VI SA/Wa 421/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd oddala skargę Pismem z dnia [...] marca 2006 r. Pan J. K. wystąpił do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu marki [...] typ [...], nr rejestracyjny [...] w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] Minister Transportu, powołując się na art. 67 ust. 1, w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. odmówił zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać ww. pojazd. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z przepisami art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) pojazd musi być tak zbudowany, aby jadący pojazdami i inni uczestnicy ruchu mieli zapewnione maksymalne bezpieczeństwo także dzięki dostatecznemu polu widzenia kierowcy. Pojazdy samochodowe wyposażone w kierownicę po prawej stronie, przystosowane do ruchu lewostronnego, nie odpowiadają przytoczonym powyżej przepisom. Umieszczona po prawej stronie kierownica pojazdu w ruchu prawostronnym nie zapewnia dostatecznego pola widzenia kierowcy i utrudnia posługiwanie się urządzeniami pojazdu. Pojazd taki może zagrażać bezpieczeństwu i naruszać porządek ruchu. Z decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie zgodził się Pan J. K., który w dniu [...] września 2006 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który nazwał "odwołaniem". We wniosku strona zarzuciła organowi, że niepotrzebnie wzywał ją do uzupełnienia złożonego wniosku przez dołączenie dokumentów, co naraziło ją na poniesienie dodatkowych kosztów, skoro i tak decyzja była odmowna. Następnie Pan K. zwrócił się o dokładne podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Ministra, albowiem z ustawy nie wynika, że pojazdy z kierownicą po prawej stronie stanowią zagrożenie dla ruchu drogowego. Według jego oceny bezpieczeństwo ruchu zależy od ostrożności kierowcy oraz od stanu technicznego pojazdu. A pojazd strony przeszedł pomyślnie badania techniczne w stacji diagnostycznej w S. w dniu [...] marca 2006 r., co zgodnie z polskim prawem znaczy, iż pojazd nie stanowi niebezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie RP. Minister Transportu po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r. Ustosunkowując się do zarzutów strony, organ podał, że kwestia warunków technicznych dotyczących pojazdów samochodowych i przyczep została określona w załączniku nr 5 Konwencji o Ruchu Drogowym, sporządzonej w Wiedniu w dniu 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r., Nr 5, poz. 40 i 44). Przepis pkt 3 tego załącznika umożliwia przy rejestracji pojazdów samochodowych stosowanie przez Państwa Członkowskie zasad zgodnych z ustawodawstwem wewnętrznym tych państw. Zgodnie zaś z przepisami obowiązującymi na terenie Polski, w tym art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) w Polsce obowiązuje ruch prawostronny. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 z późn. zm.) kierownica w pojeździe o liczbie kół większej niż trzy, którego konstrukcja umożliwia rozwijanie prędkości przekraczającej 40 km/h nie powinna być umieszczona po prawej stronie pojazdu. Odnosząc się do zarzutów strony, że pismo z dnia [...] marca 2006 r. sugeruje pozytywne załatwienie podania jest bezzasadne, ponieważ w oparciu o art. 75 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) decyzje administracyjne wydawane są na podstawie kompletu dokumentacji i ww. pismo wzywało do uzupełnienia dokumentów. W dalszej części decyzji Minister podniósł, iż szeroko rozumiane bezpieczeństwo ruchu drogowego odnosi się również do faktu dostatecznego pola widzenia kierowcy, w momencie, gdy układ wycieraczek przedniej szyby przystosowany do ruchu lewostronnego, nie zapewnia dostatecznej strefy widoczności w ruchu prawostronnym. Jednocześnie należy uwzględnić światła mijania oraz światło przeciwmgielne pojazdu, które przystosowane do ruchu lewostronnego mogą utrudniać poruszanie się po drogach innym użytkownikom. Pojazd taki może zagrażać bezpieczeństwu i naruszać porządek ruchu. Zgodnie z art. 71 ust. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) właściciel pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego UE jest zobowiązany zarejestrować pojazd na terytorium RP w terminie 30 dni od dnia jego sprowadzenia. Pojazd, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym zgodnie z art. 71 ust. 2 ww. ustawy nie może być dopuszczony do ruchu. Na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2006 r. Pan J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o pozytywne rozpatrzenie przez Sąd jego wniosku o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych jego pojazdu w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie. Skarżący podniósł, że poniósł wysokie koszty związane z przeglądem samochodu w Polsce, tymczasem nie może go używać. Jego zdaniem samochód powinien być potraktowany jako mienie przesiedleńcze, do którego on jako właściciel od roku i 10 miesięcy przedmiotowego pojazdu ma prawo. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że indywidualny interes skarżącego nie może być przedkładany ponad interesem ogólnospołecznym, przejawiającym się w zapewnieniu odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa na drogach dla wszystkich uczestników ruchu drogowego. W piśmie z dnia [...] marca 2007 r. (data wpływu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) Pan J. K. zwrócił się do Sądu z prośbą o spowodowanie zwrotu przez Ministra Transportu kosztów poniesionych w związku z dopuszczeniem samochodu do ruchu (rejestracja samochodu w Polsce) w kwocie 1500 zł oraz zwrotu wartości samochodu w wysokości 12000 zł (najniższa cena giełdowa). Natomiast w kolejnym piśmie z dnia [...] kwietnia 2007 r. straty jakie poniósł skarżący wycenił na kwotę 20100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Minister Transportu prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie oraz zastosował do niego przepisy prawa. Wyjaśnienia zawarte w decyzjach są wyczerpujące, argumentacja tam zawarta jest trafna i Sąd całkowicie się z nią zgadza, stąd nie ma potrzeby jej powtarzania. Co do roszczeń, wysuwanych przez skarżącego w pismach z [...] marca 2007 r. i [...] kwietnia 2007 r. tutejszy Sąd nie jest kompetentny do ich rozpatrzenia, albowiem stanowią kategorię tzw. spraw cywilnych i skarżący może ich dochodzić przed sądem powszechnym. Wykazywanie przez skarżącego przewlekłości postępowania nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Na etapie postępowania administracyjnego skarżący mógł składać skargę na bezczynność organu, czego nie uczynił. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.