VI SA/Wa 4200/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 13 listopada 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odrzucić wniosek P. sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Pismem z 14 listopada 2014 r. B. sp. z o.o. (dalej: skarżąca lub Spółka) z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi. W związku z nieuiszczeniem w terminie wpisu sądowego od skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 października 2015 r. odrzucił złożoną skargę. Odpis postanowienia został doręczony Spółce 4 listopada 2015 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 64 akt sądowych) wraz z pouczeniem o prawie i trybie wniesienia zażalenia. W dniu 13 listopada 2015 r. skarżącą złożyła zażalenie na ww. postanowienie wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że "pismem z dnia 14 listopada 2014 r. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2014 r. odrzuceniu skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r., nr [...]", a także podniosła, że nie mogła uzupełnić w terminie braków formalnych w zakresie uiszczenia wpisu sądowego ponieważ nie pozostawiono w jej skrzynce awizo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednakże jak stanowi § 3 tego przepisu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W myśl art. 88 p.p.s.a. zd. pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z przywołanych powyżej przepisów postępowania, wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku. W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że istnieje przeszkoda do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu. Jak wynika z akt sprawy postanowienie z 30 października 2015 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z dnia 14 listopada 2014 r., zostało prawidłowo doręczone skarżącej, o czym świadczy znajdujące się w aktach (k. 65) zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że w dniu 7 listopada 2015 r. przesyłkę odebrał "J. K.". Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się również pieczęć skarżącej zawierająca jej nazwę, adres i numer NIP. Siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie upływał zatem w dniu 16 listopada 2015 r. i w tym też dniu skarżąca wniosła przedmiotowe zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wskazać należy na utarty już pogląd w sądownictwie sądowoadministracyjnym, że o charakterze pisma decyduje jego treść, a nie nazwa. Dlatego też Sąd uznał, że skarżącą wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego zażalenia, które zostało złożone wraz z wnioskiem, gdyż w sprawie nie została przez skarżącą wniesiona żadna skarga kasacyjna. Nie mniej w związku z wniesieniem przez skarżącą zażalenia na postanowienie z 30 października 2015 r. przez skarżącą w terminie, nie jest możliwe przywrócenie jej terminu do wniesienia środka odwoławczego. W tym stanie rzeczy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej należało uznać za niedopuszczalny. Brak jest bowiem podstaw do przywrócenia terminu, który został przez stronę zachowany. Stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy sąd postanowił jak sentencji postanowienia