VI SA/Wa 413/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia wglądu do materiału dowodowego p o s t a n a w i a: - przywrócić termin do wniesienia skargi - Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. (data osobistego złożenia w siedzibie organu) P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "P.") wniosła skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie ograniczenia wglądu do materiału dowodowego. Do skargi załączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi stwierdziła, że powyższy wniosek został złożony z ostrożności procesowej, z uwagi na powzięcie informacji o zmianie przez Prezesa UKE stanowiska co do sposobu zaskarżenia powyższego postanowienia, tj.: informacji, iż zdaniem organu pouczenie co do sposobu zaskarżenia powyższego postanowienia, zawarte w treści, było błędne. Skarżąca wskazała, że w dniu 29 lipca 2011 r. Prezes UKE zawiadomił skarżącą (dawniej: P. S.A.) o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie znaczącej pozycji rynkowej P. na rynku zakańczania połączeń w ruchomej publicznej sieci telefonicznej [...] oraz obowiązków regulacyjnych. Prezes UKE postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] ograniczył P. prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie szczegółowo wskazanych w postanowieniu pism. Skarżąca zwróciła uwagę, że organ w treści postanowienia zawarł pouczenie, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a. od niniejszego postanowienia nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w drodze odwołania od decyzji (art. 142 k.p.a.). Skarżąca spółka wskazała, że decyzję Prezesa UKE, znak: [...], kończąca postępowanie w sprawie została stronie skarżącej doręczona w dniu 17 grudnia 2012 r. Skarżąca w dniu 31 grudnia 2012 r. wniosła, za pośrednictwem UKE, do Sądu Okręgowego w W. – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "SOKiK") odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu spółka P. zaskarżyła - zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2012 r.- również to postanowienie. Skarżąca szczegółowo przedstawiła przebieg postępowania przed SOKiK. Wskazała także na fragment odpowiedzi organu na złożone odwołanie, z której wynika, że organ stanął na stanowisku, że zaskarżanie postanowień Prezesa UKE dotyczących ograniczenia wglądu do materiału dowodowego w drodze odwołania do SKOiK jest bezzasadne, bowiem wedle sądownictwa administracyjnego ww. postanowienia można wzruszyć jedynie w drodze skargi do sądu administracyjnego. Postanowienia o ograniczeniu dostępu do dokumentów dotyczą samoistnego problemu prawnego, jakim jest rozstrzygnięcie, czy udostępnienie materiału dowodowego grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych, zatem są postanowieniami co do istoty sprawy. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 112 k.p.a., błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Powyższy przepis, zgodnie z art. 126 k.p.a., ma także zastosowanie do postanowień. Skarżąca podniosła, że powyższa regulacja prawna stanowić ma gwarancję dla podmiotu, który występuje w postępowaniu administracyjnym jako strona, że jego sytuacja prawna nie ulegnie pogorszeniu, w żadnym zakresie i w żadnej sferze, a w szczególności, iż nie doznają jakiegokolwiek uszczerbku jego uprawnienia procesowe, jeśli zachowanie tego podmiotu, w tym jego czynności procesowe, będą zgodne z pouczeniem o środkach zaskarżenia danego aktu, które zostało wystosowane do strony przez organ prowadzący postępowanie. Przepis powyższy stanowi również jedną z gwarancji prawa strony do sądu, wynikającego z unormowań konstytucyjnych (art. 78 Konstytucji). Skarżąca podkreśliła, że składając odwołanie od decyzji Prezesa UKE w którym zaskarżyła także postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. zachowała się zgodnie z pouczeniem organu zawartym w tymże postanowieniu. W związku z powyższym – w ocenie skarżącej spółki – jej działanie - zgodne z pouczeniem- należy uznać za działanie staranne i celujące w potrzebę zapewnienia jej właściwej ochrony swoich interesów. Skarżąca podkreśliła, że w tej sytuacji nie może ponosić negatywnych konsekwencji ewentualnych błędów organu administracji publicznej. Skarżąca nadto wykazała, że spełnia przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi (art. 86 § 1 p.p.s.a.), bowiem dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Reasumując, skarżąca wskazała, że nie dokonała czynności procesowej bez swojej winy, bowiem działała zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2012 r., na podstawie którego zaskarżyła owo postanowienie w odwołaniu od decyzji organu kończącej postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako "p.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływnie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak stanowi przepis § 2 art. 87 p.p.s.a. w piśmie zawierającym przedmiotowy wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. A zatem, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżąca dochowała terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Na podstawie przedłożonych przez stronę informacji - Sąd stwierdza, że skarżąca powzięła informację o błędnie zastosowanym pouczeniu w dniu 23 grudnia 2013 r. (vide: koperta, w której skarżąca otrzymała odpowiedź na odwołanie z dnia 6.12.2013 r. - k. 30 akt sądowych). Sąd zauważa, że termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu upłynął w dniu 30 grudnia 2013 r. i w tym dniu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz z przedmiotową skargą został osobiście złożony w siedzibie organu (vide: prezentata UKE – k. 2 akt sądowych). Sąd stwierdza, że termin 7 dni, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany. W związku z terminowym złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd postanowił rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie w trybie przewidzianym w art. 86 § 1 p.p.s.a. Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku jako okoliczność wyłączającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, skarżąca wskazała nie złożyła w terminie skargi na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] sierpnia 2012 r. w przedmiocie ograniczenia prawa do wglądu do materiału dowodowego z uwagi na błędne (aktualnie także w ocenie organu) pouczenie (zawarte w obecnie zaskarżonym do Sądu postanowieniu) stanowiące o możliwości zaskarżenia tego postanowienia dopiero w drodze odwołania od decyzji Prezesa UKE kończącej sprawę co do istoty – do którego skarżąca, dbając należycie o swoje interesy, się zastosowała. Skarżąca – zdaniem Sądu – wykazała brak swojej winy, bowiem wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.