VI SA/Wa 422/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] listopada 2005 r. cofającą skarżącemu J. S. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: pismem z dnia 13 czerwca 2005 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, zmierzającego do cofnięcia mu pozwolenia na broń myśliwską. Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, iż J. S. skazany został wyrokiem Sądu [...]z dnia [...] marca 2005 r. sygn. [...], za przestępstwo określone w art.178a § 1 k.k. Za powyższe przestępstwo sąd wymierzył karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności – wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszając warunkowo na okres próby dwóch lat. Orzekł ponadto o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat oraz świadczeniu pieniężnym. Wyrok uprawomocnił się z dniem 29 marca 2005r. Decyzją z dnia[...]listopada 2005 r. nr[...] Komendant [...]Policji w [...]działając, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął J. S. pozwolenie na broń palną bojową myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stosownie do powołanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie organu osoba oskarżona o popełnienie czynu w stanie nietrzeźwości, czym naraziła na niebezpieczeństwo także innych użytkowników ruchu, nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Naruszając bowiem w taki sposób porządek prawny budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W dniu 12 grudnia 2005 r. J. S. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się podniósł, że nie kwestionuje faktu prawomocnego skazania go za popełnienie przestępstwa prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, ale nie może zgodzić się z tym, iż organ uznał go za osobę która nie daje gwarancji właściwego użytkowania broni palnej myśliwskiej, a zarzuty te nie znajdują żadnego oparcia w zebranym materiale dowodowym. Popełnione przez odwołującego się przestępstwo nie mieści się w kategorii przestępstw o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. J. S. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż sam fakt skazania wyrokiem za popełnienie przestępstwa może rodzić obawę, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie i stanowisko takie świadczy o bardzo szerokim interpretowaniu powołanego przepisu. W ocenie odwołującego się organ dokonując oceny, czy w jego przypadku zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego powinien poza skazującym wyrokiem uwzględnić również inne okoliczności, w tym przede wszystkim ocenić dotychczasową postawę życiową skarżącego, to iż jest człowiekiem zrównoważonym, spokojnym, rozsądnym. Skarżący w toku postępowania przedstawił opinie kół łowieckich "[...]" i "[...]", których jest członkiem od 32 lat; Polskiej Izby Spawalniczej, Biura Edukacji Ekologicznej i Komunikacji Społecznej Ministra Środowiska. Skarżący wskazał na swoje zaangażowanie w akcje społeczne typu: dokarmianie zwierząt, zalesianie oraz zwalczanie kłusownictwa. Wskazane okoliczności zostały jednak zupełnie pominięte przez organ I instancji, czym organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania J. S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń zgodnie z art.18 ust.1 pkt 2. Skarżący J. S. został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji tj. za czyn z art. 178a § 1 k.k. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt skazania za wystarczającą przesłankę do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń myśliwską, zwłaszcza iż powołany art. 15 ust.1 pkt 6 nie zawiera zamkniętego katalogu przestępstw i skazanie również za inne niż wymienione przestępstwo może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. W ocenie organu skarżący prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości narażał na niebezpieczeństwo nie tylko swoje życie i zdrowie, ale także innych uczestników ruchu. Wykazał się zatem nieodpowiedzialnością, która skutkuje wnioskiem, iż nie daje on gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej. Jednocześnie organ uznał, iż z uwagi na obligatoryjność przepisu będącego podstawą cofnięcia pozwolenia na broń, okoliczności wskazywane przez stronę i mające świadczyć o jego dotychczasowej przykładnej postawie życiowej nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 12 lutego 2006r. J. S. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwą interpretację i przekroczenie przez organy granicy uznania administracyjnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania tj. art. 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Jeszcze raz podkreślił, iż mimo prawomocnego skazania go za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie może być automatycznie uznawany za osobę, która nie daje gwarancji właściwego posługiwania się bronią i wykorzystywania jej oraz, że nie każdy wyrok skazujący automatycznie uzasadnia zaliczenie osoby skazanej do tej kategorii osób. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Z powołanych przepisów wynika, iż pozwolenie na broń cofa się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 178a § 1 kodeksu karnego. Fakt skazania skarżącego J. S. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu [...] z dnia [...] marca 2005 r. za przestępstwo określone w art.178a § 1 k.k. polegające na tym iż skarżący w dniu [...] stycznia 2005 r. w [...] kierował samochodem osobowym marki [...] w stanie nietrzeźwości. Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro przestępstwo, za które został prawomocnie skazany nie należy do wymienionych tam wprost kategorii czynów zabronionych, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem wypada, iż czyn objęty przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowany jest wprawdzie w rozdziale XXI Kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu) rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto co podkreśla się w orzecznictwie "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764). Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące okoliczności wieloletniej przynależności do kół łowieckich, zaangażowania w życie społeczne, czy też posiadanie dobrych opinii, nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji, czyli zgodność z prawem i nie orzeka na zasadach słusznościowych. Nadto należy stwierdzić, iż powyższe okoliczności nie zmieniają faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie fakt cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską w ocenie Sądu nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący J. S. nadal udzielał się pracach na rzecz kół łowieckich, których jest wieloletnim członkiem oraz angażował się w akcje społeczne polegające na dokarmianiu zwierząt, zalesianiu oraz zwalczaniu kłusownictwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.