VI SA/Wa 417/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") postanowieniem z [...] stycznia 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856, z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia A. P. (dalej: "Przedsiębiorca" lub "skarżący") na postanowienie Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych [...] (dalej: "Komisja") z [...] października 2015 r., Nr [...], które opiniowało negatywnie wniosek Przedsiębiorcy o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo-przemysłowym usytuowanym w W. przy ul. [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania powyższego postanowienia doszło na podstawie następujących ustaleń: [...] sierpnia 2015 r. Przedsiębiorca wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo-przemysłowym usytuowanym w W. przy ul. [...]. W toku prowadzonego postępowania pracownicy Zespołu Działalności Gospodarczej i Zezwoleń dla [...] przeprowadzili w obecności Przedsiębiorcy oględziny placówki pod kątem zgodności usytuowania punktu sprzedaży z ustawą z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2015 r. poz. 1286) oraz uchwałą Nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie [...] miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Woj. Maz. Z 2015 r., poz. 6153), dalej: "Uchwała nr [...]". Podczas oględzin stwierdzono, że w pobliżu punktu sprzedaży napojów alkoholowych, przy ul. [...], znajduje się Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] im. [...]. W toku oględzin stwierdzono, że odległość od wejścia do sklepu do granicy terenu szkoły (ogrodzenia), wynosi 78 m. Pomiar ten ustalono po trasie obejmującej chodnik, przejścia dla pieszych a na ostatnim odcinku w linii prostej – trawnik. [...] października 2015 r. na wniosek Przedsiębiorcy, dokonano ponownych oględzin, ustalając, że odległość zmierzona w opisany powyżej sposób od wejścia do sklepu do granicy szkoły, którą jest jej ogrodzenie od strony ul. [...] wyniosła 79 m. W toku ponownych oględzin dokonano również pomiaru zgodnie z sugestią przedsiębiorcy, poruszając się wyłącznie po chodnikach i przejściach dla pieszych i ustalono, że odległość ta wyniosła odpowiednio: 104 m (dojście do ogrodzenia – bramy po chodniku) i 108 m (dojście po chodniku do ogrodzenia w rejonie przystanku autobusowego). Przedsiębiorca nie zgodził się ze sposobem pomiaru, który w ostatnim odcinku przebiegał przez trawnik i wystąpił o przeprowadzenie kolejnych oględzin z udziałem członka Komisji, w związku z czym [...] października 2015 r. dokonano kolejnych oględzin punktu sprzedaży, ustalając odległość punktu sprzedaży od granicy obiektu chronionego na 79 m. Komisja postanowieniem z [...] października 2015 r. negatywnie zaopiniowała złożony wniosek, wskazując, że wprawdzie placówka handlowa, której dotyczył wniosek, mieści się w limicie punktów sprzedaży wyrobów alkoholowych, ale jej usytuowanie nie spełnia wymaganych warunków. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] im. [...] figuruje na ogólnodostępnym wykazie szkół i placówek publicznych, prowadzonym przez miasto stołeczne Warszawa w związku z czym wraz z przylegającym do budynku szkoły ogrodzonym terenem jest obiektem chronionym, w rozumieniu przepisów prawa miejscowego. Organ przedstawił także wynikające z Uchwały Nr [...] zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz zasady pomiaru odległości pomiędzy tymi punktami i obiektami chronionymi. Komisja wskazała, że pomiar odległości dokonywany jest najkrótszą drogą dojścia, z zachowaniem przepisów o ruchu drogowym i dotyczy to w szczególności przypadków, gdy ogrodzenie szkoły lub przedszkola otoczone jest od zewnętrznej strony np. trawnikiem, tj. terenem niedopuszczonym do ruchu pieszego, ale umożliwiającym dojście po jego terenie. Zdaniem Komisji brak takiego przepisu powodowałby, że przedszkola i szkoły otoczone z zewnętrznej części ogrodzenia trawnikiem, byłyby mniej chronione od tych obiektów, do których granicy prowadzi droga dojścia i czyniłoby przepis o dokonywaniu pomiaru do granicy obiektu bezsensownym. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Przedsiębiorca z zachowaniem ustawowego terminu złożył zażalenie, w którym zakwestionował sposób dokonania pomiaru odległości między punktem sprzedaży a obiektem chronionym. Przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że dwukrotnie dokonany pomiar odległości pomiędzy planowanym punktem sprzedaży a granicą obiektu chronionego wykazał, że odległość ta nie przekracza 100 m. