VI SA/Wa 420/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia (spr.) WSA Protokolant: Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2003 r. [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na firmę pod nazwą B. w Z. karę pieniężną w łącznej wysokości 1.800 zł za przekro-czenie przez kierującą pojazdem [...] dwuosobową załogę kierowców maksy-malnego czasu prowadzenia pojazdu. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2003 r., po sprawdzeniu wykresówek z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, okazało się, że kierowca A.K. przekroczył o 2 godziny i 26 minut maksymalny czas prowadzenia samochodu bez przerwy, co miało miejsce w godzinach od 15:40 do 23:40 dnia [...] maja 2003 r. Natomiast drugi kierowca W. K. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 5 godzin i 18 minut, zaś naruszenie miało miejsce w godzinach od 02:20 do 13:55 dnia [...] maja 2003 r. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano przepisy art. 92 ust. 1 pkt. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 oraz Dz. U. z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 89, poz. 804), lp. 10.3 załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie ustalania wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. Nr 115, poz. 999), art.10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 oraz z 2002 r. Nr 155, poz. 1286). Odwołanie od tej decyzji złożyła E. D. właścicielka kontrolowa-nego pojazdu, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą P. w Z. zarzucając naruszenie art.6, 7, 10, 11 kpa oraz art.107 § 1 kpa i wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt. 4 kpa. Zdaniem skarżącej decyzja z dnia [...] maja 2003 r. zawiera wiele braków for-malnych w szczególności brak oznaczenia strony oraz brak należytego uzasadnie-nia. Skarżąca poinformowała jednocześnie, iż kierujący pojazdem nie był jej pra-cownikiem ani przedstawicielem w związku z czym nie może ponosić odpowie-dzialności za jego działania bądź zaniechania. Następnie w piśmie z dnia [...] grud-nia 2003 r. na wezwanie organu wyjaśniła, że kierowca W. K. zawarł w dniu [...] października 2002 r. umowę o współpracy z firmą P., w ramach której wykonywał transport drogowy jako niezależny przedsiębiorca. Natomiast drugi kierowca A.K. był pracownikiem W.K. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Generalny Inspektor Transportu Drogo-wego działając w oparciu o przepisy art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt. 2 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz art.10 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.800 zł i nałożył karę pieniężną w wyso-kości 900 zł. W uzasadnieniu decyzji powołano się na treść umowy o współpracy z dnia [...] października 2002 r., z której wynika, że usługa kierowania pojazdem była wy-konywana przez W. K. na rzecz skarżącej. W tej sytuacji zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 24 sierpnia o czasie pracy kierowców przepisy tej ustawy mają rów-nież zastosowanie do innych kierowców wykonujących przewozy drogowe. Zmniejszenia kary pieniężnej dokonano na podstawie art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 149, poz. 1454) w związku z lp.1.11.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego karze podlega przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu trans-portu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas powyżej 15 minut do 30 minut - 100 zł i za każde następne rozpoczęte 30 minut - 50 zł. W obszernej skardze do Sądu E. D., wnosząc o uchylenie decyzji jako skierowanej do osoby nie będącej stroną w sprawie i wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa ( art.156 § 1 pkt.2 i 4 kpa), zarzuca ob-razę przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9, 10, 11 kpa poprzez nie zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instan-cji oraz art. 29 kpa polegające na skierowaniu decyzji do podmiotu nie będącego stroną tego postępowania a także obrazę art.107 § 1 kpa przez wadliwe uzasadnie-nie decyzji. Ponadto zarzuca błędną wykładnię art.4 i art. 92 ustawy o transporcie drogowym przez przyjęcie, że wykonującym transport drogowy była skarżąca. Skarżąca stoi na stanowisku, że przewoźnikiem był przedsiębiorca W. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą D. w [...]. ul. [...], zaś zawarta pomiędzy nim a skarżącą umowa miała charakter umowy przewozu, przy czym W. K. działał jako przewoźnik zastępczy. Wykonywał on przewóz towarów na własne ryzyko, zaś za wykonaną usługę wy-stawił fakturę Vat i otrzymał wynagrodzenie. Skarżąca wyraża też pogląd, że w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym podmiotem odpowiedzialnym jest ten, kto wykonuje czynność przewozu, a więc przejeżdża z towarem z miejsca do miejsca, a nie ten kto ten przejazd zleca. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego pod-trzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargo jako niezasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastę-puje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wy-miar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem material-nym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnio-skami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym katem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska skarżącej w kwestii wyłą-czenia jej odpowiedzialności jako przedsiębiorcy wykonującego transport drogo-wy. Przepis art. 4 pkt. