VI SA/Wa 407/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2016 r. w sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...]Urząd Patentowy RP (w skrócie: UP) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...]zgłoszony [...] marca 2012 r. pod numerem [...]przez spółkę [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwaną zgłaszającą, stroną, skarżącą). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 245 ust. 1 oraz art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.), dalej: p.w.p. Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia faktyczne: W dniu [...] marca 2012 r. za numerem [...]strona złożyła wniosek w celu uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...] przeznaczony do oznaczania usług w klasach (po ograniczeniu wykazu zgodnie z pismem z 2 lutego 2015 r.): 35: prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych, usługi reklamowe, usługi public relations, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, usługi polegające na promocji towarów i usług osób trzecich, targów i wystaw w celach handlowych i reklamowych, wynajem powierzchni reklamowej, administracja i zarządzenie centrami handlowymi i rozrywkowymi, organizacja promocji sprzedaży, dystrybucja materiałów reklamowych, publikowanie tekstów reklamowych, prowadzenie reklamy za pomocą radia, telewizji, internetu, prasy, usługi w zakresie dekoracji witryn sklepowych, organizowanie imprez w celach komercyjnych w celach handlowych i reklamowych, usługi sprzedaży piwa w tym piwa własnej produkcji, usługi prowadzenie browaru, 36: wydzierżawianie i wynajmowanie obiektów handlowych, biurowych, usługowych, wynajem powierzchni handlowych i ich administrowanie, usługi wyceny powierzchni, usługi związane z dzierżawą, zarządzaniem i administrowaniem nieruchomościami oraz ich obrotem, doradztwo inwestycyjne, usługi ubezpieczeniowe, 39: wynajem miejsc garażowych, 41: usługi w zakresie rozrywki, sportu i rekreacji, organizowanie i prowadzenie imprez rozrywkowych i rekreacyjnych, organizowanie konkursów, organizowanie wystaw oraz imprez kulturalnych i edukacyjnych, organizowanie pokazów mody, organizowanie przyjęć, zabaw i festynów, usługi publikacji tradycyjnych oraz on-line, wydawanie książek i tekstów innych niż reklamowe, pokazy i wystawy edukacyjne, usługi organizacji imprez okolicznościowych, usługi organizacji konferencji, szkoleń, 43: prowadzenie kawiarni, restauracji, barów, pubów, punktów gastronomicznych, hoteli, przygotowywanie żywności na zamówienie oraz ich dostawa, wynajmowanie sal. W uzasadnieniu spółka wskazała, że UP udzielił praw ochronnych na wiele znaków towarowych i to znaków słownych, które wprost odnosiły się do napojów alkoholowych z klasy 32 mając w nazwie [...] ([...]). Spółka na terenie dawnego [...] zbudowała kompleks usługowo-biurowy, w którym świadczy usługi objęte wskazaną powyżej listą. W kompleksie tym znajduje się hotel, centrum handlowe, centrum biurowe, centrum gastronomiczne oraz [...]. Z powyższego wynika już wprost, że zgłoszony do ochrony znak towarowy spełnia cechy przesłanki "samodzielności" znaku względem opisywanej usługi tj. istnieje odrębność pojęciowa znaku browar kościerski w stosunku do opisywanych usług. Przedmiotowy znak posiada charakter abstrakcyjny, bowiem zdaniem skarżącej nie można ocenić nazwy [...] w odniesieniu do hotelu, restauracji, centrum konferencyjnego czy centrum handlowego. Usługi te w żaden sposób nie kojarzą się pojęciowo z [...] jako miejscem, w którym dochodzi do produkcji alkoholi, zatem nie można twierdzić, że nie posiadają zdolności odróżniającej i charakteryzują się tylko ogólnoinformacyjnym charakterem. Urząd Patentowy RP decyzją z [...] lutego 2015 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak słowny. Powołał się na art. 129 p.w.p. wskazując, że zgodnie z art.129 ust.1 pkt 2 p.w.p. ustawy istotą znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa, od towarów lub usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. Wynika z tego, że znakiem towarowym może być jedynie znak, do używania którego można przyznać wyłączność tylko jednemu podmiotowi gospodarczemu, bez naruszania prawa swobodnego dostępu innych uczestników obrotu towarowego do oznaczeń ogólnych. Konsekwencją tego jest niedopuszczalność na mocy art.129 ust.2 pkt 2 p.w.p. udzielenia prawa ochronnego na oznaczenia, które mają jedynie charakter informujący, ponieważ składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towarów lub usług. Oznacza to, iż znak towarowy musi posiadać cechy pozwalające zindywidualizować dany towar lub usługę na rynku wśród towarów i usług tego samego rodzaju pochodzących z innego źródła. Jest to podstawowa funkcja znaku towarowego, polegająca na tym, że musi on mieć takie cechy, które mają utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy jako wskazanie, że towar i usługa w ten sposób oznaczone pochodzą od pewnego, zawsze tego samego przedsiębiorstwa. Aby znak spełniał te przesłanki powinien mieć przede wszystkim charakter abstrakcyjny w stosunku do towarów i usług które oznacza. Innym sposobem na nadanie nawet określeniu informacyjnemu cech oryginalności, jest obudowanie go grafiką. Dopiero ona może spowodować, iż dany znak nabierze charakteru indywidualnego, przez co utrwali się w świadomości odbiorców. Dlatego oznaczenie browar kościerski będzie się kojarzyło konsumentom z piwem i napojami pochodzącymi z [...] i nie będzie jednoznacznie wskazywał na konkretnego przedsiębiorcę, co jest głównym zadaniem znaku towarowego. Zgłoszony znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających pozwalających zindywidualizować źródło pochodzenia usług, bowiem ma znaczenie ogólnoinformacyjne i opisowe. W związku z powyższym, w ocenie Urzędu Patentowego RP dla usług wymieniowych w wykazie rejestracja oznaczenia browar kościerski jako znaku towarowego jest niedopuszczalna. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania: a/ art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszystkich niezbędnych kroków mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w szczególności ustalenia zakresu pożądanej ochrony prawnej w zakresie wnioskowanych usług; b/ art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej w szczególności poprzez naruszenie przyjętej w innych, analogicznych sprawach linii orzecznictwa bez uzasadnienia zmiany; c/ art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego; d/ art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji tj. faktycznego odniesienia się do zakresu skorygowanej listy usług, błędy w określeniu stanu faktycznego - odnoszenie się do towarów [...] które zostały skreślone z listy towarów i usług oraz nielogiczne wskazanie przyczyn odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oraz brak prawidłowego uzasadnienia prawnego decyzji oraz wskazania logicznego, a przede wszystkim spójnego wywodu prawnego na temat rozumienia przez organ pojęcia "braku zdolności odróżniającej" i prawnego uzasadnienia istnienia tego braku w okolicznościach sprawy – na skutek, których organ ustalił błędny stan faktyczny wskazujący, że znak [...]ma charakter ogólnoinformacyjny w stosunku do wnioskowanych usług. II. przepisów prawa materialnego: a) art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. - poprzez niewłaściwą wykładnię wskazanych przepisów skutkującą uznaniem, że brak zdolności odróżniającej - poprzez opisowość i ogólnoinformacyjny charakter oznaczenia zachodzi pomiędzy usługami, które w żadnym stopniu nie kojarzą się z browarem, piwem i jego obrotem. Urząd Patentowy rozpoznając ponownie sprawę nie podzielił argumentów strony, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, uznając że generalną zasadą ustawy Prawo własności przemysłowej jest, iż znakiem towarowym podlegającym rejestracji jest tylko takie oznaczenie, które nadaje się do odróżniania towarów lub usług tego samego rodzaju określonego przedsiębiorstwa od towarów lub usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw (art. 120 ust. 1 p.w.p.), mające dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego (art. 129 ust. 1 pkt 2 tej ustawy a contrario). Zgłoszone oznaczenie składa się z elementów słownych w postaci słów [...] W ocenie organu jest to oznaczenie ogólnoinformacyjne, które ma swoje określone znaczenie w języku polskim: [...]. Zgłoszony znak nie ma znamion odróżniających i mocy nakierowania uwagi przeciętnego konsumenta na towary lub usługi jednego, określonego przedsiębiorstwa. Tymczasem, wiązanie danego produktu, usługi z przedsiębiorstwem jest główną funkcją znaku towarowego. W niniejszej sprawie zgłoszony znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających pozwalających zindywidualizować źródło pochodzenia towarów i/lub usług, w szczególności w odniesieniu do usług dla których został zgłoszony, nie nadaje się zatem do ich odróżnienia zgodnie z artykułem 129 ust. 2 pkt 1 p.w.p., albowiem wyrażenia nieposiadające zdolności odróżniającej lub mające wyłącznie charakter ogólnoopisowy mogły zostać zarejestrowane, winny być one przedstawione jako oznaczenia dysponujące charakterystycznymi cechami wyróżniającymi np. bogata grafika, nazwa firmy. W przedmiotowej sprawie brak jest takiego wyznacznika. