VI SA/Wa 4069/24

Dnia 5 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w P. Z. P. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych oddala skargę Komisja Nadzoru Finansowego (KNF, Komisja) zaskarżoną decyzją z [...] października 2024 r. nr [...] na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 78 ust. 1-3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 30 ze zm.) w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 135 ze zm.): 1) cofnęła zezwolenie na świadczenie przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (Skarżąca) usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej udzielone decyzją Komisji Nadzoru Finansowego z [...] kwietnia 2015 r. (nr [...]), zmienione decyzjami z [...] marca 2018 r. (nr [...]) oraz z [...] maja 2022 r. (nr [...]): 2) określiła następujące warunki i terminy zaprzestania świadczenia usług płatniczych przez Skarżącą: a) od chwili doręczenia niniejszej decyzji Skarżąca zaprzestanie, w tym poprzez agentów, zawierania nowych umów o prowadzenie rachunku płatniczego, b) z chwilą doręczenia niniejszej decyzji Skarżąca zaprzestanie, w tym poprzez agentów, przyjmowania wpłat lub transferów na wszystkie rachunki płatnicze prowadzone przez Skarżącą, w szczególności poprzez uniemożliwianie dokonywania takich wpłat lub transferów za pośrednictwem platformy internetowej lub innych narzędzi służących do świadczenia usług przez Skarżącą, c) do czasu rozliczenia zobowiązań wobec posiadaczy rachunków płatniczych z tytułu świadczonych im usług płatniczych Skarżąca umożliwi posiadaczom rachunków płatniczych prowadzonych przez Skarżącą dokonywanie z tych rachunków wypłat środków lub transferów na rachunki płatnicze prowadzone u innych dostawców, d) do 31 grudnia 2024 r. Skarżąca rozwiąże wszystkie stosunki prawne wynikające z wszystkich zawartych umów o świadczenie przez Skarżącą usług płatniczych, zaspokajając w sposób przewidziany prawem wszelkie roszczenia z tego tytułu. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komisja nadzoru Finansowego ustaliła, że Skarżąca realizuje transgraniczne usługi płatnicze na rzecz użytkowników zarejestrowanych w Polsce oraz w ponad 30 innych krajach, głównie europejskich. Świadczy usługi płatnicze za pośrednictwem Agentów - [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Działalność płatnicza Skarżącej jest realizowana za pośrednictwem wielowalutowej platformy płatniczej, oferującej między innymi krajowe i zagraniczne przekazy pieniężne oraz płatności on-line (przychodzące i wychodzące), dostępnej poprzez portal internetowy [...] należący do Agenta oraz przy wykorzystaniu aplikacji mobilnej. W okresie od 16 października 2023 r. do 21 listopada 2023 r. KNF przeprowadziła w Skarżącej spółce kontrolę, która swoim zakresem obejmowała: 1) badanie jakości systemu zarządzania krajową instytucją płatniczą (w tym systemu kontroli wewnętrznej) oraz zgodności jej działalności z ustawą o usługach płatniczych, 2) badanie jakości zarządzania ryzykiem operacyjnym. Z przeprowadzonej w Skarżącej spółce kontroli został sporządzony protokół z [...] stycznia 2024 r. nr [...]. Pismem z 21 lutego 2024 r. Skarżąca wniosła zastrzeżenia do ustaleń z kontroli zawartych w tym protokole. Stanowisko KNF do złożonych przez Spółkę zastrzeżeń zostało przekazane pismem z 29 kwietnia 2024 r. Na podstawie ustaleń z kontroli, pismem KNF z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] Skarżącej zostały wydane zalecenia pokontrolne. W wyniku kontroli stwierdzono szereg poważnych nieprawidłowości i naruszeń w działalności Spółki, w tym w szczególności dotyczących braku stosowania obowiązkowej ochrony środków pieniężnych użytkowników, zgodnie z art. 78 ust. 1-3 ustawy o usługach płatniczych, to jest: 1. Brak stosowania obowiązkowej ochrony środków płatniczych użytkowników powierzanych Spółce w celu dokonania transakcji płatniczych. Podczas kontroli, na podstawie uzyskanych dokumentów stwierdzono, że Skarżąca wykorzystywała do realizacji transakcji płatniczych rachunki bankowe Agenta, co powodowało brak objęcia środków znajdujących się na tych rachunkach ochroną w trybie art. 80 ustawy o usługach płatniczych. W toku czynności kontrolnych ustalono, że Skarżąca posiadała rachunki do obsługi transakcji płatniczych (w PLN i walutowych) jedynie w dwóch bankach krajowych oraz w 9 bankach zagranicznych (wyłącznie dla transakcji w walutach obcych). Z przekazanych w trakcie kontroli ustnych wyjaśnień M. P. - członka zarządu Spółki i jednocześnie prezesa zarządu [...] - wynikało, że prowadzący dłużej swoją działalność podmiot dominujący ([...]) miał już otwarte rachunki w większości banków krajowych i w związku z tym uznano, że otwieranie przez Skarżącą rachunków w tych bankach skutkowałoby ponoszeniem - w ocenie Spółki - dodatkowych niepotrzebnych kosztów. Znaczna część transakcji związanych z wykonywaniem zleconych przez użytkowników Skarżącej usług płatniczych realizowana była za pośrednictwem rachunków bankowych należących do [...]. W takich przypadkach środki użytkowników przeznaczone na realizację usługi płatniczej wpływały bezpośrednio na rachunki bankowe Agenta i nie przepływały przez rachunki bankowe Spółki. Przepływy środków między Agentem a Spółką miały charakter "memoriałowy" i były rejestrowane jedynie w systemie transakcyjnym Spółki, a faktycznym wykonawcą usługi płatniczej (realizującej przelew z rachunku bankowego na rzecz użytkownika) był [...]. Środki pieniężne przyjęte od użytkowników w celu realizacji transakcji płatniczych nie były na rachunkach Agenta oddzielane od środków przekazanych przez klientów [...] tytułem realizacji usługi w ramach działalności podstawowej Agenta, tj. wymiany walut. Ponadto, z ustaleń z kontroli wynika, że zidentyfikowano zdarzenia wskazujące na niedozwolone wykorzystywanie przez Spółkę środków użytkowników do finansowania własnej działalności oraz innych podmiotów powiązanych organizacyjnie i osobowo, w tym poprzez łączenie na rachunkach bankowych Skarżącej środków pieniężnych przyjętych od użytkowników w celu realizacji transakcji płatniczych ze środkami należącymi do Spółki i wykorzystywanie ich do finansowania bieżącej działalności Spółki. Ustalono również, że w okresie od sierpnia 2020 r. do 20 czerwca 2023 r. tj. przez prawie 3 lata, środki pieniężne z tytułu rozliczeń transakcji płatniczych klientów Spółki realizowanych poprzez system PayPal, były kierowane bezpośrednio na rachunek rozliczeniowy Spółki w [...] S.A., który obsługiwał transakcje związane z gospodarką własną Spółki, zamiast na rachunek bankowy obsługujący transakcje płatnicze zlecane przez użytkowników. W trakcie kontroli zarząd Spółki zapewniał, że środki klientów wpłacane na realizację transakcji płatniczych na rachunki bankowe otwarte i prowadzone przez Agenta są odseparowane od środków pieniężnych związanych z prowadzoną przez Agenta działalnością własną, tj. niedotyczącą realizacji usług płatniczych, natomiast na podstawie uzyskanych od Spółki informacji i dokumentów stwierdzono, że w praktyce na te same rachunki bankowe Agenta, które służyły do obsługi transakcji płatniczych zlecanych przez klientów Skarżącej, wpływały środki od klientów [...] przeznaczone na realizację transakcji wymiany walutowej, prowadzonej w ramach własnej działalności podstawowej Agenta. W ramach wniesionych przez Spółkę zastrzeżeń do Protokołu, Spółka oświadczyła, że przyjęła ofertę ubezpieczyciela na kwotę 5 mln zł tytułem ubezpieczenia odpowiedzialności działalności zawodowej. Polisę ubezpieczenia nr [...] (dalej: Polisa OC) wydaną przez [...] S.A. reprezentowaną przez [...] Oddział w Polsce, obejmującą okres od 29 lutego 2024 r. do 28 lutego 2025 r. Spółka przekazała do KNF pismem z 14 marca 2024 r. jako uzupełnienie materiału dowodowego z kontroli. Z informacji zawartych w ww. polisie wynika, że suma ubezpieczenia wynosi 5 mln zł na każde roszczenie i w rocznym agregacie. Z kolei udział własny Spółki został określony na kwotę 700 000 zł na każde roszczenie. Przedmiotem ww. polisy jest ubezpieczenie szkód powstałych w następstwie roszczeń z tytułu odpowiedzialności zawodowej instytucji finansowej obejmującej: 1) wykonywanie transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na rachunek płatniczy u dostawcy użytkownika lub u innego dostawcy przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego, 2) świadczenie usługi przekazu pieniężnego, 3) umożliwienie akceptowania instrumentów płatniczych oraz wykonywania transakcji płatniczych, zainicjowanych instrumentem płatniczym płatnika przez akceptanta lub za jego pośrednictwem, polegających w szczególności na obsłudze autoryzacji, przesyłaniu do wydawcy instrumentu płatniczego lub systemów płatności zleceń płatniczych płatnika lub akceptanta, mających na celu przekazanie akceptantowi należnych mu środków, z wyłączeniem czynności polegających na rozliczaniu i rozrachunku tych transakcji w ramach systemu płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku (acquiring). W ramach zaleceń pokontrolnych odnoszących się do zapewniania przez Skarżącą bezpieczeństwa środków wpłacanych przez użytkowników serwisu [...] w celu dokonania transakcji płatniczych Spółka została zobligowana do zaprzestania: 1) wykorzystywania rachunków bankowych Agenta Spółki do realizacji transakcji płatniczych zlecanych Skarżącej przez jej klientów i prowadzenie ich wyłącznie poprzez rachunki bankowe należące do Spółki w celu wyeliminowania ryzyka zajęcia środków klientów Skarżącej przeznaczonych na realizację transakcji płatniczych w przypadku wszczęcia postępowań, o których mowa w art. 80 ustawy o usługach płatniczych, 2) wykorzystywania środków użytkowników usług płatniczych oraz stanowiących ich zabezpieczenie do regulowania własnych zobowiązań wynikających z bieżącej działalności Spółki, w tym wypłaty wynagrodzeń dla pracowników czy regulowania zobowiązań z dostawcami w celu zapewnienia zgodności z zapisami art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych. Ostateczny termin wykonania zaleceń został wyznaczony na 30 czerwca 2024 r. 2. Niedozwolone obciążanie ryzykiem środków pieniężnych użytkowników. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych, krajowe instytucje płatnicze nie mogą prowadzić działalności polegającej na przyjmowaniu środków pod tytułem zwrotnym w celu obciążenia ich ryzykiem innym niż ryzyko wynikające z wykonywania usług płatniczych. W trakcie kontroli ustalono, że w 2023 r. Spółka przekazywała na rzecz Agenta środki finansowe tytułem pożyczek bez formalnych pisemnych umów pożyczki. Cztery transakcje, mające charakter inwestycji krótkoterminowych z tytułu udzielonych pożyczek podmiotom powiązanym, zostały ujęte w ewidencji księgowej Spółki jako tzw. "zwolnienie zabezpieczenia", pomimo wyraźnego wskazania w treści wyciągów bankowych jako tytułu transferu środków między Spółką i Agentem określenia "pożyczki". Analiza przekazanych przez Spółkę dokumentów dotyczących ww. transakcji wykazała, że bezpośrednio przed złożeniem zleceń przelewu (wypłaty) pożyczek na rachunek bankowy Agenta, na rachunku bieżącym Spółki brakowało wystarczających środków na ich realizację. W celu zasilenia rachunku bieżącego Spółka wykorzystała m.in. środki pochodzące z rachunku bankowego Skarżącej, służącego do utrzymywania zabezpieczeń transakcji niezrealizowanych przez Agenta (safeguarding). W ramach zaleceń pokontrolnych dotyczących zapewniania przez Skarżącą bezpieczeństwa środków wpłacanych przez użytkowników serwisu [...] w celu dokonania transakcji płatniczych, Spółka została zobligowana do zaprzestania, w terminie do 30 czerwca 2024 r., finansowania pożyczek i zasileń udzielanych przez Spółkę Agentowi ze środków użytkowników usług płatniczych oraz stanowiących ich zabezpieczenie w celu zapewnienia zgodności z przepisem art. 7 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych. Pismem z 24 lipca 2024 r. KNF wezwała Spółkę do przekazania następujących dokumentów i informacji: 1) numerów rachunków bankowych służących do realizacji przez Spółkę transakcji płatniczych zlecanych przez użytkowników wraz z kopiami umów