VI SA/Wa 4225/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2015 r. w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odrzucić sprzeciw Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. (data nadania u operatora pocztowego) M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej: skarżąca, Spółka) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia istnienia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2014 r. doręczonym skarżącej przy piśmie sądowym z dnia [...] stycznia 2015 r. Spółka została wezwana do uiszczenia przedmiotowego wpisu. W terminie wyznaczonym do uiszczenia wpisu skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. referendarz sądowych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Spółce przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżąca złożyła w ustawowym terminie sprzeciw od wskazanego powyżej postanowienia. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej przy piśmie sądowym z dnia [...] czerwca 2015 r., w którym zawarto pouczenie o przysługującym na wydane postanowienie zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. z zachowaniem ustawowego terminu Spółka wniosła zaadresowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 15.06.2015 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak stanowi art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie Sądu przysługuje zażalenie. W tym miejscu należy podkreślić, że p.p.s.a. reguluje sposoby postępowania jedynie ze środkami zaskarżenia przewidzianymi w tej ustawie, a więc skargą kasacyjną od wyroku lub postanowienia Sądu, zażaleniem na postanowienie Sądu lub zarządzenie przewodniczącego oraz sprzeciwem od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego. W ocenie Sądu należy uznać, że sprzeciw z dnia [...] czerwca 2015 r. jest niedopuszczalny, albowiem nie jest on środkiem zaskarżenia przysługującym od postanowienia Sądu w przedmiocie przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy. Niewątpliwie zaś, zaskarżone postanowienie z dnia 15 czerwca 2015 r. wydane zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie przez referendarza sądowego. Rozstrzygając niniejszą sprawę, Sąd nie był władny uznać wniesionego przez skarżącego niewłaściwego środka zaskarżenia w postaci sprzeciwu za zażalenie na postanowienie Sądu. Skarżący pomimo prawidłowego pouczenia skierował bowiem wniesiony środek odwoławczy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, tj. w trybie przewidzianym dla sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego a nadto pismo to nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika aby można było uznać, że jest to zażalenie spełniające wymogi art. art. 175 § 1 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, stosując przez analogię podstawowy przepis ustawy regulujący sposób postępowania z niedopuszczalnymi środkami zaskarżenia, to jest art. 178 p.p.s.a., dotyczący niedopuszczalnej skargi kasacyjnej, sprzeciw należało odrzucić. Przepisy dotyczące zażaleń (art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a.) odsyłają bowiem do przepisów o skardze kasacyjnej. Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił sprzeciw na podstawie zastosowanego przez analogię art. 178 p.p.s.a.