VI SA/Wa 408/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty za 2007 r. postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Skarżąca – S. sp. z o.o. z siedzibą w [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE"), którą ustalono dla niej kwotę udziału w pokryciu dopłaty za 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (p. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym również Trybunałem Stanu – v. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej – v. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M. Niezgódka – Medek do art. 125 p.p.s.a., Lex Omega 39/2013). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia (v. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11). Analizując niniejszą sprawę z punktu widzenia procesu decyzyjnego prowadzonego przez Prezesa UKE, Sąd ustalił, że organ wyznaczył T.SA z siedzibą w Warszawie (dalej "TP", obecnie O. SA) do świadczenia usługi powszechnej na obszarze całego kraju w okresie od 8 maja 2006 r. do 8 maja 2011 r. Tym samym TP posiadła prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia ww. usługi w przypadku jej nierentowności. W czerwcu 2008 r. TP, jako przedsiębiorca wyznaczony, wystąpiła do Prezesa UKE o przyznanie na jej rzecz dopłaty do kosztu świadczenia ww. usługi powszechnej za rok 2007 w wysokości 219.189.611,75 złotych, a to w związku z jej nierentownością. Prezes UKE ostatecznie przyznał TP dopłatę w wysokości kosztu netto świadczenia usługi za rok 2007 w kwocie 1.269.111 złotych. W następstwie powyższych rozstrzygnięć Prezes UKE, ostatecznie decyzją z 9 grudnia 2016 r., ustalił zarówno przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007, jak i jednolity wskaźnik procentowego tego udziału. Wśród wskazanych przedsiębiorców znalazła się skarżąca (pkt 64 decyzji). Jak wiadomo Sądowi z urzędu, powyższa decyzja z 9 grudnia 2016 r., została zaskarżona do WSA, który wyrokiem z 9 kwietnia 2018 r. (sygn. akt VISA/Wa 343/17) oddalił skargi na tą decyzję. W sprawie tej został obecnie złożony wniosek o uzasadnienie, które to nie zostało jeszcze sporządzone. Zatem sprawa o sygn. akt VISA/Wa 343/17 nie jest prawomocnie zakończona. Sąd doszedł do przekonania, że będąca przedmiotem niniejszej skargi decyzja z 19 grudnia 2017 r., ustalająca indywidualnie dla skarżącej wysokość kwoty udziału w pokryciu dopłaty 2007 r., ma bezpośredni związek z problematyką prawną sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 343/17, w której oddalono skargi na decyzję ustalającą m.in. skarżącą jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty 2007. Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 343/17, w której – na chwilę obecną, nie zostało jeszcze sporządzone uzasadnienie wyroku. Prawomocne ustalenie czy skarżąca rzeczywiście należy do kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty 2007 r., warunkuje bowiem indywidualne ustalenie dla niej wysokość kwoty udziału w pokryciu owej dopłaty. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uznając, że wynik niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 343/17, orzekł jak w sentencji postanowienia.