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 3 ust. 2 Uchwały [...], gdyż pomiędzy planowanym miejscem sprzedaży wyrobów alkoholowych a palcówką chronioną znajduje się droga dla pieszych, po której pieszy ma obowiązek poruszania się. SKO wskazało jednocześnie, że odstępstwo od równego traktowania nie prowadzi jeszcze do uznania wprowadzających je przepisów za niekonstytucyjne, a nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, a w konsekwencji niezgodności z art. 32 czy też art. 2 Konstytucji RP. Zdaniem organu odwoławczego konieczna jest w takiej sytuacji ocena kryterium, na którego podstawie dokonano zróżnicowania, gdyż wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonywających argumentach. W ocenie SKO cechą relewantną w procesie stosowania art. 18 ust. 1 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi jest położenie punktu, w którym będzie odbywać się sprzedaż alkoholu. Na wskazane powyżej orzeczenie pismem Przedsiębiorca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której żądał o uchylenia zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Komisji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz zobowiązanie Komisji do możliwie pilnego wydania pozytywnej opinii. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Komisji opiniującego negatywnie wniosek o wydanie zezwolenia, pomimo że lokalizacja sklepu objętego jego wnioskiem spełniała wszystkie wymogi przewidziane Uchwałą Nr [...]; 2) wydanie rozstrzygnięcia przez SKO pozostającego w oczywistej sprzeczności z argumentacją zawartą w jego uzasadnieniu; 3) błędne przyjęcie w ramach dokonywania pomiarów odległości między obiektem chronionym a sklepem, że teren przyległy do obiektu chronionego (szkoły) uniemożliwia dojście do jego granicy po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego a w konsekwencji naruszenie § 3 ust. 2 Uchwały Nr [...] przez bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie tego przepisu i dokonanie pomiaru wzdłuż najkrótszej linii na ostatnim odcinku pomiarów, co miało decydujące znaczenie dla opinii wydanej przez Komisję, 4) naruszenie art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę dowodów w postaci protokołu ponownych oględzin i pomiarów odległości pomiędzy obiektem chronionym (szkołą) a wejściem do sklepu, z którego jednoznacznie wynikał dokonany po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego pomiar odległości wynoszący 104 m. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący wskazał, że stosownie do § 1 ust. 1 Uchwały Nr [...] punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży może być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 100 metrów od szkoły oraz innych obiektów chronionych wskazanych w tym przepisie. Ponadto Przedsiębiorca zauważył, że w myśl § 2 ust. 1 pkt 2 tej uchwały odległość wskazana w § 1 mierzona jest najkrótszą drogą dojścia od najbliższego ogólnodostępnego wejścia do punktu sprzedaży do granicy szkoły. Skarżący wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 1 przywołanej uchwały najkrótsza droga dojścia oznacza dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2002 r. poz. 1137, z późń. zm.), a w myśl § 3 ust. 2 przy dokonywaniu pomiaru odległości, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, w miejscach, gdzie teren przyległy do obiektu chronionego uniemożliwia dojście do granicy tego obiektu po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, pomiar na tym odcinku dokonywany jest wzdłuż najkrótszej linii. Skarżący wskazał, że nie kwestionuje, iż obiektem chronionym jest cały ogrodzony teren szkoły, łącznie z ogrodem i parkingiem, ale nie zgodził się, że pomiar powinien być dokonywany do granicy obiektu (ogrodzenia) i zakwestionował sposób dokonanego pomiaru na ostatnim odcinku, w sytuacji, w której do granicy obiektu prowadzi trasa dojścia po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego. Przedsiębiorca podniósł, że argumentacja przedstawiona w uzasadnieniach rozstrzygnięć nie uwzględnia okoliczności, iż do granicy obiektu chronionego prowadzi droga dojścia chodnikiem znajdującym się obok trawnika fragmentarycznie okalającego ogrodzenie obiektu, przez który dokonano pomiar wzdłuż najkrótszej linii. Odnosząc się do postanowienia SKO, skarżący wskazał, że jego uzasadnienie jest niezgodne z wydanym rozstrzygnięciem, a SKO zgodziło się z argumentacją Przedsiębiorcy, iż przepis § 3 ust. 2 Uchwały [...] nie ma zastosowania i pomiar winien być dokonywany po drodze dla pieszych, a nie wzdłuż trawnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi i prawem procesowym. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Badając skargę wg powyższych kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Komisji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Komisji negatywnie opiniujące wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo-przemysłowym położonym na terenie [...]. Na wstępie wskazać należy, że podniesione w skardze zarzuty sprowadzają się do stwierdzenia, że odległość od ogólnodostępnego wejścia do sklepu do granicy Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] im. [...] została ustalona w sposób nieprawidłowy. