VI SA/Wa 408/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze M. S. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, że okoliczności naruszenia obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), a w szczególności fakt wykonywania przejazdu w ramach obowiązków służbowych oraz nieświadomość braku środków potrzebnych do uiszczenia opłaty elektronicznej, a także okoliczności zdarzenia, wysokość nałożonej kary pieniężnej i istniejące wątpliwości, co do jej wymiaru, jak również fakt podjęcia przez organ wobec skarżącego czynności egzekucyjnych - przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że przedmiotowy wniosek jest zasadny, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w przypadku kontynuowania postępowania egzekucyjnego i wyegzekwowania kary pieniężnej w nienależnej, rażąco wygórowanej wysokości. Ponadto skarżący stwierdził, że uiszczenie nałożonej na niego kary pieniężnej utrudni mu bieżącą egzystencję i zaspokojenie potrzeb rodziny pozostającej na jego utrzymaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. - dalej także "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy podnieść przy tym, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (tak również /w:/ postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publik.). Zarówno w orzecznictwie, jak i poglądach doktryny przyjmuje się zgodnie, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnym zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Natomiast samo powołanie się przez skarżącego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób - w ocenie Sądu - nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje Sądu do poszukiwania tych okoliczności z urzędu. Zdaniem Sądu, powołanie się przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku na okoliczności faktyczne sprawy, a więc na wykonywanie przez skarżącego jedynie obowiązków służbowych, a także nieświadomość braku środków potrzebnych do uiszczenia opłaty elektronicznej, jak również wyrażone we wniosku wątpliwości strony, co do legalności wymiaru i wysokości opłaty elektronicznej - nie świadczy o spełnieniu przesłanek, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy uznać, iż przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przyjmuje się zgodnie, że powyżej opisana przesłanka nie będzie miała zastosowania w przypadku egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych dla niego konsekwencji. Natomiast, jeśli chodzi o przesłankę trudnych do odwrócenia skutków, należy przyjąć, że są to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Niewątpliwie przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie - na skutek uwzględnienia skargi - akt ten zostanie wzruszony. W ocenie Sądu, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie wykazał, że w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.