VI SA/Wa 420/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2017 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...]S.A. z siedzibą w [...] kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] (słownie: [...]) złotych na [...] S.A. w [...]. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu [...] sierpnia 2016 r., które wpłynęło do siedziby Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] w dniu [...]sierpnia 2016 r. Powyższe odwołanie została podpisane przez A. C.. Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał [...] S.A. w [...] , do uzupełnienia braków formalnych odwołania od ww. decyzji, poprzez przedłożenie dokumentów wskazujących, że A.C. - dyrektor kontraktu, który podpisał ww. pismo - jest umocowany do działania w sprawie odwołania od ww. decyzji i reprezentowania strony (przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa), ponieważ w aktach sprawy znajduje się jedynie nieuwierzytelniona kserokopia tego dokumentu. Pismem z dnia [...]września 2016 r., organ odwoławczy wezwał wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania od ww. decyzji, poprzez przedłożenie egzemplarza odwołania opatrzonego własnoręcznym, czytelnym podpisem osoby lub osób uprawnionych do reprezentowania spółki lub poprzez przedłożenie oryginału lub potwierdzonej zgodnie z treścią art. 76a § 2 k.p.a. kopii pełnomocnictwa, z którego wynikać będzie, że osoba, która podpisała się pod ww. podaniem, jest umocowana do działania w imieniu [...] S.A. w [...] , będącego stroną niniejszego postępowania. Wnoszący odwołanie został zobowiązany do przedłożenia powyższego dokumentu w terminie 7 dni od daty otrzymania powyższego wezwania, pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Organ II instancji stwierdził, że wyżej wymieniony brak formalny odwołania nie został uzupełniony, zatem zachodziła podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...]lipca 2016 r., z uwagi na fakt, iż nie przedstawiono uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa dla osoby wnoszącej odwołanie. Postanowieniem z dnia [...]grudnia 2016r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...]lipca 2016 r. Zgodnie z art. 76a § 2 k.p.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Pismem z dnia [...] stycznia 2017r. [...] S.A. w [...] reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego A. W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa - według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie. Skarżący wyjaśnił, że przesłał za pismem z dnia [...].08.2016r. kopię pełnomocnictwa udzielonego P. A.C. (podpisanemu pod odwołaniem) przez skarżącego poświadczoną za zgodność z oryginałem przez Notariusza E. G. Rp. A nr [...]. Ponadto przy piśmie z dnia [...].10.2016,iż przekazał 6 egzemplarzy poświadczonego z zgodność z oryginałem pełnomocnictwa A. C.. Wobec powyższego zdaniem strony skarżącej brak było podstaw do stwierdzenia, że wniesione odwołanie zostało podpisane przez nieprawidłowo umocowaną osobę. Ponadto wskazany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 64 par. 2 został zastosowany błędnie gdyż "prawidłowe" zastosowanie tego przepisu powinno doprowadzić organ do pozostawienia odwołania bez rozpoznania ( nie zaś wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania), podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ wydając w sprawie będące przedmiotem zaskarżenia rozstrzygnięcie, nie wyjaśnił sprawy w sposób wszechstronny, do czego zobowiązują go przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w tym art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy pismami z dnia [...] sierpnia 2016 r. i [...] września 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez przedłożenie egzemplarza odwołania opatrzonego własnoręcznym czytelnym podpisem osoby lub osób uprawnionych do reprezentowania strony lub, przedłożenie dokumentów potwierdzających osoby lub osób które podpiszą odwołanie do działania w sprawie w imieniu skarżącej w terminie 7 dni o dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Zdaniem organu strona nie uzupełniła braków formalnych ani w żaden sposób nie odniosła się do wystosowanych przez organ wezwań, co skutkowało wydaniem zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Jako podstawę wskazano nieuzupełnienie braku formalnego odwołania w postaci przedłożenia egzemplarza odwołania opatrzonego własnoręcznym podpisem osoby lub osób uprawnionych do reprezentowania spółki lub poprzez przedłożenie oryginału lub potwierdzonej kopii pełnomocnictwa, z którego będzie wynikać, że osoba która podpisała się pod ww podaniem jest umocowana do działania w imieniu [...] SA w [...] . Jednakże jak wynika z wyjaśnień strony skarżącej w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] sierpnia, pismem z dnia [...]sierpnia 2016r. przesłała do GITD kopię pełnomocnictwa udzielonego A. C., poświadczoną za zgodność z oryginałem przez notariusza. Kolejne pismo skarżąca spółka skierowała do organu [...]października 2016r., ponownie załączając poświadczone za zgodność z oryginałem pełnomocnictwa udzielone dla A. C.. Sąd stwierdza, że powołanych przez stronę skarżącą dokumentów brak w aktach sprawy. Ponadto do kwestii tych które mają zasadnicze znaczenie dla wyjaśnienia sprawy organ w ogóle nie ustosunkował się w odpowiedzi na skargę. Wobec powyższego stwierdzenie przez organ, że wniesione przez skarżącą spółkę odwołanie zostało podpisane przez nieprawidłowo umocowaną osobę, jest przedwczesne. Organ ponownie rozpoznając sprawę zobowiązany będzie ustalić czy powoływane przez stronę skarżącą do organu dotarły i czy stanowią uzupełnienie braku formalnego wniesionego odwołania. Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi administracji publicznej. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji uwzględniając wyrażone powyżej stanowisko Sądu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.).