zawartych w zakresie prowadzenia tych rachunków; 2) informacji o wysokości salda zobowiązań Spółki wobec użytkowników według stanu na 30 czerwca 2024 r. oraz wg stanu na dzień udzielania odpowiedzi na pismo; 3) informacji o liczbie reklamacji zgłoszonych przez użytkowników, w tym dotyczących współpracy z [...], w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. z podziałem na reklamacje uznane za zasadne i niezasadne; 4) informacji o wartości roszczeń zgłaszanych przez użytkowników w ramach zgłoszonych reklamacji, o których mowa w punkcie powyżej oraz wartości roszczeń uwzględnionych; 5) wyjaśnień dotyczących pojawiających się w ogólnodostępnych portalach internetowych negatywnych opinii o działalności [...] w kontekście usług płatniczych świadczonych przez Spółkę, a dotyczących w szczególności bezprawnego przetrzymywania środków klientów; 6) śródrocznego sprawozdania finansowego Spółki wg stanu na 30 czerwca 2024 r.; 7) aktualnego planu finansowego Spółki; 8) aktualnego opisu świadczonych przez Spółkę usług płatniczych, zawierającego w szczególności: a) opis oraz schemat w zakresie wszystkich wariantów świadczenia danej usługi płatniczej, b) wykaz podmiotów zaangażowanych w świadczenie usług płatniczych ze wskazaniem działań i operacji, które są przez te podmioty wykonywane oraz roli w jakiej występują na danym etapie świadczonej usługi, c) informację, czy w ramach świadczenia danej usługi płatniczej Spółka wchodzi w posiadanie środków pieniężnych będących przedmiotem transakcji płatniczej. d) wskazanie przepływu środków pieniężnych oraz komunikatów pomiędzy wszystkimi podmiotami zaangażowanymi w proces świadczenia każdej z usług wraz z rozróżnieniem instrumentów płatniczych, w odniesieniu do których świadczona jest dana usługa płatnicza, e) informacji na temat zasad rozliczania i rozrachunku środków pomiędzy Spółką a podmiotami zaangażowanymi w świadczenie usług płatniczych przez Spółkę, f) opisu zasad kształtowania opłat i prowizji, jakie Spółka pobiera w związku ze świadczeniem usług płatniczych; 9) informacji jakie zmiany Spółka wprowadziła w zakresie modelu transakcyjnego po wydaniu przez KNF zaleceń pokontrolnych z 29 kwietnia 2024 r.; 10) informacji czy Spółka zaprzestała udzielania pożyczek pomiędzy Agentem a Spółką oraz czy w ramach mechanizmów kontrolnych Spółka wprowadziła procedurę monitorowania procesu przez kontrolera finansowego i raportowania do Zarządu, a jeżeli tak to o jej przekazanie; 11) informacji o wartości posiadanych przez Spółkę środków finansowych (suma) według stanu na 30 czerwca 2024 r. oraz na dzień udzielenia odpowiedzi na pismo w rozbiciu na: a) środki pieniężne otrzymane od płatnika w celu wykonania transakcji płatniczych, niepoddane ochronie w sposób określony w art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych, b) środki pieniężne złożone na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym zgodnie z art. 78 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o usługach płatniczych, c) środki pieniężne inwestowane zgodnie z art. 76 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o usługach płatniczych, d) środki pieniężne ogółem. W piśmie tym KNF poinformowała również Spółkę, że Polisa OC, która została przekazana do KNF wraz z pismem z 16 lipca 2024 r. nie odpowiada rygorom określonym w art. 78 ust. 2-4 ustawy o usługach płatniczych, wobec czego nie może stanowić zabezpieczenia środków pieniężnych przyjętych w celu wykonania transakcji płatniczych przez Spółkę określonego w art. 78 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych, co oznacza, że Spółka, w celu zapewnienia ochrony ww. środków zobowiązana jest do stosowania zasad określonych w art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych. Pismem z 2 sierpnia 2024 r. KNF wezwała Skarżącą do przekazania następujących dokumentów i informacji: 1) oświadczenia, że zalecenie pokontrolne dotyczące zabezpieczenia i odseparowania środków użytkowników z tytułu usług płatniczych zostało wykonane, 2) oświadczenia, że wszystkie zobowiązania Spółki wobec użytkowników usług płatniczych są zabezpieczone w sposób określony w art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych (wobec niestosowania zabezpieczeń z art. 78 ust. 2 tej ustawy), 3) informacji o aktualnej kwocie zobowiązań Spółki z tytułu świadczonych usług płatniczych i niezrealizowanych transakcji płatniczych wobec użytkowników usług płatniczych, 4) wydruków aktualnych sald rachunku lub rachunków, o których mowa w art. 78 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o usługach płatniczych, wraz z numerami tych rachunków i wskazaniem ich dostawców. Pismem z 5 sierpnia 2024 r. Skarżąca poinformowała, że transakcje klientów Spółki są realizowane za pośrednictwem rachunków bankowych należących do Spółki, a rachunki prowadzone w [...] S.A. (waluta PLN) oraz [...] S.A. są rachunkami środków powierzonych i są wyłączone spod windykacji. Spółka przedłożyła jednocześnie wykaz rachunków, za pośrednictwem których realizowane są transakcje klientów Spółki, który poza rachunkami prowadzonymi w ww. bankach krajowych zawierał również rachunki prowadzone w [...] ([...]) oraz [...]. Pismem tym Spółka poinformowała również, że saldo zobowiązań Spółki według stanu na 30 czerwca 2024 r. wynosiło 49 688 000,00 zł, a saldo środków pieniężnych ogółem wynosiło 11 102 129,15 zł. Spółka wskazała, że posiadała również środki z tytułu transakcji u innych podmiotów o łącznej wartości 14 152 138,43 zł. Jednocześnie, ze względu na niezaksięgowanie wszystkich operacji gospodarczych na 31 lipca 2024 r. Spółka wniosła o umożliwienie późniejszego przekazania tych danych. Strona poinformowała także KNF, że w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 30 czerwca 2024 r. Spółka odnotowała łącznie 224 reklamacje, z czego 115 rozpoznała pozytywnie, 90 negatywnie, 18 reklamacji zostało wycofanych przez samych klientów, a rozpoznanie 1 reklamacji pozostaje w toku na dzień udzielenia odpowiedzi na pismo. Tym samym pismem Spółka przedstawiła rozkład roszczeń klientów wynikających z reklamacji, z podziałem na waluty oraz kwoty zgłoszonego roszczenia oraz kwotę roszczeń uznanych, wskazując jednocześnie, że w zakresie reklamacji wynikających z opóźnień w transakcjach zgłoszone zostały dwa roszczenia na kwoty 262,21 zł oraz 1 200 euro, z czego obie reklamacje zostały rozpatrzone negatywnie. Strona poinformowała również, że pojawiające się na portalach internetowych krytyczne komentarze dotyczące nieterminowości transakcyjnej [...] nie dotyczą usług płatniczych świadczonych przez Spółkę. W piśmie tym Spółka przekazała również informacje dotyczące realizacji prac związanych z wdrożeniem zmian modelu transakcyjnego. W piśmie tym Spółka oświadczyła również, że zaprzestano udzielania pożyczek pomiędzy Spółką a Agentem wobec czego "ustało ryzyko wykorzystywania środków klientów co celów gospodarki własnej" oraz że wprowadzona została procedura monitorowania udzielania pożyczek. Strona podniosła również, że wskazany w piśmie KNF z 24 lipca 2024 r. zakres warunków, jakie powinna spełniać przedłożona przez Spółkę Polisa OC. tj. art. 78 ust. 2-4 ustawy o usługach płatniczych jest zbyt szeroki, z uwagi na fakt, że art. 78 ust. 4 powołanej ustawy nie odnosi się do umów ubezpieczenia a jedynie do umów gwarancji bankowej lub gwarancji ubezpieczeniowej. Ponadto, w załączeniu do tego pisma, Spółka przekazała śródroczne sprawozdanie finansowe oraz aktualny plan finansowy przyjęty przez Zarząd 20 września 2023 r. Spółka poinformowała także, że dokonała weryfikacji planu finansowego na dzień 31 marca 2024 r., która wykazała przesłanki do jego aktualizacji wg wytycznych wskazanych w dotychczasowej procedurze. Zgodnie z oświadczeniem Spółki celem realizacji jednego z zaleceń pokontrolnych KNF dotyczących poprawy procesu planowania strategicznego i finansowego, Spółka podjęła następujące działania: 1) podjęto decyzję, że w trakcie sporządzania nowego planu finansowego Spółka jednocześnie będzie pracować nad poprawą procedury sporządzania i weryfikacji planu, którą zgodnie z przesłaną do KNF deklaracją ukończy do 31 grudnia 2024 r., 2) podjęto decyzję, że nowy plan finansowy zostanie sporządzony na nowych szablonach plików (ze względu na zbyt duży rozmiar i nieoptymalne rozwiązania w dotychczasowych plikach), 3) nowy plan finansowy będzie obowiązywał do końca 2024 r., natomiast na 2025 r. plan zostanie sporządzony i przyjęty przez Zarząd w ostatnim kwartale 2024 r. Spółka wniosła o przedłużenie terminu na doręczenie nowego planu finansowego po przyjęciu go przez Zarząd Spółki. Pismem z 7 sierpnia 2024 r. KNF poinformowała Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej na podstawie art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o usługach płatniczych w związku z podejrzeniem niespełnienia przez Spółkę wymogu zapewniania ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Pismem z 12 sierpnia 2024 r. KNF ponownie wezwała Stronę do przedłożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień. Pismem z 22 sierpnia 2024 r. Skarżąca odpowiedziała na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego. W ramach wyjaśnień przekazanych w sprawie Spółka zadeklarowała, że z uwagi na objętość materiału dowodowego, będzie go przekazywała w częściach. Dodatkowo Strona poinformowała, że jest obecnie w trakcie realizacji zaleceń pokontrolnych wydanych przez KNF, które obejmują model safeguardingu, przepływy finansowe oraz uszczelnianie systemu księgowego i raportowania. Pismem z 26 sierpnia 2024 r. KNF poinformowała Stronę o włączeniu do akt postępowania pisma z 19 sierpnia 2024 r. wraz z załącznikami. Wezwała również Stronę do przedłożenia dodatkowych informacji, tj.: 1) odpowiedzi na pismo KNF z 2 sierpnia 2024 r., 2) informacji o wysokości salda zobowiązań Strony wobec użytkowników usług płatniczych według stanu na koniec 31 lipca 2024 r. oraz każdego dnia w okresie od 19 sierpnia 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na pismo, 3) informacji o wartości posiadanych przez Stronę środków pieniężnych otrzymanych od użytkowników w celu wykonania transakcji płatniczych według stanu na 31 lipca 2024 r. oraz na koniec każdego dnia w okresie od 19 sierpnia 2024 r. do dnia udzielenia odpowiedzi na pismo wraz z wyszczególnieniem wartości środków, które: a) nie zostały przekazane do dalszej realizacji (osad na rachunkach) oraz b) zostały przekazane do realizacji (środki w drodze). Dodatkowo w piśmie tym, w odpowiedzi na pismo Strony z 22 sierpnia 2024 r., poinformowano Stronę o prawach Strony, w tym do składania dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Poinformowano również Stronę o przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a. oraz o przychyleniu się w części, do wniosku Strony o wydłużenie terminu na odpowiedź na wezwanie KNF z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w terminie do 5 września 2024 r. Pismem z 27 sierpnia 2024 r. Strona oświadczyła, że rachunek prowadzony na rzecz Spółki w [...] S.A. obejmuje separację środków i jest rachunkiem charakterystycznym dla KIP. Dodatkowo Spółka przedstawiła doprecyzowane i opisane schematy przepływu środków począwszy od nadawcy do odbiorcy, z uwzględnieniem udziału Agenta. Spółka poinformowała, że model biznesowy Spółki od samego początku jego istnienia zawierał udział Agenta w systemie rozliczeń Spółki. U podstaw lego modelu stanęły trudności pozyskania przez Agenta zezwolenia na świadczenie usług płatniczych. Strona podniosła, że model biznesowy Spółki i Agenta dotychczas nie budził zastrzeżeń KNF, zarówno podczas kontroli, jak i zmiany zezwolenia Spółki na świadczenie usług płatniczych - Spółka od początku prezentowała ten sam sposób przepływu środków. Strona wskazała, że wychodząc naprzeciw oczekiwaniom KNF wdraża zalecenia pokontrolne mające na celu wyeliminowanie udziału Agenta ze schematów transakcyjnych. Dodatkowo Strona wniosła o umożliwienie wyjaśnień ustnych w siedzibie UKNF, w szczególności w zakresie schematów transakcyjnych oraz o przyjęcie w poczet materiału dowodowego: 1) przekazane