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji stanowił, że przewoźni-kiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności go-spodarczej w zakresie transportu drogowego zaś przepis art. 92 ust. 1 ustawy mó-wił, iż podlega karze pieniężnej ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Natomiast z definicji krajowego transportu drogowego, zawar-tej w art. 4 pkt. 1 ustawy wynika, że jest to podejmowanie i wykonywanie działal-ności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodo-wymi zarejestrowanymi w kraju. W sprawie niniejszej skarżąca legitymuje się zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, gdzie jako przedmiot tej działalności figurują usługi transportowe towarowo-drogowe w przeciwieństwie do wpisu W. K., jednego z kierowców, gdzie w pkt. 4 nie wymieniono usług o charakterze transportowym. Z kolei w dacie kontroli obowiązywały przepisy art. 93 ust. 1 i ust.4 ustawy o transporcie drogowym stanowiące, iż uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć na kontrolowanego karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej (ust.1) i do-puszcza się uiszczenie kary pieniężnej przez krajowego przedsiębiorcę w terminie 21 dni od dnia nałożenia kary. Zmiana ustawy o transporcie drogowym dokonana cytowaną wyżej ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych, która weszła w życie z dniem 28 września 2003 r. ustaw doprecyzowała przepis art. 93 ust.1 wprowadzając w miejsce sformułowania "kontrolowany" poję-cie przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy lub przedsiębiorcy wykonują-cego przewozy na potrzeby własne. Jednocześnie przepis art. 87 ust.3 ustawy nakładał na przedsiębiorcę odpo-wiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego przewóz w wymagane do-kumenty. Treść zawartej przez skarżącą z W. K. umowy o współpracy z dnia [...] października 2002 r. prowadzi do wniosku, że umowa ta dotyczyła świadczenia usługi kierowania pojazdami (§ 2 i 3 umowy). Wbrew argumentom zawartym w skardze nie można tej umowy interpretować jako umowy przewozu i uznać, że wy-konawca (W.K.) był przewoźnikiem zastępczym bowiem obowiązki wy-konawcy, określone w tej umowie, stanowiły typowe obowiązki kierowcy niezbęd-ne do fizycznego wykonania czynności przewiezienia określonego towaru z miej-sca na miejsce (§ 4, § 15-19, § 22 umowy). Także samochód służący o przewozu towaru był własnością E. D., co wynika z protokołu kontroli. Analizując zatem cytowane wyżej przepisy w świetle zawartej umowy trud-no zaakceptować pogląd skarżącej aby przedsiębiorcą podlegającym karze pienięż-nej w ramach ustawy o transporcie drogowym był W. K.. Cytowane przepisy tej ustawy uzupełniają się nawzajem i w żaden sposób nie upoważniają do twierdzenia, że podmiotem wykonującym transport drogowy i podlegającym w związku z tym karze pieniężnej na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest kierowca pojazdu. Uwagi te odnoszą się w równym stopniu do drugiego kontrolowanego kie-rowcy A. K., pracownika W. K.. Dodatkowo wskazać trzeba, że art. 5 ustawy wymaga od przedsiębiorcy wy-konującego transport drogowy uzyskania licencji. W tej sytuacji przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy i podlegają-cym obciążeniu karą pieniężną za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o czasie prawy kierowców była skarżąca czyli zaskarżona decyzja z tego punktu widzenia jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa materialnego. Nie ma też znaczenia fakt, iż obaj kierujący pojazdem nie byli zatrudnieni przez skarżącą w ramach stosunku pracy skoro, wykonując przewóz na podstawie umowy cywilnej, zaliczają się do kategorii innych kierowców wykonujących przewozy drogowe w rozumieniu art.1 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z dnia 25 października 2001 r Nr 123 poz.1354 z późn. zm.). Natomiast w ocenie Sądu opisane w skardze naruszenia przepisów postępo-wania a zwłaszcza przepisu art.29 kpa nie miały wpływu na wynik sprawy a tym bardziej nie mogą prowadzić do uznania decyzji za nieważną. Brak oznaczenia strony w decyzji nie daje podstawy do wzruszenia tej decyzji jeżeli z jej uzasadnie-nia wynika w sposób niewątpliwy, że kara została nałożona na konkretną osobę. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, co można stwierdzić w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Kolejny zarzut, dotyczący braków uzasadnienia decyzji również nie zasługu-ję na uwzględnienie bowiem obie decyzje posiadają niezbędne elementy wymienione w art. 107 § 1 kpa w szczególności uzasadnienie faktyczne i prawne. Dowodem na ujawnione uchybienia w zakresie czasy pracy kierowców jest proto-kół kontroli z dnia [...] maja 2003 r. oraz sporządzone kserokopie wykresówek. Po-nadto szczególny, przyśpieszony tryb postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących kontroli pojazdów przez inspektorów i wymierzania kar pieniężnych, wynikający z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wymaga wszczęcia postępowania w trybie art.61 kpa. Zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Infra-struktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków wykonywania kontroli do-kumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na po-trzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorców tych dokumentów ( Dz. U. z dnia 29 lipca 2002 r. Nr 102, poz.1025 z późn. zm.) jeżeli kontrolujący podczas przeprowadzania kontroli stwierdził nie-prawidłowości uzasadniające nałożenie kary pieniężnej, sporządza decyzję o nało-żeniu kary pieniężnej i doręcza jej oryginał kontrolowanemu (przedsiębiorcy), a jej kopię kierowcy. Z tych wszystkich względów na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wymagającym jej uchy-lenia.