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, zasadnym jest przyjęcie jako wyniku ważenia wartości wynikających z dokonanych pomiarów. Sąd stanął zatem na stanowisku, że w świetle powyższego brak podstaw do skutecznego kwestionowania prawidłowości użycia wag w dniu dokonywanej kontroli. Nie został również naruszony art. 189f kpa ponieważ przepis ten także nie mógł mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, co obszernie zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczego. Zakres stosowania przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego "Administracyjne kary pieniężne" wyznacza art. 189a § 1 kpa, z zastrzeżeniami wskazanymi w § 2 tego przepisu, który stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu nie stosuje się. Takim przepisem odrębnym w niniejszej sprawie, o którym stanowi art. 189a § 2 Kpa jest art. 140aa ust. 4 prd, z którego wynika, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W ocenie Sądu organy, na podstawie zebranego materiału dowodowego prawidłowo uznały, że w sprawie nie zaszły przesłanki określone w art. 140aa ust. 4 prd. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem, że uwolnienie się przewoźnika od kary za przejazd pojazdem nienormatywnym może mieć miejsce tylko wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym zostanie wykazane istnienie okoliczności wskazujących na dochowanie przez niego należytej staranności przy wykonywaniu czynności związanych z przejazdem. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie – jak trafnie podkreślił GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – to na podmiocie wykonującym przejazd spoczywa obowiązek wykazania, że naruszenie będące podstawą nałożenia kary, powstało w wyniku niezależnych od niego okoliczności, na które nie miał wpływu, a także, że podjął wszelkie niezbędne działania, bądź środki, zmierzające do wykonania przewozu zgodnie z przepisami prawa i wynikającymi z nich wymogami. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że przed rozpoczęciem wykonywania kontrolowanego przejazdu podjęła czynności, w wyniku których pojazd nie przekraczał dopuszczalnych norm. Rację ma Organ stwierdzając, że Spółka powinna mieć zorganizowaną działalność w taki sposób, aby do naruszenia nie doszło, w tym zadysponować wymaganą dla ilości przewożonego ładunku liczbę pojazdów. Skarżąca decydując się na przejazd z ładunkiem podzielnym winna uwzględnić jego wagę i przyjąć taką aby pojazd nie przekraczał dopuszczalnych norm. Tak się jednak nie stało. Z powyższych względów organy zatem prawidłowo przyjęły, że Skarżąca nie wykazała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem, jak i, że nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. Stąd też zdaniem Sądu GITD nie naruszył przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę prawną wydawanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 8 art. 77 § 1, art. 80 kpa organy oparły swoje decyzje na wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, który został wszechstronnie oceniony. W sposób jasny, dający podstawę do oceny prawidłowości wywodu, organy uzasadniły także swoje decyzje. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa.