VI SA/Wa 4195/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli oraz nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu [...] listopada 2014 r. skarżąca – M.Sp. z o.o. z siedzibą w M., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za utrudnianie przeprowadzenia kontroli oraz nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego została doręczona skarżącej w dniu [...] października 2014 r. Odbiór korespondencji pokwitowała K.G., uprawniony pracownik firmy - na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji dołączonym do akt administracyjnych sprawy jest odcisk pieczęci firmy oraz stosowna adnotacja. Do skargi na powyższą decyzję został załączony wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że przyczyną niezachowania terminu do wniesienia skargi była niewiedza o otrzymaniu zaskarżonej decyzji, bowiem korespondencję, w której zawarta była decyzja odebrała osoba nieuprawniona, która przebywała na terenie Spółki. Osoba ta zabrała korespondencję do domu i dopiero w dniu [...] listopada 2014 r. przyniosła ją do siedziby firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącego nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazano, że korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję odebrała osoba nieuprawniona, która przebywała na terenie Spółki. W ocenie Sądu wskazane okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślić należy, że osoba która odebrała przedmiotową korespondencję w dniu [...] października 2014 r. była pracownikiem skarżącej, co potwierdza stosowna adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji (uprawniony pracownik firmy), oraz przystawiona pieczęć firmy. Nieprawdziwe są wiec twierdzenia skarżącej, że korespondencję odebrała osoba nieuprawniona do takich czynności. W świetle orzecznictwa uchybienia w organizacji przyjmowania i obiegu korespondencji podmiotu będącego przedsiębiorcą spoczywają na tym podmiocie, co oznacza, że uchybienia te nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do przywrócenia uchybienia terminu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. sygn. akt [...]). Równocześnie należy podkreślić, że w przypadku, gdy strona zleca wykonanie określonej czynności zatrudnionemu przez siebie pracownikowi, wina pracownika, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną uchybienia terminu jest tożsama z winą jednostki organizacyjnej go zatrudniającej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt II OZ 81/09). Niezachowanie więc należytej staranności przez pracownika pociąga za sobą również konsekwencje dla podmiotu, w którym pracownik ten jest zatrudniony. Przesłanką do przywrócenia terminu nie może być zaniedbanie pracownika zatrudnionego przez skarżącą, który nie przekazał pracodawcy w terminie odebranej przez siebie korespondencji. Należy więc uznać, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.