wraz z pismem Strony: a) schematy transakcji płatniczych, b) korespondencję pomiędzy Spółką a [...] S.A., c) wyciąg z rachunku bankowego w [...] S.A., 2) dokumenty zgromadzone w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Spółki, pod znakiem [...], w szczególności dokumentów księgowych i procedur związanych z safeguardingiem, 3) protokół kontroli Spółki przez KNF z [...] maja 2017 r. nr [...], 4) pisma Spółki w sprawie realizacji zaleceń pokontrolnych ww. kontroli; 5) protokół z kontroli Spółki przez KNF z dnia [...] października 2018 r. nr [...], 6) wnioski Spółki o zmianę zezwolenia na świadczenie usług płatniczych. Zgodnie z wnioskiem Strony, wyżej wymienione dokumenty zostały włączone do akt postępowania. Pismem z 28 sierpnia 2024 r. Strona przekazała wyjaśnienia dotyczące opóźnień w udzielaniu pełnych odpowiedzi na wezwania KNF, które to opóźnienia wynikają z obszerności materiałów oraz ograniczonych zasobów kadrowych. Spółka poinformowała, że aktualnie opracowuje dla współpracującego banku informacje, mające na celu umożliwienie rozszerzenia linii kredytowej dla spółek z [...] (obejmującego zarówno Spółkę jak i jej Agenta), która ma zapewnić dostęp zewnętrznego kapitału dla spółek z holdingu i poprawę ich wydolności finansowej, w tym uzupełnienia ewentualnych luk budżetowych. Strona wskazała, że dzięki zwiększonemu kapitałowi obrotowemu spółki będą miały możliwość generowania znacznie większego zysku, a co za tym idzie - poprawę swoich wyników finansowych w relatywnie krótkim czasie. Aktualnie Agent posiada już otwarty jeden element linii kredytowej w formie "clean line" oraz jest w trakcie pozyskiwania (na zaawansowanym etapie) tzw. "working capital". Spółka zobowiązała się ponadto do udzielenia KNF do 6 września 2024 r. kompleksowej odpowiedzi w zakresie odseparowania i zabezpieczenia środków klientów. Dodatkowo Spółka wniosła o przyjęcie w poczet materiału dowodowego - na okoliczność zaawansowania procesu pozyskiwania kapitału zewnętrznego na rzecz spółek z [...] - załączonych do pisma Strony dokumentów z korespondencji e-mail. Zgodnie z wnioskiem Strony, wyżej wymienione dokumenty zostały włączone do akt postępowania. Pismem z 29 sierpnia 2024 r. Strona poinformowała, że suma zobowiązań Spółki według stanu na 31 lipca 2024 r. wynosiła 39 076 389,09 zł. z czego 37 687 631,82 zł stanowiły zobowiązania wobec użytkowników, a saldo środków stanowiących pokrycie tych zobowiązań wyniosło 43 219 730,91 zł, z czego; 1) 1 465 559,83 zł stanowi saldo środków pieniężnych ogółem, 2) 12 530 098,15 zł stanowi suma środków posiadanych przez Spółkę z tytułu realizacji transakcji u innych podmiotów w tym m.in. w [...], [...], czy [...], 3) 4 200 000 zł stanowi wartość polisy ubezpieczenia OC, 4) 25 024 072,93 zł stanowi suma roszczeń Spółki wobec Agenta. W piśmie tym Strona wniosła również o przyjęcie w poczet materiału dowodowego następujących dokumentów: 1) potwierdzenia należności Spółki od Agenta, 2) zestawienia środków pieniężnych posiadanych przez Spółkę na dzień 31 lipca 2024 r., 3) śródroczne sprawozdanie finansowe Spółki za rok 2024. Zgodnie z wnioskiem Strony, wyżej wymienione dokumenty zostały włączone do akt postępowania. Pismem z 2 września 2024 r. Strona oświadczyła, że na dzień sporządzenia pisma, jak również na 1 lipca 2024 r., zalecenia pokontrolne w zakresie zabezpieczenia i odseparowania środków zostały wykonane w taki sposób, że Spółka umożliwiła wpłacanie środków przez klientów bezpośrednio na rachunek karty płatniczej w [...] (z użyciem ekspresowych metod płatności), z pominięciem Agenta. Spółka wyjaśniła, że klient ma obecnie możliwość wyboru, czy dokonać zasilenia karty, czy też dokonać wpłaty na rzecz [...] w celu wymiany walut. Strona poinformowała również, że w zakresie separacji środków klientów Spółka stosuje, jak dotychczas, kilka typów takiej separacji, tj.: 1) część środków separowana jest na rachunkach własnych Spółki, właściwych dla świadczenia usług płatniczych, 2) część środków została ulokowana u Agenta, a środki klientów zostały wydzielone w systemach teleinformatycznych Agenta z podziałem na jego działalność własną (wymiana walut) oraz działalność agencyjną na rzecz Spółki, 3) część środków znajduje się na rachunkach agregatorów płatności, jako zabezpieczenie roszczeń klientów wobec danego agregatora, związanych z działalnością Spółki. Strona poinformowała jednocześnie, że dostrzega potrzebę dalszych prac w kierunku separacji i zabezpieczenia środków klientów i mając na celu zapewnienie zgodności z oczekiwaniami KNF podjęła dalsze kroki w tym zakresie. W piśmie tym Strona wniosła o przyjęcie w poczet materiału dowodowego załączonego do pisma wykazu zobowiązań Spółki wobec klientów i ulokowania środków pieniężnych. Przedłożone przez Spółkę zestawienie zawiera dane na 31 lipca 2024 r., a także dane kroczące - dzień pod dniu, od 19 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2024 r. Strona wskazała jednocześnie, że z uwagi na przyjęte terminy rozliczeń, dane dotyczące należności wobec klientów i środków ulokowanych u agregatorów płatności oraz dotyczące agencyjnej części swojej działalności za sierpień 2024 r. podlegają stosownym przeliczeniom i zostaną przekazane do KNF 9 września 2024 r. Pismem z 4 września 2024 r. Strona przedstawiła wykaz podmiotów zaangażowanych w świadczenie przez Spółkę usług płatniczych wraz z opisem ich roli oraz działań i operacji, które są przez nie wykonywane na danym etapie świadczonej usługi. Zgodnie z wyjaśnieniami Strony, na etapie przyjmowania środków od klientów występują następujące podmioty: [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., pośrednicy płatności (tym: [...], [...], [...], [...], [...], [...]) i [...] (instytucja płatnicza zarejestrowana w [...]). Na etapie wysyłania środków do odbiorcy występują następujące podmioty: [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] i "[...]" (partner technologiczny). W piśmie tym Strona przedstawiła również informację na temat zasad rozliczania i rozrachunku środków pomiędzy Spółką a podmiotami współpracującymi. Pismem z 5 września 2024 r. Strona poinformowała, że po analizach ekonomicznych stwierdziła, że właściwe będzie odciążenie safeguardingu w postaci gromadzenia środków klientów na rachunkach poprzez wprowadzenie ubezpieczenia OC. Spółka wystąpiła do TU [...] o kilka wariantów ubezpieczenia. Ze względu na wysokość składki ubezpieczeniowej, wynoszącej w przypadku sumy gwarancyjnej w wysokości 5 000 000 zł, niemal 92 827 zł w skali roku, Spółka zdecydowała, iż na chwilę bieżącą jest to maksymalny wydatek na ten cel. Spółka poinformowała, że przyjęła założenia bazujące na istotnej części zabezpieczenia potencjalnych roszczeń. Dodatkowo Strona wniosła o przyjęcie w poczet materiału dowodowego wyciągów z rachunków bankowych prowadzonych na rzecz [...] (95 plików). Zgodnie z wnioskiem Strony, wyżej wymienione dokumenty zostały włączone do akt postępowania. Pismem z 6 września 2024 r. KNF poinformowała Stronę o włączeniu do akt postępowania Notatki ze spotkania przedstawicieli Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego z przedstawicielami [...] sp. z o.o. w dniu 13 sierpnia 2024 r. W piśmie tym KNF wezwała również Spółkę do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie tj. do przekazania: 1) informacji dotyczących wzajemnych zobowiązań Strony i Agenta, o których mowa w piśmie Strony z 29 sierpnia 2024 r., w tym: a) w odniesieniu do roszczeń Spółki wobec Agenta, wyjaśnienie z tytułu jakich nierozliczonych transakcji wynikają kwoty zobowiązań Agenta wobec Strony wykazane na przedłożonym potwierdzeniu sald na 31 lipca 2024 r. wraz ze szczegółowym zestawieniem zleceń tych transakcji (w tym dat i tytułów zleceń), b) charakteru roszczeń Strony wobec Agenta oraz dokumentów źródłowych, z których roszczenia te wynikają, c) uzasadnienia dlaczego kwoty ww. roszczeń zostały zakwalifikowane jako zabezpieczenie środków klientów Strony, d) informacji czy Agent posiada roszczenia wobec Strony, a jeżeli tak: i) wskazania jaka jest ich wysokość oraz charakter, ii) przekazania dokumentów źródłowych dotyczących ww. roszczeń; 2) informacji o wartości pożyczek udzielonych w łatach 2021-2023 przez Stronę na rzecz Agenta oraz o źródle pochodzenia środków pieniężnych, z których pożyczki te zostały udzielone; 3) informacji czy na rachunkach bankowych stanowiących dla Strony w latach 2021-2023 bufor zabezpieczeń (safeguarding) przechowywane były inne środki pieniężne niż środki klientów przeznaczone na realizację transakcji płatniczych, a jeżeli tak to z jakiego tytułu; 4) informacji jaka wartość (kwota w PLN) "środków wydzielonych w systemach teleinformatycznych Agenta" stanowi środki z tytułu działalności agencyjnej Agenta na rzecz Strony. W odpowiedzi na wniosek Strony o możliwości przedłożenia przez Stronę dalszych ustnych wyjaśnień w sprawie, poinformowano Stronę że jeżeli w ocenie KNF taka potrzeba lub konieczność zaistnieje, KNF skorzysta z możliwości zastosowania tego typu środków dowodowych, z zachowaniem wymogów formalnych przewidzianych odpowiednimi regulacjami odnoszącymi się do postępowania administracyjnego. Poinformowano również Stronę przysługujących jej uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a. Pismem z 9 września 2024 r. Strona wniosła o przyjęcie w poczet materiału dowodowego zestawienia stanów dziennych zobowiązań i środków pieniężnych na 31 sierpnia 2024 r. Zgodnie z ww. zestawieniem, suma zobowiązań Spółki wobec użytkowników według stanu na 31 sierpnia 2024 r. wynosiła 35 393 674,77 zł, a saldo środków stanowiących pokrycie tych zobowiązań wyniosło 47 389 006,57 zł, z czego: 1) 565 702,40 zł stanowiło saldo środków na rachunkach bankowych Spółki, 2) 12 569 417,14 zł stanowi suma środków ulokowanych u podmiotów zewnętrznych (pośrednicy płatności, [...]). 3) 4 200 000 zł stanowi wartość polisy ubezpieczenia OC, 4) 30 053 867,06 zł stanowiła suma roszczeń Spółki wobec Agenta. Spółka wskazała jednocześnie, że wzrost zobowiązań Agenta wobec Spółki wynika z braku systemowych możliwości rozliczania transakcji w skali dziennej. Aby zapewnić ciągłość usług dla klientów Spółka przekazuje Agentowi na poczet przyszłych transakcji większą ilość środków, aniżeli mogłoby to wynikać z rozrachunków między Spółkami. Różnice te wynikają z szacowania dziennych wartości transakcji i są korygowane w kolejnych miesiącach. Spółka poinformowała, że takie rozwiązanie jest tymczasowe i podyktowane brakiem rozwiązań systemowych, które wsparłyby proces rozliczeń. Spółka wskazała również, że pracuje nad wdrożeniem bardziej precyzyjnego systemu rozliczeń. Pismem z 11 września 2024 r. Strona przedstawiła opis systemu IT wykorzystywanego do zarządzania transakcjami w odniesieniu zarówno do Spółki, jak i Agenta. W piśmie tym Spółka wniosła również o włączenie do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym: 1) opisu funkcjonowania systemu IT Agenta, w tym sposobu rozdziału środków na rachunkach Agenta, 2) upoważnienia KNF do dysponowania polisą ubezpieczeniową Spółki, w ramach ochrony udzielanej przez TU [...] S.A. Zgodnie z wnioskiem Strony, wyżej wymienione dokumenty zostały wsączone do akt postępowania. Pismem z 16 września 2024 r. Strona wniosła o włączenie do materiału dowodowego następujących dokumentów: 1) raportu analitycznego z "konta 207 oraz 205" (w GBP i PLN), 2) zestawienia zobowiązań Spółki w stosunku do Agenta, 3) zestawienia udzielonych przez Spółkę pożyczek, 4) wykazu faktur wystawionych przez Agenta Spółce oraz wymienione w nim faktury. Zgodnie z wnioskiem Strony, wyżej wymienione dokumenty zostały włączone do akt postępowania. W ocenie Komisji Nadzoru Finansowego, ustalony w toku postępowania stan faktyczny ponad wszelką wątpliwość pozwolił stwierdzić, że Spółka: 1. nie stosuje obowiązkowej ochrony środków płatniczych użytkowników, powierzanych w celu dokonania transakcji płatniczych, 2. w sposób niedozwolony obciążała ryzykiem środki pieniężne użytkowników. Spółka nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością objętą wnioskiem o wydanie