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wnosiła o uchylenie decyzji Urzędu Patentowego RP w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W całości powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu i tylko te. Skarżąca podniosła, że UP nie zrozumiał m.in. jej argumentacji dotyczącej innych zgłoszonych znaków towarowych, bowiem wskazując na udzielone znaki towarowe słowne wskazała, że skoro organ wielokrotnie udzielił praw ochronnych na znaki towarowe słowne mające w nazwie człon [...] dla napojów alkoholowych, to tym bardziej niezrozumiałe były jego wątpliwości dotyczące usług, które nie dotyczą w żadnym wypadku napojów alkoholowych. skarżąca zastosowała wnioskowanie z większego na mniejsze - skoro bowiem z decyzji Urzędu Patentowego RP wynika, że dozwolone jest więcej, to tym bardziej dozwolone jest mniej. Nadto utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, iż zasada prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do obywateli (art.8 k.p.a.) przejawia się w tym, iż obywatel ma prawo oczekiwać takiego samego postępowania organu w analogicznych sytuacjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Poza tym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn.zm.), dalej: p.p.s.a. W świetle powyższych kryteriów skarga [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie. Urząd Patentowy RP, badając istnienie przeszkód w udzieleniu prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy, stwierdził, iż spełnione są przesłanki z art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz art. 129 ust. 2 pkt 1 p.w.p. (podstawa ta pojawiła się po raz pierwszy w zaskarżonej decyzji), uniemożliwiające rejestrację spornego znaku towarowego. Kierując się zasadą z art. 315 ust. 3 zd. pierwsze p.w.p., że ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w UP, do oceny tychże warunków w niniejszej sprawie należało zastosować przepisy ustawy – Prawo własności przemysłowej w brzmieniu z dnia zgłoszenia wniosku – [...] marca 2012 r., co też UP uczynił. Jak wynika z art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Według ust. 2 tego art., z zastrzeżeniem art. 130 nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które: 1) nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone; 2) składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności; 3) weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych. Nadto organ zauważył, że zgodnie z art. 120 ust. 1 p.w.p. znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Wychodząc z powołanych przepisów, UP zauważył, że znak towarowy musi być tego rodzaju, aby w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego mógł być przez odbiorców postrzegany jako pozwalający indywidualizować dany towar bądź usługę, co do ich pochodzenia od określonego przedsiębiorcy. Natomiast oceniane oznaczenie będzie kojarzyło się konsumentom z [...]pochodzącymi z [...] i nie będzie jednoznacznie wskazywało na konkretnego przedsiębiorcę, będzie zaś jednoznacznie kojarzone przez konsumentów z zakresem usług, do oznaczania których zostało przeznaczone. Zdaniem UP oznaczenie to ma charakter ogólnoinformacyjny. Oceniając stanowisko organu w kwestionowanej decyzji, w ocenie składu orzekającego, było ono niepełne, gdy chodzi o obowiązujące przepisy, jak i ustalenia stanu faktycznego. Organ wprawdzie nie powołał wprost art. 130 p.w.p., choć określając przesłanki oceny oznaczenia przywołał te, ujęte w zdaniu pierwszym tego art., tj. że przy ocenie, czy oznaczenie ma dostateczne znamiona odróżniające, należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z oznaczaniem nim towarów w obrocie, nie przeprowadzając jednak analizy tego zapisu Natomiast w ogóle nie odniósł się do zd. drugiego art. 130 p.w.p., że odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie przepisu art. 129 ust. 1 pkt 2 nie może nastąpić w szczególności, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu. Problemem jest, czy musiał UP tej oceny dokonywać w sytuacji, gdy strona argumentacji tego rodzaju nie podnosiła. Odnosząc się zaś do "pierwotnej" zdolności odróżniającej oznaczenia, UP nie spojrzał na nie z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców. Mało, organ takiego kręgu w ogóle nie ustalał (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości- obecnie Unii Europejskiej (w skrócie: TSUE) – z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C 37/03 dotyczącej oznaczenie BioID, Lex nr 223371, pkt 28, pkt 67). Okoliczność ta jest istotna także z tego powodu, że oceniając czy oznaczenie ma charakter opisowy, należy skonfrontować je z towarami (w niniejszej sprawie usługami), do oznaczania których ono ma być stosowane, jak i z postrzeganiem oraz rozumieniem takiej nazwy przez odbiorcę tych towarów w obrocie lub przez właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta wspomnianych towarów lub usług na obszarze, dla którego wniesiono rejestrację (por. K. Szczepanowska – Kozłowska, w: System prawa prywatnego, Prawo własności przemysłowej, tom 14b, pod. Red. R. Skubisza, C.H.BECK, Instytut Nauk Prawnych PAN, W-wa 