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że problematykę podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania regulują przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, która w art. 12 ust. 1 wskazuje, że rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży. W odniesieniu do [...] zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych zostały uregulowane Uchwałą [...]. Zgodnie z § 1 pkt 1 lit. c przywołanej uchwały punkt sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży może być usytuowany w odległości nie mniejszej niż 100 metrów od szkoły (w tym szkoły dla dorosłych): podstawowej, gimnazjum, ponadgimnazjalnej i artystycznej. Jednocześnie w myśl § 2 ust. 1 tej uchwały odległość, o której mowa w § 1 mierzona jest najkrótszą drogą dojścia od najbliższego ogólnodostępnego wejścia do punktu sprzedaży do najbliższego ogólnodostępnego wejścia do żłobka i klubu dziecięcego, bursy i internatu, młodzieżowego ośrodka wychowawczego i młodzieżowego ośrodka socjoterapiii, specjalnego ośrodka szkolnowychowawczego oraz specjalnego ośrodka wychowawczego dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, placówki wsparcia dziennego, poradni psychologiczno-pedagogicznej, dziennego i całodobowego oddziału terapii uzależnień, oddziału leczenia alkoholowych zespołów abstynencyjnych, [...] Ośrodka dla Osób Nietrzeźwych, świątyni, domu modlitwy, kaplicy, klasztoru, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 (pkt 1) lub granicy: przedszkola (w tym oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej) i innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły (w tym szkoły dla dorosłych): podstawowej, gimnazjum, ponadgimnazjalnej i artystycznej, obiektu wojskowego, na którego terenie znajdują się wspólne kwatery stałe, przeznaczone do zakwaterowania zbiorowego żołnierzy (pkt 2). Ponadto stosownie do postanowień § 3 Uchwały [...] najkrótsza droga dojścia oznacza dojście po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym (ust. 1), przy czym przy dokonywaniu pomiaru odległości, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej uchwały, w miejscach gdzie teren przyległy do obiektu chronionego uniemożliwia dojście do granicy tego obiektu po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, pomiar na tym odcinku dokonywany jest wzdłuż najkrótszej linii (ust. 2). W analizowanej sprawie negatywna opinia w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych spowodowana była zbyt małą odległością pomiędzy punktem sprzedaży wyrobów alkoholowych a Szkołą Podstawową z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] im. [...]. Oznacza to, że kwestia pomiaru odległości musi być rozpatrywana z uwzględnieniem rodzaju obiektu chronionego, który w ocenie Sądu bezsprzecznie zalicza się do obiektów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 Uchwały [...], której to okoliczności skarżący nie przeczy. Mając na uwadze brzmienie § 2 ust. 1 Uchwały [...]odnotować należy, że odległość punktu sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży od szkoły ustalana jest w sposób odmienny od odległości od obiektów wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 1 tej uchwały. Różnica ta polega na odmiennym określeniu skrajnych punktów pomiarowych i tak o ile w obu przypadkach wspomniana odległość mierzona jest od ogólnodostępnego wejścia do punktu sprzedaży to w odniesieniu do obiektów chronionych wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 1 Uchwały [...] miejscem zakończenia pomiaru jest najbliższe ogólnodostępne wejście do tego obiektu, podczas gdy w odniesieniu do szkoły miejscem zakończenia pomiaru jest granica tego obiektu. Tym samym w rozpatrywanym przypadku odległość od punktu sprzedaży powinna być mierzona od ogólnodostępnego wejścia do punktu sprzedaży położonego przy ul. [...] w W. do granicy Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] im. [...] położonej przy tej samej ulicy pod nr [...], a nie do wejścia do tego obiektu czy też wejścia na jego teren. Jednocześnie należy zauważyć, że stosownie do treści § 3 ust. 2 Uchwały [...] w przypadku pomiaru odległości pomiędzy ogólnodostępnym wejściem do miejsca sprzedaży a granicą obiektu chronionego, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 2, w tym także szkoły, w miejscach gdzie teren przyległy do obiektu chronionego uniemożliwia dojście do granicy tego obiektu po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, pomiar na tym odcinku dokonywany jest wzdłuż najkrótszej linii. W ocenie Sądu przepis ten należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, w którym najbliższy odcinek lub punkt granicy obiektu chronionego od mierzonej trasy dojścia pomiędzy obiektem chronionym a punktem sprzedaży wyrobów alkoholowych odgrodzony jest od terenu dopuszczonego do ruchu pieszego terenem nieopuszczonym do ruchu pieszego, to pomiar na tym odcinku przeprowadzany jest po terenie niedopuszczonym do ruchu pieszego po najkrótszym odcinku. Wprawdzie, jak wskazuje to sam skarżący, dojście do granicy obiektu