zezwolenia. Brak zapewnienia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością wynika z faktu, że Spółka nie stosuje zasad ochrony środków pieniężnych użytkowników wynikających z art. 78 ust. 1-3 ustawy o usługach płatniczych, powierzanych Spółce w celu dokonania transakcji płatniczych a także obciążała środki pieniężne użytkowników ryzykiem innym niż ryzyko wynikające z wykonywania usług płatniczych. Nie jest prawdą, że Organ nadzoru akceptował ustalony w toku działań nadzorczych i w wyniku tego postępowania, sposób realizacji modelu działalności Spółki, w ramach którego środki klientów Skarżącej byłyby składane i przechowywane na rachunkach (bankowych) prowadzonych dla Agenta, w związku z jego podstawową działalnością (kantor internetowy) i łączone w związku z tym ze środkami przechowywanymi na tych rachunkach z innego tytułu. Okoliczności świadczące o nieprzestrzeganiu przez Spółkę zasad wynikających z art. 78 ustawy o usługach płatniczych zostały również zidentyfikowane w trakcie kontroli, która miała miejsce w 2023 r. W następstwie ustaleń tej kontroli Spółka została zobowiązana do zmiany sposobu postępowania ze środkami klientów i doprowadzenia do zgodności jej działalności z wymogami prawa. Jak wynika z ustaleń postępowania Spółka, na dzień wydania tej decyzji, nie tylko nie wykonała powyższego zalecenia, ale co więcej nie dysponuje - w sposób określony w art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych - środkami, którymi mogłaby spłacić swoje zobowiązania wobec klientów - użytkowników usług płatniczych. Ponadto, KNF ustaliła w trakcie kontroli, że Spółka obciążała ryzkiem środki pieniężne przekazywane przez użytkowników, przy czym ryzyko to nie było związane z wykonywaniem usług płatniczych. Skarżąca przekazywała bowiem na rzecz swojego wyłącznego wspólnika, a zarazem Agenta, środki finansowe tytułem pożyczek. Do tego celu Spółka wykorzystała m.in. środki pochodzące z rachunku bankowego Skarżącej służącego do utrzymywania zabezpieczeń transakcji niezrealizowanych przez Agenta, określając to w ewidencji księgowej jako "zwolnienie zabezpieczenia", choć w tytule transferów już jako "pożyczki". W wyniku analizy ustalonego w sprawie stanu faktycznego KNF uznała, że w odniesieniu do Skarżącej zachodzi przesłanka cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej, określona w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o usługach płatniczych, z uwagi na niezapewnianie przez Spółkę ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych, w szczególności poprzez nieposiadanie rozwiązań organizacyjnych mających służyć ochronie środków pieniężnych użytkowników zgodnie z art. 78 ust. 1- 3 ustawy o usługach płatniczych. Zapewnienie ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą oznacza, że brak jest niedających się usunąć wątpliwości, że krajowa instytucja płatnicza będzie zarządzana w sposób ostrożny i stabilny. Jeżeli takie wątpliwości pojawiają się i nie dają się usunąć w toku postępowania w danej sprawie, należy uznać, że wymóg takiego zapewnienia nie został spełniony. Wątpliwości te mogą wynikać z różnych okoliczności, w tym z oceny stanu prowadzenia przez podmiot działalności w zakresie usług płatniczych od strony organizacyjnej, w szczególności przez posiadanie systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej odpowiedniego do rodzaju, skali i stopnia złożoności świadczonych usług płatniczych obejmującego rozwiązania organizacyjne mające służyć ochronie środków pieniężnych użytkowników zgodnie z art. 78 ustawy o usługach płatniczych. Zarządzanie, o którym mowa w przepisie przywołanym w powyższym akapicie należy przy tym rozumieć szeroko - nie tylko jako kierowanie bieżącą działalnością krajowej Instytucji płatniczej (tj. nadzorowanie i kontrolowanie przebiegu działalności oraz rozstrzyganie wyłaniających się problemów), lecz także jako świadome podejmowanie decyzji mających za przedmiot rozstrzyganie spraw istotnych dla funkcjonowania krajowej instytucji płatniczej i dokonywanie wyboru celów, sposobów i środków działania przejawiające się w szczególności w: 1) organizowaniu działalności i ustalaniu struktury organizacyjnej i sposobu, w jaki mają być wykonywane poszczególne operacje i inne czynności (procedury), 2) wytyczaniu polityki, w tym globalnej strategii - ogólnych kierunków działania w średnim, kilkuletnim okresie, jak również polityki szczegółowej, obejmującej konkretne zadania mające prowadzić do głównego celu, 3) analizowaniu uzyskiwanych wyników i wyciąganiu wniosków praktycznych dla dalszej działalności. Spółka wykonywała działalność w charakterze krajowej instytucji płatniczej, nie tylko nie chroniąc w szczególny, przewidziany prawem, sposób środków przyjmowanych od użytkowników, ale wręcz świadomie narażając te środki na ryzyko. Stan faktyczny ustalony w toku niniejszego postępowania wskazuje, że Strona nie zapewnia ochrony środków pieniężnych użytkowników usług płatniczych w sposób przewidziany w art. 78 ust. 1-3 ustawy o usługach płatniczych. W trakcie postępowania ustalono, że suma środków pieniężnych posiadanych przez Spółkę nie odpowiada wysokość środków przyjętych w celu wykonania transakcji płatniczych. Świadczy to o tym, że Spółka nie zabezpieczyła w pełni środków użytkowników usług płatniczych. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o usługach płatniczych jednym z wymogów uzyskania zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej jest zapewnianie ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością objętą wnioskiem o wydanie tego zezwolenia. Elementem zapewniającym ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością jest prawidłowe funkcjonowanie systemu zarządzania ryzkiem i kontroli wewnętrznej. System ten, zgodnie z art. 64a ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o usługach płatniczych, obejmuje zasady postępowania ze środkami pieniężnymi przyjmowanymi od użytkowników w celu wykonania transakcji płatniczych zgodnie z art. 78 powołanej ustawy. Należą do nich przede wszystkim zakaz łączenia środków przyjętych od użytkowników na poczet realizacji transakcji płatniczej ze środkami posiadanymi przez krajową Instytucję płatniczą z innego tytułu, a także obowiązek ich składania na wyodrębnionym rachunku, bądź inwestowania w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym do tego celu rachunku środków przyjętych w celu realizacji transakcji płatniczej, które nie zostały przekazane odbiorcy lub innemu dostawcy do końca dnia roboczego następującego po dniu otrzymania tych środków przez krajową instytucję płatniczą. Jednocześnie, system ten powinien pozostawać w zgodności z art. 7 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych zakazującym wykorzystywania środków przyjętych w celu realizacji i rozliczenia transakcji płatniczych do realizacji transakcji niezwiązanych ze świadczoną usługą płatniczą. Niezależnie od przyjętego w Spółce systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej, niewypełnianie wymogów art. 78 ustawy o usługach płatniczych, w sposób, w jaki czyniła to Strona samo w sobie przesądza o niedawaniu rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą. Odnosząc się do twierdzeń Strony, że model w jakim Spółka prowadzi działalność z zakresu świadczenia usług płatniczych nie budził dotychczas zastrzeżeń KNF wskazała, że zaprezentowany przez Spółkę, na etapie postępowania o wydanie zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej, model działalności uwzględniał ścisłą współpracę Spółki i Agenta. Podstawową działalnością Agenta jest bezgotówkowa wymiana walut realizowana w formule kantoru internetowego. W formule tej klient przekazuje bezgotówkowo do [...] (na rachunek bankowy [...] jako kantoru internetowego) środki pieniężne w określonej walucie, w celu wykonania przez niego usługi wymiany tych środków, po umówionym kursie, na środki pieniężne w innej walucie. W wykonaniu usługi [...] przekazuje bezgotówkowo temu samemu klientowi (na rachunek bankowy klienta) wymienione (na inną walutę) środki. Działalność tego typu nie jest działalnością w zakresie usług płatniczych w rozumieniu przepisów ustawy o usługach płatniczych, gdyż nie dochodzi tu do realizacji przez kantor internetowy transakcji płatniczych pomiędzy płatnikiem a odbiorcą płatności. Jeżeli jednak klient [...] działającego jako kantor internetowy chciałby zlecić transfer wymienionych w kantorze środków pieniężnych na rachunek osoby trzeciej (np. na rachunek swojego kontrahenta) musi skorzystać z usługi płatniczej, świadczonej przez dostawcę usług płatniczych w rozumieniu ustawy o usługach płatniczych. Ponieważ [...] nie jest i nigdy nie był dostawcą usług płatniczych, nie mógł samodzielnie obsługiwać klientów, którzy chcieli transferować wymienione w kantorze środki do innych niż oni sami odbiorców. Z tych względów [...] utworzył spółkę zależną, tj. Skarżącą, która poprzez uzyskanie zezwolenia na działalność w charakterze krajowej instytucji płatniczej stała się dostawcą usług płatniczych w rozumieniu ustawy o usługach płatniczych, a [...] jednocześnie został jej agentem w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych. W trakcie postępowania ustalono, że model biznesowy Spółki polega na tym, że [...], działając jako agent Spółki, oferował swoim (kantoru walutowego) klientom usługi płatnicze Spółki związane z transferem środków do innych niż ci klienci odbiorców płatności, a następnie operacyjnie realizował te usługi płatnicze w imieniu Spółki. Model ten nie wykluczał też pozyskiwania przez Spółkę klientów innych niż związanych relacją z [...]. Model taki komunikowany był KNF w toku przeprowadzonych postępowań w sprawie udzielenia lub zmiany zezwolenia na świadczenie przez Spółkę usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej i co do swej istoty został uznany za dopuszczalny. Dodatkowo, w każdym z tych postępowań Strona deklarowała stosowanie ochrony środków użytkowników. KNF podkreśliła, że nie jest prawdą, iż organ nadzoru akceptował ustalony w toku działań nadzorczych i w wyniku niniejszego postępowania sposób realizacji tego modelu, w ramach którego środki klientów Skarżącej składane i przechowywane byłyby na rachunkach (bankowych) prowadzonych dla Agenta, w związku z jego podstawową działalnością (kantor internetowy) i łączone w związku z tym ze środkami składanymi i przechowywanymi na tych rachunkach Agenta z innego tytułu. Organ nadzoru ponadto nigdy nie akceptował, jakiegokolwiek modelu działalności Spółki, w którym środki użytkowników świadczonych przez Spółkę usług płatniczych nie podlegałyby zasadom ochrony określonym w art. 78 ustawy o usługach płatniczych. W szczególności nie miało to miejsca na żadnym etapie kontroli przeprowadzonej w Spółce w 2017 r. Okoliczności świadczące o nieprzestrzeganiu przez Spółkę norm określonych w art. 78 ust. 1 i 2 ustawy o usługach płatniczych zostały natomiast zidentyfikowane w trakcie kontroli, która miała miejsce w 2023 r. W następstwie ustaleń tej kontroli Spółka została zobowiązana do zmiany sposobu postępowania ze środkami klientów i doprowadzenia do zgodności jej działalności z art. 78 ustawy o usługach płatniczych. Jak wynika z ustaleń tego postępowania, Spółka, na dzień wydania tej decyzji, nie tytko nie wykonała powyższego zalecenia, ale co więcej nadal nie dysponuje - w sposób określony w art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych - środkami, którymi mogłaby spłacić swoje zobowiązania wobec klientów - użytkowników usług płatniczych. Oznacza to, że Spółka nie tylko nie zapewnia należytej i zgodnej z wymaganiami ustawy o usługach płatniczych ochrony środków użytkowników, ale też. m. in. na skutek braku stosowania takiej ochrony, środki te w znacznej mierze utraciła. Powyższe okoliczności przesądzają o konieczności uznania, że Spółka nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych. Warunki określone w art. 64 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, w tym zapewnianie ostrożnego i stabilnego zarządzania krajową instytucją płatniczą należy bowiem spełniać nie tylko w dacie uzyskania zezwolenia, lecz