2012, s. 585). Z kolei analizując opisowy charakter oznaczenia w odniesieniu do towarów, należy mieć na uwadze, że związek ten musi mieć charakter bezpośredni i rzeczywisty. Wystąpi taki związek wówczas, gdy właściwy krąg odbiorców natychmiast i bez namysłu rozpozna w takim oznaczeniu opis towarów lub ich cech (K. Kozłowska – Szczepanowska, tamże, s. 584-585). Rozważań w tym zakresie zabrakło w skarżonej decyzji. W odniesieniu do towarów było to o tyle istotne, że skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zawęził listę usług, które mają być objęte spornym znakiem. Oprócz tego, że UP odnotował tę okoliczność w kwestionowanym rozstrzygnięciu (w jego części opisowej), to w żaden sposób do problemu tego nie odniósł się, czy tak zawężona lista towarów (w całości bądź w części) nadal mieści się w kategorii przewidzianej przez art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Nadto organ, stojąc na słusznym stanowisku, że w przypadku znaku złożonego z kilku elementów, należy rozpatrywać go jako całość, co nie stoi na przeszkodzie badaniu po kolei poszczególnych jego części, doszedł do wniosku (wbrew cytowanemu orzeczeniu), że oznaczeniu SAT.2 ocenianemu jako całość brak jest elementów o charakterze odróżniającym. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 września 2004 r. w sprawie C-329/02 dotyczącej znaku SAT.2 (Lex nr 215253) stwierdził: "Z pkt 31-34 wynika, że Sąd dokonał oceny występowania charakteru odróżniającego grupy składniowej SAT.2 głównie za pomocą odrębnej analizy każdego z jej elementów. W tym celu Sąd oparł się na domniemaniu, że elementy pozbawione osobno charakteru odróżniającego nie mogą w przypadku połączenia wykazywać takiego charakteru, a nie, jak powinien był tego dokonać, na całościowym postrzeganiu tej grupy składniowej przez przeciętnego konsumenta. Jedynie pomocniczo dokonał on analizy całościowego wrażenia wywieranego przez grupę składniową, odmawiając wszelkiego znaczenia innym aspektom, które powinny były zostać wzięte pod uwagę w ramach tej analizy, takim jak występowanie elementu fantazyjnego.(teza 35) O ile prawdą jest, że sposób, w jaki została utworzona grupa składniowa SAT.2, nie jest niezwyczajny, w szczególności ze względu na sposób, w jaki przeciętny konsument może postrzegać usługi należące do sektora komunikacji i jeżeli zestawienie elementu słownego takiego jak SAT i liczby takiej jak 2 oddzielonych . nie wyraża szczególnie wysokiego poziomu pomysłowości, to okoliczności te nie wystarczają do ustalenia, że taka grupa składniowa jest pozbawiona charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.(teza 40) Rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego nie podlega bowiem stwierdzeniu określonego poziomu kreatywności lub wyobraźni językowej czy artystycznej ze strony uprawnionego ze znaku towarowego. Wystarcza, że znak towarowy pozwala właściwemu kręgowi odbiorców na określenie pochodzenia towarów lub usług chronionych tym znakiem i na odróżnienie ich od towarów lub usług innych przedsiębiorstw.(teza 41) W niniejszej sprawie OHIM ograniczył się w spornej decyzji do wskazania, że elementy SAT i 2 mają charakter opisowy i są zwyczajowo używane w sektorze usług z zakresu mediów, bez wskazania, w jakim zakresie grupa składniowa SAT.2 postrzegana jako całość nie jest zdolna odróżniać usług wnoszącej odwołanie od usług innych przedsiębiorstw. (teza 43) Częste stosowanie w sektorze telekomunikacji znaków towarowych złożonych z elementu słownego i liczby wskazuje na to, że ten typ kombinacji nie może być uważany z założenia za pozbawiony charakteru odróżniającego." (teza 44). W kontekście powyższego ocena charakteru odróżniającego spornego oznaczenia, dokonana przez UP, jest pobieżna i niepełna. Organ jedynie uważał, że dopiero ewentualny element graficzny mógłby mieć wpływ na charakter odróżniający oznaczenia. Ponadto organ powołując nowa podstawę rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji – art. 129 ust. 2 pkt 1 p.w.p., powinien był rozważyć zastosowanie procedury z art. 145 p.w.p., tj. powiadomienia skarżącej o nowej przeszkodzie do uzyskania prawa ochronnego na ten znak. W świetle tego, co wyżej powiedziano słuszne pozostają przede wszystkim zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania, to jest: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ nie przeprowadził także wyczerpującej analizy przepisów materialnych, które jego zdaniem miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Uzupełnienie w tym zakresie zaskarżonej decyzji pozwoli na wszechstronną ocenę zebranego materiału dowodowego i prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Z powyższych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 202 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a.