VI SA/Wa 417/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Pismem z dnia [...] marca 2017 r skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że w sprawie zachodzi zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że od dnia doręczenia objętej skargą decyzji apteka w [...], przy ul. [...] pozostaje zamknięta dla pacjentów, zatem każdy dzień powoduje powstanie konkretnych, wysokich strat finansowych. Skarżąca wskazała, że miesięczne koszty utrzymania apteki, na które składają się koszty najmu i koszty pracownicze są nie mniejsze niż 27300 zł. Koszty te są ponoszone niezależnie od tego, czy apteka funkcjonuje czy też nie. Ponadto likwidacja apteki spowoduje konieczność zwolnienia czterech zatrudnionych w niej pracowników, co wiąże się m. in. z wypłaceniem odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Skarżąca podkreśliła, że każdy dzień, w którym apteka nie funkcjonuje oznacza utratę pacjentów, spośród których część na stałe odejdzie do konkurencyjnych placówek. Do wniosku stromna dołączyła umowy o pracę zawarte z zatrudnionymi w aptece pracownikami oraz umowę najmu lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe, niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Podkreślenia wymaga fakt, że wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd jednocześnie zwraca uwagę, że skoro sąd administracyjny orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącej, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak, aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że skarżąca Spółka nie wykazała, w jaki sposób szkoda w postaci konieczności zamknięcia apteki w [...], przy ul. [...] wpłynie negatywnie na jej kondycję finansową, a także nie przedstawiła, jaki jest rzeczywisty udział utraconych przychodów z tytułu prowadzonej działalności w zamkniętej aptece w stosunku do ogólnych przychodów Spółki. Skarżąca wykazała jedynie, że zatrudnia czterech pracowników i wynajmuje lokal, co generuje znaczące koszty, nie mniejsze niż 27300 zł miesięcznie. Powyższe, w ocenie Sądu nie uprawdopodabnia wystąpienia po stronie Spółki niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że działalność skarżącej nie ogranicza się jedynie do prowadzenia jednej apteki w [...]. Jak wynika z dołączonego do akt odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców, skarżąca jest dużą spółką o kapitale 25400000 zł, która przejęła wiele innych podmiotów działających w branży farmaceutycznej. Skarżąca nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów finansowych, z których wynikałoby jak zamknięcie wskazanej apteki przełoży się na ogólną kondycję finansową Spółki. Nie można zatem stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację ekonomiczną skarżącej, a zatem, czy sytuacja skarżącej Spółki uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie wykonanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki, spowoduje dla skarżącej określone koszty finansowe. Wystąpienie tego rodzaju kosztów nie oznacza jednak zdaniem Sądu, że każde cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Rozmiar szkody i charakter skutków zależeć będzie przede wszystkim od zakresu prowadzonej przez skarżącą działalności, jej rozmiaru oraz możliwości zrekompensowania strat związanych z zamknięciem apteki dzięki przychodom uzyskiwanym z działalności innych prowadzonych aptek (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II GZ 384/15). Jednocześnie zauważyć należy, że poniesienie nawet dotkliwych konsekwencji finansowych związanych z zamknięciem apteki i zwolnieniem pracowników nie jest samo przez się tożsame z wystąpieniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca kładzie przede wszystkim nacisk na znaczne koszty związane z zaprzestaniem prowadzenia apteki. W tym miejscu należy stwierdzić, że skutek finansowy jest możliwy do odwrócenia i jako taki nie nosi znamion trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo zauważyć należy, że farmaceuci zatrudnieni w likwidowanej aptece ogólnodostępnej mogą zostać przeniesieni do drugiej apteki prowadzonej przez skarżącą, a w przypadku ich zwolnienia, a następnie uchylenia zaskarżonej decyzji w wyniku rozpoznania złożonej skargi, ponownie zatrudnieni przez skarżącą. W związku z powyższym również w przypadku kwestii związanych z pracownikami zamykanej apteki nie można mówić o spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.