przez cały okres prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej. Konsekwencją naruszenia warunków prowadzenia działalności jest cofnięcie zezwolenia na jej prowadzenie albowiem podmiot, któremu udzielono tego zezwolenia i który korzystał z wynikających z niego uprawnień i podlegał skorelowanym z nimi obowiązkom, przestał spełniać wymogi jego udzielenia, a co za tym idzie wymogi prowadzenia działalności w dziedzinie wymagającej tego zezwolenia. Pismami z 5 sierpnia 2024 r., 29 sierpnia 2024 r. oraz 9 września 2024 r. Spółka przedstawiła informacje dotyczące sald zobowiązań wobec użytkowników oraz posiadanych na ich zabezpieczenie środków pieniężnych na dzień 30 czerwca 2024 r., 31 lipca 2024 r. oraz 31 sierpnia 2024 r. Zestawienie wyżej wskazanych danych KNF zaprezentowała w fomie tabeli (str. 27 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). Analiza przekazanych danych wykazała, że Spółka nie posiadała w żadnym z ww. okresów wystarczającej do pokrycia zobowiązań wobec jej użytkowników wysokości środków pieniężnych zabezpieczonych w sposób zgodny z art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych. Bez wpływu na ocenę KNF pozostaje w tym zakresie kwalifikowanie przez Spółkę jako zabezpieczenie zobowiązań Spółki wobec użytkowników środków innych, niż złożone na rachunkach bankowych Spółki, takich jak środki ulokowane u podmiotów zewnętrznych (pośrednicy płatności, [...]), roszczenia Spółki wobec Agenta czy wartość Polisy OC. Art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych jednoznacznie wskazuje obowiązki dotyczące zapewnienia przez krajową instytucję płatniczą bezpieczeństwa środków otrzymanych przez nią bezpośrednio i pośrednio od użytkowników na poczet wykonania transakcji płatniczych. Zasady określone w przywołanym przepisie nie przewidują innych metod ochrony tych środków niż zakaz ich łączenia (w każdym momencie ich składania i przechowywania) ze środkami pieniężnymi posiadanymi przez krajową instytucję płatniczą z innego tytułu oraz składanie i przechowywanie ich na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku krajowym, instytucji kredytowej czy oddziale banku zagranicznego lub inwestowanie w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym do tego celu rachunku. W związku z tym, wskazane przez Spółkę kwoty środków posiadanych u podmiotów zewnętrznych oraz roszczeń Spółki wobec Agenta, nie mogą zostać uznane jako zabezpieczające zobowiązania Spółki wobec użytkowników usług płatniczych. Ponadto art. 80 ust. 1 i ust. 2 ustawy o usługach płatniczych nadaje dodatkowy status ochrony, w przypadku podjęcia czynności związanych z wystawieniem wobec krajowej instytucji płatniczej sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego lub w przypadku upadłości krajowej instytucji płatniczej, wyłącznie rachunkom płatniczym prowadzonym przez krajową instytucję płatniczą oraz rachunkom wymienionym w art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, tj. rachunkom bankowym prowadzonym dla krajowej instytucji płatniczej w celu gromadzenia i przechowywania środków pieniężnych przeznaczonych na realizację transakcji płatniczych, które nie zostały przekazane odbiorcy lub innemu dostawcy do końca dnia roboczego następującego po dniu otrzymania tych środków lub wyodrębnionym rachunkom, na których deponowane są środki płatnicze klientów, inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku. Takiej szczególnej ochronie nie podlegają środki przekazane na rachunki innych podmiotów, w tym Agenta, świadczących usługi na rzecz KIP, jako nieobjętych szczególną ochroną przed egzekucją lub na wypadek upadłości podmiotu. KNF podkreśliła, że Spółka pismem z 2 września 2024 r. jasno wskazała, że jedynie część środków użytkowników separowana jest na rachunkach własnych Spółki, właściwych dla świadczenia usług płatniczych, natomiast pozostała część ulokowana jest u Agenta lub znajduje się na rachunkach agregatorów płatności, jako zabezpieczenie roszczeń klientów wobec danego agregatora, związanych z działalnością Spółki, co jednoznacznie potwierdza, że nie dokonuje ona prawidłowej separacji środków pieniężnych przyjętych od użytkowników na poczet wykonania transakcji płatniczych. W ocenie KNF, również przedłożona przez Stronę Polisa OC nie może być uznana jako spełniająca alternatywnie obowiązek w zakresie ochrony środków pieniężnych zgodnie z art. 78 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych, w szczególności z uwagi na fakt, że nie obejmuje ona kwoty określonej w tym przepisie. Dodatkowo nie obejmuje ona wszystkich usług płatniczych, do których świadczenia uprawniona jest Spółka (z wyjątkiem usług, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 8 ustawy o usługach płatniczych, które objęte są oddzielną polisą ubezpieczenia), a z których niewykonania lub nieprawidłowego wykonania mogą wynikach potencjalne roszczenia użytkowników. W związku z tym KNF stwierdziła, że Spółka nie zapewnia ochrony środków pieniężnych użytkowników usług płatniczych w trybie przewidzianym w art. 78 ust. 1 i 2 ustawy o usługach płatniczych. Strona, pomimo wezwania KNF z 2 sierpnia 2024 r. do złożenia oświadczenia, że wszystkie zobowiązania Spółki wobec użytkowników usług płatniczych są zabezpieczone w sposób określony w art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych (wobec niestosowania w ocenie KNF zabezpieczeń z art. 78 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych) oraz kolejnych wezwań w tym zakresie (pismo KNF z 12 sierpnia 2024 r. oraz pismo KNF z 26 sierpnia 2024 r.), takiego oświadczenia nie złożyła. Dodatkowo, jak już wcześniej wskazano, Spółka jako jedną ze stosowanych metod separacji środków użytkowników wymieniła ulokowanie części tych środków u Agenta. Bez znaczenia pozostaje tutaj twierdzenie Strony, że środki użytkowników przechowywane u Agenta zostały wydzielone w systemach teleinformatycznych Agenta z podziałem na jego działalność własną (wymiana walut) oraz działalność agencyjną na rzecz Spółki, ponieważ w praktyce nadal są one łączone ze środkami przekazanymi przez klientów Agenta na realizację usług wymiany walut. Ponadto, w toku czynności kontrolnych przeprowadzanych w Spółce ustalono, że Skarżąca udzielała Agentowi pożyczek, a środki pieniężne przeznaczone na ten cel w całości lub w części, pochodziły ze środków transakcyjnych klientów przechowywanych na rachunkach bankowych służących do zabezpieczenia transakcji niezrealizowanych (safeguarding). Wykorzystanie środków przeznaczonych na safeguarding było niezgodne z unormowaniami wewnętrznymi Spółki, zawartymi w Procedurze ustalania poziomu zabezpieczenia środków (safeguarding), która wskazywała, że rachunki bankowe Spółki służące do zabezpieczeń transakcji niezrealizowanych nie mogą uczestniczyć w rozliczeniach gospodarki własnej Spółki oraz nie stanowią części przepływów wynikających z rachunku płatniczego prowadzonego dla Agenta przez Spółkę. Powyższe działanie stanowiło zarówno naruszenie art. 78 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach płatniczych, ze względu na wykorzystywanie środków przyjętych w celu realizacji i rozliczenia transakcji płatniczych do realizacji transakcji niezwiązanych ze świadczoną usługą płatniczą, jak i naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych, z uwagi na podejmowanie przez Spółkę działalności polegającej na przyjmowaniu środków pod tytułem zwrotnym w celu obciążenia ich ryzykiem innym niż ryzyko wynikające z wykonywania usług płatniczych. Strona na żadnym etapie postępowania nie wykazała, że środki, z których Spółka udzielała pożyczek Agentowi, nie pochodziły ze środków przeznaczonych na safeguarding. Co więcej, w piśmie Strony z 5 sierpnia 2024 r. Spółka wprost wskazała, że w wyniku zaprzestania udzielania pożyczek pomiędzy Spółką a Agentem ustało ryzyko wykorzystywania środków klientów do celów gospodarki własnej. Podczas przeprowadzonej w Spółce kontroli zidentyfikowane zostały również inne niż wyżej wymienione okoliczności świadczące o tym, że Spółka nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych, m.in.: 1) sytuacja finansowa Spółki na datę kontroli (30 września 2023 r.) stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa środków pieniężnych gromadzonych na rachunkach płatniczych użytkowników, 2) pomimo wzrostu kapitałów (Spółka była wielokrotnie dokapitalizowywana przez Agenta) poziom funduszy własnych Spółki w okresie objętym kontrolą charakteryzował się istotnym trendem spadkowym, ze względu na pogłębiające się straty finansowe w 2022 r. i 2023 r., 3) organizacja systemu zarządzania ryzykiem i jego funkcjonowanie nie zapewniały prawidłowej identyfikacji, oceny, monitorowania i zarządzania ryzykiem występującym w działalności Spółki, 4) w okresie poprzedzającym datę kontroli Spółka nie posiadała sformalizowanych planów awaryjnych, 5) przekazane przez Spółkę kwartalne sprawozdania finansowe zawierały błędy w zakresie nieprawidłowej prezentacji informacji o wykonywanych transakcjach płatniczych, w tym ich wartości i liczbie oraz funduszy własnych, 6) Spółka nie zawiadomiła KNF o zamiarze powierzenia wykonywania czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem usług płatniczych podmiotom mającym siedzibę w innym niż Polska państwie członkowskim, tj. podmiotom; [...], [...], [...], [...], [...] (Europe) [...], [...], 7) funkcjonujący w Spółce system kontroli wewnętrznej, w tym audyt wewnętrzny, nie był skuteczny i nie zapewnił zgodności działania Spółki z przepisami prawa i regulacjami wewnętrznymi oraz rekomendacjami KNF. Mając na względzie przywołane powyżej okoliczności i naruszenia, KNF stwierdziła w konkluzji, że Spółka, jako krajowa instytucja płatnicza, nie zapewnia zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych w sposób ostrożny i stabilny, tj. że działania podejmowane przez Spółkę w ramach jej działalności w zakresie usług płatniczych są prawidłowe, zgodne z normami prawa oraz zapewniające bezpieczeństwo świadczonych usług płatniczych. KNF podkreśliła, że w stanie faktycznym ustalonym przez Komisję reakcja nadzorcza jest konieczna. Ustawodawca wyraźnie bowiem określił przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest uzyskanie przez podmiot wnioskujący o zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Krajowa instytucja płatnicza jest obowiązana do ich spełniania przez cały okres działalności. Ustanie spełniania tych przesłanek uzasadnia cofnięcie zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Mając na względzie konieczność zapewnienia realizacji celów sprawowania przez KNF nadzoru nad rynkiem finansowym w ogólności, i nad instytucjami płatniczymi w szczególności, konieczne jest wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia na świadczenie przez Skarżącą usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej. W świetle stwierdzonych okoliczności niemożliwa jest bierność organu nadzoru, natomiast zastosowany środek nadzorczego oddziaływania musi być adekwatny i proporcjonalny. KNF, uwzględniając interes użytkowników usług płatniczych świadczonych przez Spółkę, na podstawie art. 69 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych wskazała w decyzji terminy i warunki zaprzestania świadczenia usług płatniczych przez Spółkę. Mają one na celu zapewnienie natychmiastowego zaprzestania świadczenia przez Spółkę usług płatniczych, w tym przyjmowania środków od klientów, przy jednoczesnym pozostawieniu możliwości obsługi transakcji płatniczych związanych z wypłatą środków przez Spółkę przechowywanych lub transferem tych środków na rachunki płatnicze prowadzone u innych dostawców. Działalność taka, jako nadal podlegająca pod regulację ustawy o usługach płatniczych nie powinna być jednak możliwa do prowadzenia bezterminowo przez podmiot, któremu Organ nadzoru cofnął zezwolenie na prowadzenie tej działalności. Z tych względów KNF wskazała dzień 31 grudnia 2024 r. jako ostateczny termin rozwiązania przez Spółkę stosunków prawnych wynikających ze wszystkich zawartych umów o świadczenie przez Spółkę usług płatniczych oraz zaspokojenia w sposób przewidziany prawem