chronionego (szkoły) jest możliwe po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego, ale dokonanie takiego pomiaru, w sposób korzystny dla skarżącego, w ocenie Sądu jest niedopuszczalne. Odnotować w tym miejscu należy, że wszystkie obiekty chronione, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt i ust. 2 pkt 2 Uchwały [...], posiadać będą części ich granicy bezpośrednio sąsiadujące z terenem dopuszczonym do ruchu pieszego. Oczywistym jest bowiem, że każdy z tych obiektów będzie posiadał bramę, furtkę lub drzwi wejściowe umożliwiające dostęp do tego obiektu, a otoczenie obiektu chronionego, podobnie zresztą, jak i innych obiektów, w całości terenem niedopuszczonym do ruchu pieszego wykluczałoby te obiekty z normalnej eksploatacji. W ocenie Sądu uznanie za prawidłowe stanowiska skarżącego, że pomiar odległości od punktu sprzedaży powinien w każdym przypadku odbywać się do tej części granicy obiektu chronionego, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt i ust. 2 pkt 2 przywołanej uchwały, prowadziłoby do wykluczenia możliwości zastosowania § 3 ust. 2 Uchwały [...], a zatem czyniłoby ten przepis zbędnym. W tym miejscu należy przypomnieć, że jedną z podstawowych zasad wykładni aktów prawnych, a więc także uchwał organów stanowiących samorządu terytorialnego, jest regułą zabraniająca dokonywania takiej interpretacji przepisu, w której wyniku jego część uznawana jest za zbędną. Zdaniem Sądu w analizowanej sytuacji skoro nie można w drodze wykładni doprowadzić do uznania części przepisu za zbędną, to tym bardziej niedopuszczalna jest interpretacja aktu prawnego, w której wyniku za zbędny uznać należałoby cały przepis. Zabieg taki stałby w jaskrawej sprzeczności z podstawowymi zasadami ustalania treści obowiązujących norm prawnych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że organy odpowiedzialne za zaopiniowanie wniosku skarżącego rozpatrując sprawę, ustaliły, że odległość pomiędzy ogólnodostępnym wejściem do puntu sprzedaży a granicą obiektu chronionego (Szkoły Podstawowej z Oddziałami Integracyjnymi nr [...] im. [...]) nie przekroczyła minimalnej odległości wskazanej w § 1 pkt 1 Uchwały [...] ustalając tę odległość w drodze pomiaru najkrótszej drogi dojścia po terenie dopuszczonym do ruchu pieszego a w końcowym jej odcinku po trawniku przylegającym do ogrodzenia obiektu chronionego (teren niedopuszczony do ruchu pieszego). W ocenie Sądu sposób dokonanego pomiaru jest zgodny z zasadami ustanowionym w § 3 wspomnianej uchwały. W świetle powyższego za niezasadny Sąd uznał sformułowany przez skarżącego zarzut błędnego dokonania pomiaru oraz naruszenia art. 80 k.p.a. przez błędną ocenę dowodów w postaci protokołu ponownych oględzin i pomiarów odległości w sposób zaproponowanych w toku oględzin przez skarżącego. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu za uzasadniony należy uznać zarzut skarżącego wskazujący na rozbieżne sformułowanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia i treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Odnotować bowiem należy, że zaskarżone postanowienie utrzymuje w mocy postanowienie Komisji z [...] października 2015 r., uznając, iż odpowiada ono w swej treści prawu i jednocześnie stwierdzając, że zastosowany przez organ I instancji przepis § 3 ust. 2 Uchwały [...] nie ma zastosowania do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Zdaniem Sądu stan ten należy odczytywać jako błędy popełnione przez organ w uzasadnieniu wydanego postanowienia, tj. naruszenie art. 107 k.p.a. i niewynikające z wad postępowania dowodowego, które jak wskazano powyżej, było przeprowadzone prawidłowo. Odnotować jednocześnie należy, że zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. nie wszystkie wady postępowania skutkują obowiązkowym uchyleniem rozstrzygnięcia organu administracji. Stosownie bowiem do treści tego przepisu uchylenie aktu dopuszczalne jest wyłącznie, jeżeli stwierdzone naruszenie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, zauważyć należy, że opisane uchybienie nie należy do przyczyn, z których powodu można by żądać wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 k.p.a. W ocenie Sądu rozpatrywane uchybienie polega na błędnym uzasadnieniu wydanego postanowienia przy jednoczesnym zachowaniu prawidłowości przebiegu postępowania dowodowego i analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a tym samym nie spełnia warunków uchylenia postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W konsekwencji powyższego, a w szczególności ustalenia prawidłowości dokonanych pomiarów odległości pomiędzy punktem sprzedaży wyrobów alkoholowych i granicy obiektu chronionego, za nieuzasadniony należy uznać również zarzut skarżącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Komisji. Biorąc powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienie, nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.