wszelkich roszczeń z tego tytułu. KNF wskazała nadto, że decyzja ta, zgodnie z art. 69 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych jest natychmiast wykonalna. Podsumowując, w wyniku analizy ustalonego w sprawie i opisanego w niniejszej decyzji stanu faktycznego KNF stwierdziła, że Skarżąca nie zapewnia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych, a kontynuacja przez Spółkę jej działalności stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa środków powierzonych przez użytkowników usług płatniczych. Oznacza to, że ziściła się określona w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o usługach płatniczych przesłanka cofnięcia udzielonego Spółce zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Wskazana powyżej przesłanka odnosi się do określonego w art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o usługach płatniczych bezwzględnego wymogu, niezbędnego do spełnienia w celu uzyskania zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Niespełnienie tego wymogu oznacza, że zezwolenie takie nie może być udzielone. W konsekwencji należy przyjąć, że jego niespełnianie w odniesieniu do działającej już krajowej instytucji płatniczej, powinno skutkować cofnięciem przedmiotowego zezwolenia, stosownie do dyspozycji art. 69 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wniosła ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów przedłożonych wraz ze skargą: - Regulamin usług płatniczych "Przekazy Pieniężne", - Procedura dotycząca ustalania poziomu zabezpieczenia środków w [...] sp. z o.o. (wersja 4.0 z 7 września 2022 r.), - Protokół z kontroli przeprowadzonej w [...] sp. z o.o. [...] maja 2017 r. nr [...], - Umowa na świadczenie usług płatniczych pomiędzy Spółką a Agentem i - Korespondencja Spółki z [...], [...], [...], [...], [...], jako mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że Spółka była źle zarządzana albowiem ponosiła stratę, co w ocenie Komisji wymagało cofnięcia jej zezwolenia, podczas gdy Komisja w ogóle nie wzięła pod uwagę udzielanych przez Spółkę wyjaśnień, co do stanu finansowego Spółki oraz przyjętej przez nią strategii rozwoju, której wykonywanie w pierwszym okresie wdrożenia wymagało ponoszenia istotnych kosztów i powodować mogło tymczasowo stratę, która docelowo miała być wyrównana z osiągniętych zysków, co powoduje błędne ustalenie w zaskarżonej decyzji stanu faktycznego w tym zakresie; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie okoliczności przedstawionych w uzasadnieniu decyzji Komisji jako tych, które w zakresie stanu faktycznego w sprawie Komisja ustaliła "ponad wszelką wątpliwość" (str. 21 decyzji), a w dalszym zakresie poprzez: a) rażący błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że posiadane przez Spółkę środki pieniężne powierzone przez klientów Spółki w celu realizacji transakcji płatniczych ograniczają się wyłącznie do środków zaksięgowanych na wybranych rachunkach bankowych należących do Spółki, czego skutkiem było oparcie decyzji na niezgodnym z rzeczywistością wyobrażeniu o ryzykach, jakie działalność Spółki stwarza dla jej klientów; b) rażący błąd w ustaleniach faktycznych polegający na pominięciu faktu posiadania w Spółce rachunku przez podmiot powiązany - [...] sp. z o.o. - co w konsekwencji spowodowało powstanie błędnego wyobrażenia na temat wzajemnych relacji pomiędzy Spółką a jej agentem oraz ryzyk związanych z tą relacją; c) błędne przyjęcie, że sytuacja, w której suma środków pieniężnych posiadanych na rachunkach bankowych Spółki nie odpowiada wysokości środków przyjętych w celu wykonania transakcji płatniczych świadczy o tym, że Spółka nie zabezpieczyła w pełni środków użytkowników usług płatniczych; d) błędne przyjęcie, że środki transakcyjne pochodzące od PayPal wpływały na rachunek bankowy Spółki przeznaczony do gospodarki własnej i były wykorzystywane na potrzeby własne Spółki, podczas gdy taka praktyka miała miejsce jedynie w przeszłości i została zakończona na skutek postępowania kontrolnego, a więc nie występowała w dacie wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia ani w dacie wydania decyzji KNF, czego skutkiem było bezpodstawne uwzględnienie tej okoliczności jako jednej z przyczyn cofnięcia zezwolenia, e) błędne przyjęcie, że w chwili wydawania decyzji Spółka wykorzystywała środki użytkowników podlegające ochronie na podstawie art. 78 ust. 1 i 2 ustawy o usługach płatniczych do celów innych niż świadczenie usług płatniczych, podczas gdy okoliczność taka nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego skutkiem było bezpodstawne uwzględnienie tej okoliczności jako jednej z przyczyn cofnięcia zezwolenia; f) zaniedbanie polegające na braku dokonania w trakcie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia dogłębnego i całościowego przeanalizowania modelu działalności Spółki, w szczególności modelu zarządzania środkami powierzonymi przez klientów, czego skutkiem było wydanie decyzji opartej na błędnym i niepełnym wyobrażeniu na temat stanu faktycznego, pozbawionej dostatecznego zrozumienia specyfiki działalności Spółki oraz opartej na błędnym i nieznajdującym pokrycia w rzeczywistości oszacowaniu ryzyk związanych z tą działalnością: 3) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ewentualnie w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 105 ust. 1 pkt 6 i art. 69 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, a to poprzez: a) błędną wykładnię i przyjęcie, że Komisja wykazała wszystkie przesłanki cofnięcia zezwolenia Skarżącej na prowadzenie działalności i to w takim kształcie, który de facto uniemożliwia jej prowadzenie działalności od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, co nie miało miejsca i nie wymagało ustalenia takiego skutku wydanego rozstrzygnięcia, a poprzez to narusza kardynalną konstytucyjną zasadę proporcjonalności ingerencji, albowiem Komisja miała do wyboru kilka innych środków prawnych, zdecydowanie mniej dolegliwych, których zastosowanie osiągnąć mogłoby analogiczny skutek, ale bez naruszania kardynalnych praw Skarżącej oraz jej klientów; b) braku uwzględnienia przy podejmowaniu decyzji okoliczności związanych z realizacją przez Spółkę zaleceń pokontrolnych oraz niezależnych od Spółki trudności związanych z realizacją tych zaleceń, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu Komisji i jego uzasadnieniu; c) braku wzięcia pod uwagę znanych Komisji z urzędu okoliczności sposobu funkcjonowania na rynku finansowym podmiotów podobnych do Skarżącej; 4) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez błędne uzasadnienie wydanej decyzji, które w kontekście podstawowych zarzutów skargi sprowadza się jedynie do ornamentacyjnego powołania na zasady adekwatności i proporcjonalności bez ich szerszego wyjaśnienia w kontekście tej sprawy oraz bez przywołania uzasadnienia, dlaczego inne środki nadzorcze nie byłyby wystarczające w ocenie Komisji dla osiągnięcia celów postępowania, a tym samym nie pozwala ono Skarżącej prześledzić procesu decyzyjnego Komisji skutkującego wymierzeniem jej maksymalnej sankcji za możliwe naruszenie prawa (cofnięcia zezwolenia) i zweryfikować podstawy dla zawartych w niej twierdzeń, zatem naruszenie kardynalnej dla postępowania administracyjnego - zasady przekonywania, tym ważniejszej w przypadku decyzji o charakterze sankcyjnym i w przypadku stosowania sankcji tak daleko idącej, jak cofnięcie zezwolenia; 5) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak umożliwienia Skarżącej finalnego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w postępowaniu, podczas gdy na tym etapie sprawy Spółka wciąż mogła przedstawić dalsze twierdzenia i dowody, które mogły zmienić obraz sprawy w oczach Komisji i skutkować wydaniem innego rozstrzygnięcia; 6) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez: a) rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości dotyczących realizacji przez Spółkę obowiązków w zakresie ochrony środków użytkowników usług płatniczych na niekorzyść Strony, podczas gdy winny być rozstrzygnięte przeciwnie, jeżeli Komisja nie była w stanie ustalić okoliczności faktycznych; b) rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości dotyczących charakteru transferów środków pieniężnych pomiędzy Spółką a jej agentem na niekorzyść Strony, podczas gdy winny być rozstrzygnięte przeciwnie, jeżeli Komisja nie była w stanie rozpoznać znaczenia tych transferów; II. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 7) art. 78 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 80 ustawy o usługach płatniczych poprzez: a) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że kwotę środków podlegających ochronie wyznacza saldo zobowiązań Spółki wobec użytkowników, podczas gdy kategoria ta jest zbyt szeroka, bowiem zgodnie z tym przepisem ochronie podlegają jedynie środki pieniężne przyjęte przez krajową instytucję płatniczą od użytkowników na poczet wykonania transakcji płatniczych. Konsekwencją błędnej wykładni było zastosowanie przepisu wobec środków, których nie dotyczył obowiązek ochrony i zawyżenie ich kwoty (błędne rozumienie rodzajów środków, które podlegają ochronie); b) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek składania środków na wyodrębnionym rachunku bankowym odnosi się do wszystkich środków, które krajowa instytucja płatnicza przyjęła od użytkowników na poczet wykonania transakcji płatniczych, podczas gdy obowiązek ten odnosi się jedynie do tych środków, które nie zostały przekazane odbiorcy lub innemu dostawcy do końca dnia roboczego następującego po dniu otrzymania tych środków. Konsekwencją błędnej wykładni było zastosowanie obowiązku składowania środków na wyodrębnionym rachunku do kwot, których ten obowiązek nie dotyczy (błędne rozumienie zakresu obowiązku składania środków na rachunku); c) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten zabrania krajowej instytucji płatniczej posługiwania się rachunkami bankowymi jej agenta w celu wykonywania transakcji płatniczych i składania na nich środków, podczas gdy krajowe instytucje płatnicze mają prawo do świadczenia usług płatniczych za pośrednictwem agentów na podstawie wyraźnego przepisu ustawy (art. 84 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych), zaś przepis naruszony w żaden sposób nie ogranicza ani nie wyłącza tego prawa. Konsekwencją błędnej wykładni było bezzasadne pominięcie kwot zgromadzonych na rachunku agenta Spółki przy ustalaniu wysokości środków, które prawidłowo objęto ochroną (bezpodstawnie wywiedziony zakaz posługiwania się rachunkami agenta); d) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakaz łączenia środków pieniężnych przyjętych przez krajową instytucję płatniczą w celu wykonania transakcji płatniczych ze środkami pieniężnymi posiadanymi przez krajową instytucję płatniczą z innego tytułu obejmuje również zakaz łączenia środków należących do tej samej osoby fizycznej lub prawnej, podczas gdy możliwość dokonywania takiego łączenia wynika z prounijnej wykładni przepisu. Konsekwencją błędnej wykładni było bezzasadne zastosowanie zakazu do sytuacji, której on nie dotyczy (bezpodstawnie wywiedziony zakaz łączenia środków należących do tej samej osoby); e) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że o tym czy określony rachunek bankowy posiada status rachunku wyodrębnionego, o którym mowa w art. 78 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o usługach płatniczych decyduje bank prowadzący ten rachunek, podczas gdy przepis nie przewiduje takiej zależności. Konsekwencją błędnej wykładni było bezzasadne przyjęcie, że Spółka oraz jej agent nie posiadali rachunków wyodrębnionych (błędne rozumienie statusu rachunku wyodrębnionego); f) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ochrona przewidziana przez art. 80 ustawy o usługach płatniczych nie przysługuje wszystkim rachunkom, o którym mowa w art. 78 ust. 1 tej ustawy (błędne rozumienie mechanizmu działania art. 80 tej ustawy); 8) art. 78 ust. 2-8 w zw. z art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że ochrona środków poprzez zawarcie umowy ubezpieczenia jest dopuszczalna wyłącznie w sytuacji, gdy kwota ubezpieczenia jest równa całkowitej kwocie środków podlegających ochronie i obejmuje wszystkie świadczone usługi płatnicze, podczas gdy wymienione przepisy nie zakazują wypełnienia obowiązku ochrony środków poprzez jednoczesne zastosowanie tzw. metody segregacji (ust. 1 przepisu) oraz metody ubezpieczenia (ust. 2 przepisu). Konsekwencją błędnej wykładni było zaniechanie zastosowania art. 78 ust. 2-8 ustawy o usługach płatniczych przy ocenie prawidłowości wykonywania przez Spółkę obowiązku ochrony środków i bezpodstawne pominięcie w analizie zawartej przez Spółkę umowy ubezpieczenia; 9) art. 7 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Spółka naruszyła ten przepis wykorzystując środki użytkowników do celów innych niż świadczenie usług płatniczych, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby środki użytkowników były obciążane ryzykiem innym niż ryzyko wynikające ze świadczenia usług płatniczych; 10) art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 64a ust. 1 pkt 4 lit. a) w zw. z art. 105 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i cofnięcie Spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej, co stanowiło najsurowszy środek nadzorczy rażąco nieproporcjonalny do zakresu i charakteru rzekomych nieprawidłowości w działalności Spółki, w przypadku których wystarczające byłoby zastosowanie innych, łagodniejszych środków nadzorczych przewidzianych w art. 105 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych; 11) art. 69 ust. 3 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach płatniczych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu terminu i warunków zaprzestania świadczenia usług płatniczych przy jednoczesnym cofnięciu zezwolenia ze skutkiem od daty doręczenia decyzji, co prowadzi do utraty przez Spółkę statusu krajowej instytucji płatniczej już od chwili doręczenia decyzji i powoduje poważne wątpliwości co do uprawnień Spółki do dalszego świadczenia usług płatniczych w celu uporządkowanego zakończenia działalności, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie ust. 3 tego przepisu powinny prowadzić do cofnięcia zezwolenia ze skutkiem odroczonym w czasie wraz z jednoczesnym określeniem terminów i warunków zaprzestania świadczenia usług. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. KNF w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z 21 lutego 2024 r. udział w sprawie zgłosił Prokurator Prokuratury Regionalnej w [...], wnosząc o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty skargi niezasadne z przyczyn wskazanych przez Komisję Nadzoru Finansowego w odpowiedzi na skargę. Poinformował również, że w związku z zawiadomieniami dokonanymi przez Komisję Nadzoru Finansowego oraz Generalnego Inspektora Informacji Finansowej w Warszawie, Prokuratura Regionalna w [...] wszczęła w dniu [...] października 2024 r. i prowadzi pod sygn. [...] śledztwo w sprawie: I. podania, w 2023 r., w [...], w księgach rachunkowych [...] sp. z o.o. nierzetelnych danych, to jest niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczych, wynikającym z wyciągów bankowych, poprzez nieuwzględnienie w księgach rachunkowych spółki pożyczek udzielonych agentowi płatniczemu, tj. o przestępstwo z art. 77 pkt 1 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości, II. podania, w 2023 r., w [...], będąc odpowiedzialnym w instytucji płatniczej za przekazywanie informacji do Komisji Nadzoru Finansowego, informacji niezgodnych ze stanem faktycznym w zakresie udzielonych przez [...] sp. z o.o. pożyczek agentowi płatniczemu, tj. o przestępstwo z art. 152 ust. 1 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych, III. doprowadzenia, w okresie od co najmniej 2020 r. do końca września 2024 r., na terenie całego kraju, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, klientów [...] sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości większej niż dziesięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości, za pomocą wprowadzenia ich w błąd, co do przeznaczenia pozyskanych od nich środków pieniężnych, które powinny być zdeponowane na portfelach walutowych w ramach świadczonej usługi internetowej wymiany walut i faktyczne ich przeznaczenie na sfinansowanie bieżącej działalności operacyjnej Grupy Kapitałowej [...] sp. z o.o., tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 4 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Do tego śledztwa, z uwagi na łączność podmiotowo-przedmiotową, połączono dotychczas co najmniej 60 postępowań karnych, nadzorowanych przez jednostki prokuratury z terenu całego kraju, dotyczące czynów z art. 286 k.k. albo z art. 284 k.k., popełnionych w związku z działalnością [...] sp. z o.o. Postępowanie karne jest w toku. Sukcesywnie przesłuchiwane są w charakterze świadków osoby zawiadamiające o dokonanym na ich szkodę przestępstwie oszustwa, w związku z internetową wymianą walut. Dotychczas zeznania odebrano od ponad 350 takich osób. Zawiadomienia o tym przestępstwie złożyło dotychczas do sprawy około 1500 osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 202 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał kontroli wydanej w tej sprawie decyzji na podstawie powołanego kryterium i stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem z następujących powodów. Rozpoznając sprawę Sąd doszedł do przekonania, że w oparciu o określone w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o usługach płatniczych oraz w art. 78 ust. 1-3 tej ustawy przesłanki, KNF zasadnie cofnęła udzielone Skarżącej spółce zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Prowadzenie działalności gospodarczej na rynku usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej podlega reglamentacji i wymaga zezwolenia. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej może być udzielone, jeżeli podmiot: 1) posiada kapitał założycielski co najmniej w wysokości równowartości w walucie polskiej: a) kwoty 125 000 euro - w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć wszystkie usługi płatnicze wymienione w art. 3 ust. 1 pkt 1-5 lub niektóre z nich, b) kwoty 50 000 euro - w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7, c) kwoty 20 000 euro - w przypadku gdy wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6; 2) posiada fundusze własne w wymaganej wysokości; 3) zapewnia ostrożne i stabilne zarządzanie działalnością objętą wnioskiem o wydanie zezwolenia, w szczególności przez posiadanie systemu zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej odpowiedniego do rodzaju, skali i stopnia złożoności świadczonych usług płatniczych, zapewniającego należyte wypełnianie między innymi obowiązków związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu oraz obejmującego rozwiązania organizacyjne mające służyć ochronie środków pieniężnych użytkowników zgodnie z art. 78 ustawy o usługach płatniczych; 4) jest zarządzany przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 8 ustawy o usługach płatniczych, dające rękojmię ostrożnego i stabilnego zarządzania jego działalnością; 5) posiada środki finansowe na pokrycie kapitału założycielskiego niepochodzące z kredytu, pożyczki albo w inny sposób nieobciążone oraz niepochodzące z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł; 6) posiada plan finansowy lub program działalności zapewniający zdolność krajowej instytucji płatniczej do wykonywania zobowiązań wynikających z działalności objętej wnioskiem o wydanie zezwolenia; 7) nie posiada bliskich powiązań z podmiotami trzecimi, które stanowią przeszkodę w skutecznym wykonywaniu funkcji nadzorczych; 8) nie posiada bliskich powiązań z podmiotami trzecimi, w przypadku których przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą wnioskodawca ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów uniemożliwiałyby skuteczne wykonywanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą; 9) zapewnia spełnianie wymogów określonych w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji; 10) posiada ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, gwarancję bankową, gwarancję ubezpieczeniową lub inne zabezpieczenie roszczeń użytkownika - w przypadku, o którym mowa w art. 61 b ust. 1 ustawy o usługach płatniczych. Powyższe warunki spełniać należy nie tylko w dacie uzyskania zezwolenia lecz przez cały okres prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej. Konsekwencją naruszenia warunków prowadzenia działalności jest cofnięcie zezwolenia na jej prowadzenie (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 1302/22). Z kolei zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, KNF może cofnąć zezwolenie na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej, jeżeli: 1) instytucja płatnicza uzyskała zezwolenie wskutek złożenia fałszywych informacji lub w inny sposób niezgodny z prawem; 2) instytucja płatnicza przestała spełniać wymogi, od których jest uzależnione wydanie zezwolenia, lub nie powiadomiła KNF o istotnych okolicznościach, które wskazują na zaprzestanie spełniania tych wymogów; 3) instytucja płatnicza wykonuje działalność z naruszeniem zezwolenia lub trwale utraciła zdolność do wykonywania swoich zobowiązań; 4) instytucja płatnicza, kontynuując działalność w zakresie usług płatniczych lub wydawania pieniądza elektronicznego, stanowiłaby zagrożenie dla stabilności systemu płatniczego lub dla zaufania do tego systemu; 5) osoby, które bezpośrednio lub pośrednio posiadają znaczny pakiet akcji lub udziałów w instytucji płatniczej, nie dają rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą; 6) osoba zarządzająca nie daje rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania instytucją płatniczą; 7) bliskie powiązania między krajową instytucją płatniczą a innymi podmiotami mogłyby uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad krajową instytucją płatniczą; 8) przepisy prawa państwa innego niż państwo członkowskie mające zastosowanie do co najmniej jednej osoby fizycznej lub prawnej, z którą krajowa instytucja płatnicza ma bliskie powiązania, lub trudności związane z egzekwowaniem tych przepisów mogłyby uniemożliwiać skuteczne sprawowanie nadzoru nad tą instytucją; 9) instytucja płatnicza, która nie stosuje środków ochrony środków pieniężnych użytkowników określonych w art. 78 ust. 1, nie zawarła w terminie umowy gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowy ubezpieczenia, o której mowa w art. 78 ust. 2 ustawy o usługach płatniczych. Sąd podziela wykładnię powyższych przepisów dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1057/21, zgodnie z którą określone w pkt 2 ust. 1 art. 69 wymienionej ustawy przesłanki cofnięcia zezwolenia pozostają w ścisłym funkcjonalnym związku z przesłankami jego udzielenia ustanowionymi na gruncie art. 64 ust. 1. KNF posiada zatem kompetencje do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej, w sytuacji stwierdzenia, że podmiot, któremu udzielono tego zezwolenia i który korzystał z wynikających z niego uprawnień i podlegał skorelowanym z nimi obowiązkom, przestał następnie spełniać wymogi jego udzielenia, a co za tym idzie wymogi prowadzenia działalności w dziedzinie wymagającej tego zezwolenia. W sytuacji gdy pierwotnie istniejące przesłanki udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej przestają istnieć i odpadają w trakcie wykonywania uprawnień wynikających z udzielonego zezwolenia, stanowi to podstawę jego cofnięcia, gdyż działalności reglamentowanej podlegającej reżimowi ustawy o usługach płatniczych nie można prowadzić bez spełniania określonych nią wymogów, co w równym i takim samym stopniu odnosi się do momentu ubiegania się o udzielenie wymienionego zezwolenia. Zgodnie z treścią art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, w przypadku gdy krajowa instytucja płatnicza przyjmuje od użytkowników środki pieniężne na poczet wykonania transakcji płatniczych bezpośrednio lub za pośrednictwem Innego dostawcy, jest zobowiązana do ich ochrony z zastosowaniem następujących zasad: 1) środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, w wysokości podlegającej przekazaniu odbiorcy albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy, nie są w żadnym momencie podczas przechowywania łączone ze środkami pieniężnymi posiadanymi przez krajową instytucję płatniczą z innego tytułu, 2) środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych, które nie zostały przekazane odbiorcy lub innemu dostawcy do końca dnia roboczego następującego po dniu otrzymania tych środków, są co najmniej w wysokości podlegającej przekazaniu odbiorcy albo innemu dostawcy w celu przekazania odbiorcy; a) składane na wyodrębnionym do tego celu rachunku bankowym w banku krajowym, instytucji kredytowej lub oddziale banku zagranicznego lub b) inwestowane w bezpieczne, płynne aktywa o niskim ryzyku, deponowane na wyodrębnionym do tego celu rachunku. Powyższych zasad, stosownie do treści ust. 2 powołanego przepisu nie stosuje się. jeżeli środki pieniężne przyjęte w celu wykonania transakcji płatniczych są objęte umową gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umową ubezpieczenia zawartą z zakładem ubezpieczeń, bankiem krajowym, oddziałem banku zagranicznego, instytucją kredytową, które nie należą do tej samej grupy co krajowa instytucja płatnicza, na kwotę równą kwocie, która w przypadku zastosowania wskazanych wyżej zasad podlegałaby wydzieleniu z innych środków pieniężnych posiadanych przez krajową instytucję płatniczą oraz złożeniu na wyodrębnionym rachunku bankowym lub zainwestowaniu. Zgodnie zaś z art. 78 ust. 3 powołanej ustawy umowa gwarancji bankowej albo ubezpieczeniowej albo umowa ubezpieczenia obejmuje zwrot przez gwaranta lub zakład ubezpieczeń wpłat wniesionych przez użytkowników w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania transakcji płatniczej wynikającej z umowy o świadczenie usług płatniczych przez krajową instytucję płatniczą, do wysokości dokonanej wpłaty. Zdaniem Sądu, KNF na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego doszła do prawidłowego przekonania, że w odniesieniu do Skarżącej zachodzą przesłanki cofnięcia zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatniczej określone w art. 69 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 3 oraz na podstawie art. 78 ust. 1-3 ustawy o usługach płatniczych z uwagi na to, że Spółka nie zapewniała ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w zakresie usług płatniczych. Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem KNF, że poczynione w toku postępowania ustalenia potwierdzają, że Spółka: 1) nie stosuje obowiązkowej ochrony środków płatniczych użytkowników powierzanych w celu dokonania transakcji płatniczych i 2) w sposób niedozwolony obciążała ryzykiem środki pieniężne użytkowników. Brak zapewnienia ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością wynika z faktu, że Spółka nie stosuje zasad ochrony środków pieniężnych użytkowników wynikających z art. 78 ust. 1-3 ustawy o usługach płatniczych, powierzanych Spółce w celu dokonania transakcji płatniczych a także obciążała środki pieniężne użytkowników ryzykiem innym niż ryzyko wynikające z wykonywania usług płatniczych. Wbrew zarzutom skargi Organ nadzoru aż nadto jasno podkreślał, że nie akceptował ustalonego w toku działań nadzorczych i w wyniku tego postępowania, sposobu realizacji modelu działalności Spółki, w ramach którego środki klientów Skarżącej byłyby składane i przechowywane na rachunkach (bankowych) prowadzonych dla Agenta, w związku z jego podstawową działalnością (kantor internetowy) i łączone w związku z tym ze środkami przechowywanymi na tych rachunkach z innego tytułu. Okoliczności świadczące o nieprzestrzeganiu przez Spółkę zasad wynikających z art. 78 ustawy o usługach płatniczych zostały bowiem zidentyfikowane w trakcie kontroli, która miała miejsce w 2023 r., a której ustalenia i niewykonanie przez Skarżącą zaleceń pokontrolnych skutkowały prowadzeniem postępowania w tej sprawie. W następstwie ustaleń tej kontroli Spółka została zobowiązana do zmiany sposobu postępowania ze środkami klientów i doprowadzenia do zgodności jej działalności z wymogami prawa. Jak wynika z ustaleń KNF poczynionych w toku postępowania Spółka, na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie wykonała powyższego zalecenia i nie dysponowała - w sposób określony w art. 78 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych - środkami, którymi mogłaby spłacić swoje zobowiązania wobec klientów - użytkowników usług płatniczych. Ponadto, KNF ustaliła w trakcie kontroli, że Spółka obciążała ryzykiem środki pieniężne przekazywane przez użytkowników, przy czym ryzyko to nie było związane z wykonywaniem usług płatniczych. Skarżąca przekazywała bowiem na rzecz swojego wyłącznego wspólnika, a zarazem Agenta - [...] sp. z o.o., środki finansowe tytułem pożyczek. Do tego celu Spółka wykorzystała m.in. środki pochodzące z rachunku bankowego Skarżącej służącego do utrzymywania zabezpieczeń transakcji niezrealizowanych przez Agenta, określając to w ewidencji księgowej jako "zwolnienie zabezpieczenia", choć w tytule transferów już jako "pożyczki". Wobec powyższego zdaniem Sądu, KNF prawidłowo oceniła, że Skarżąca spółka jako krajowa instytucja płatnicza nie zarządzała działalnością w zakresie usług płatniczych w sposób ostrożny i stabilny, gdyż podejmowane przez nią w ramach jej działalności w zakresie usług płatniczych wyżej opisane działania nie były zgodne z określonymi w art. 78 ustawy o usługach płatniczych zasadami ochrony środków pieniężnych przyjętych od użytkowników na poczet wykonania transakcji płatniczych. Organ zasadnie więc uznał, że kontynuacja przez Skarżącą jej działalności stanowiłaby zagrożenie dla bezpieczeństwa środków powierzonych przez użytkowników - klientów. Na podstawie oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego KNF, zdaniem Sądu, prawidłowo uznała niedawanie przez Skarżącą rękojmi ostrożnego i stabilnego zarządzania działalnością w charakterze krajowej instytucji płatniczej. Zdaniem Sądu za bezzasadne należało zatem uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o usługach płatniczych, tj. art. 69 ust. 1 pkt 2 oraz art. 78 ust. 1-3 tej ustawy. W przeprowadzonym prawidłowo postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, KNF wykazała bowiem zaistnienie przesłanek określonych w art. 69 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 3 i art. 78 ust. 1-3 powołanej ustawy. Brak również podstaw od uwzględniania zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a i art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez KNF prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia Organu zostały przez niego przyjęte. Wydając rozstrzygnięcie Organ działał na podstawie przepisów prawa i podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organ, wbrew twierdzeniom skargi, wziął pod uwagę wszystkie podnoszone przez Skarżącą okoliczności, w tym szczegółowo odniósł się w zaskarżonej decyzji do przedstawionych przez Skarżącą w toku postępowania dokumentów i wyjaśnień. Było to efektem opisanej w stanie faktycznym korespondencji, jaką KNF kierowała do Skarżącej w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. KNF bez naruszenia art. 80 k.p.a. oceniła zgromadzone w toku postępowania dowody i sformułowała na ich podstawie wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Fakt zaś, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został oceniony przez Organ odmiennie od woli Skarżącej Spółki, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania wyrażonych w k.p.a. Stan faktyczny w tej sprawie został więc ustalony prawidłowo i nie wymagał przeprowadzenia innych dowodów, w tym także kolejnych ustnych wyjaśnień. Zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie został przez Sąd uwzględniony. Dokumenty te nie były bowiem niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, której materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, w przeprowadzonym postępowaniu zarówno Spółka, jak i jej pełnomocnicy mieli zapewniony czynny udział w pełnym zakresie przewidzianym przez przepisy regulujące postępowanie administracyjne, to jest art. 10 k.p.a. Spółka była informowana o przebiegu postępowania, w tym o dokumentach włączanych do akt postępowania i miała zagwarantowany pełen wgląd w te akta. Spółka miała również pełną swobodę kierowania do KNF korespondencji w sprawie, we wszystkich kwestiach, które uznawała za istotne dla ustaleń postępowania i efektywnie z tej swobody korzystała, składając liczne pisma w odpowiedziach na wezwania Organu. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono ich zastosowanie. Sam fakt, że Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Komisji, nie dowodzi naruszenia przez Organ wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Wykazanymi w prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym naruszeniami popełnionymi przez Skarżącą Komisja uzasadniła, że cofnięcie Skarżącej zezwolenia było zgodne z zasadą adekwatności i proporcjonalności środka. Ze znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów ustawy o usługach płatniczych wynika, że stosowany na jej podstawie środek jest środkiem nadzoru o cechach merytorycznego odziaływania, który ma oddziaływać zabezpieczająco (prewencyjnie) i na przyszłość, gdyż ma on przeciwdziałać prowadzeniu omawianej działalności reglamentowanej bez spełnia określonych ustawą warunków jej prowadzenia. Oznacza to tym samym, że nie jest środkiem stanowiącym sankcję administracyjną w ścisłym tego słowa znaczeniu, to jest sankcję nakładaną w związku z naruszeniem prawa, a mianowicie w związku z popełnieniem czynu (działaniem lub zaniechaniem), który wypełnia znamiona deliktu administracyjnego przypisanego adresatowi decyzji o nałożeniu sankcji administracyjnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1057/21). Argumentacja Skarżącej i powołane na jej poparcie orzecznictwo odnoszą się do zasady proporcjonalności przy stosowaniu sankcji administracyjnych, podczas gdy KNF nie stosowała sankcji wobec Skarżącej za stwierdzenie działania niezgodnego z udzielonym zezwoleniem, lecz podjęła działania prewencyjne celem ochrony rynku finansowego, w tym w szczególności powierzonych Skarżącej środków klientów. Zgodnie bowiem z treścią art. 99 ust. 2 pkt 3 ustawy o usługach płatniczych, celem nadzoru nad działalnością w zakresie usług płatniczych prowadzonych przez krajowe instytucje płatnicze jest ochrona interesów użytkowników korzystających z tych usług. W ocenie Sądu, KNF kierując się tym celem w sposób zgodny z prawem i uprawniony określiła termin i warunki zaprzestania świadczenia usług płatniczych. KNF pozostawiła przy tym Skarżącej możliwość rozwiązania wszystkich stosunków prawnych wynikających z zawartych umów o świadczenie usług płatniczych do 31 grudnia 2024 r., z uwagi na zredukowanie negatywnych skutków zakończenia działalności płatniczej Skarżącej dla jej klientów. Odnosząc się do zarzutu możliwości skorzystania przez Komisję z innych środków nadzoru określonych w art. 102 ust. 1 i ust. 2, art. 103 oraz art. 105 ustawy o usługach płatniczych Sąd wskazuje, że to Komisji Nadzoru Finansowego została powierzona odpowiedzialność za realizację celów polityki państwa w zakresie nadzoru nad rynkiem finansowym i instytucjami płatniczym i to ten Organ dokonuje wyboru adekwatnego środka nadzorczego w odniesieniu do spełnienia wymogów, od których jest uzależnione wydanie zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze krajowej instytucji płatnicze (szerzej na ten temat vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 2024 r., sygn. akt II GSK 713/21). Stosując ten środek KNF – wbrew zarzutowi skargi – nie naruszyła więc art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ewentualnie w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 105 ust. 1 pkt 6 i art. 69 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych. W sprawie tej nie zachodziły również niedające się usunąć wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść Skarżącej w rozumieniu art. 81a k.p.a. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.