VI SA/Wa 425/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej jako; UoBiA) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego H. J. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2007 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawą cofnięcia pozwolenia na broń było uznanie przez organ, iż skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił, że Sąd Rejonowy [...] wyrokiem z dnia [...] marca 2007 r. sygn. akt [...] warunkowo umorzył postępowanie karne prowadzone wobec H. J. o przestępstwo przeciwko mieniu (kradzież energii elektrycznej). KGP stwierdził, że choć wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym niemniej jednoznacznie potwierdza, że skarżący popełnił czyn skierowany przeciwko mieniu. W ocenie organu, dopuszczenie się przez stronę przestępstwa z którym ustawodawca wiąże szczególne zagrożenie, czego wynikiem jest usytuowanie tego przestępstwa w przepisie art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA, stanowi uzasadnienie dla podjętego rozstrzygnięcia. W ustalonym stanie faktycznym organ uznał, że dopuszczenie się przez skarżącego czynu godzącego w porządek prawny przeczy nieskazitelnej opinii jaka cieszy się strona w miejscu zamieszkania i kole łowieckim. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję H. J. zarzucił zakwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 15 ust.1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust.1 pkt UoBiA polegające na przyjęciu, że w przypadku skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucił także naruszenie art. 7, 77 k.p.a poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Ponawiając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji skarżący podkreślił, że zdarzenie polegające na kradzieży energii elektrycznej miało charakter incydentalny a popełnienie czynu spowodowane było ciężką sytuacja materialną związaną z [...]. H. J. podkreślił, że od 24 lat posiada pozwolenie na broń i w tym czasie nie stwierdzono żadnego naruszenia zasad posługiwania się bronią. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia Rozpatrując sprawę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż jest ona bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu ponieważ zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2. UoBiA. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy. Z kolei przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji. W niniejszej sprawie jest niesporne, że H. J. nie jest skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, gdyż zapadł wobec niego wyrok warunkowo umarzający postępowanie. Niemniej, co słusznie akcentuje organ, w rozpatrywanej sprawie wyrok warunkowo umarzający postępowanie w sprawie kradzieży energii zawiera sam w sobie stwierdzenie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu (sąd karny musiał stwierdzić winę sprawcy) Zdaniem Sądu, organy Policji zebrały materiał dowodowy zgodnie z zasadami k.p.a. oraz dokonały pełnej jego oceny, stosownie do treści art.80 k.p.a. Dokonana przez organ ocena nie jest dowolna i znajduje oparcie w przepisach prawa stanowiących podstawę prawną przedmiotowego rozstrzygnięcia materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organom Policji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w ww. przepisach UoBiA. Na gruncie niniejszej sprawy należy przywołać rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 30 sierpnia 2007r. sygn. akt II OSK 1166/06 (niepubl.). a mianowicie, że "poczynając od 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA stwierdził, że obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie omówionej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego." W niniejszej sprawie decydujące znaczenie dla uznania istnienia obawy o której mowa w cytowanym przepisie był fakt popełnienia przez stronę przestępstwa przeciwko mieniu. Organ ocenił ww. okoliczność w kontekście innych dowodów zebranych w sprawie -w szczególności bardzo dobrych opinii o skarżącym z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego. Jednakże, zdaniem organu, popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu dyskredytuje osobę skarżącego i pozwala uznać go za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa o której mowa w omawianym przepisie UoBiA. Zdaniem Sądu, ocena dokona przez organ nie jest dowolna. Skoro bowiem ustawodawca przesądził, że już sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu obliguje organ Policji do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA to tym bardziej, stwierdzenie przez sąd karny dopuszczenia się takiego czynu pozwala organom Policji do wyciągnięcia wniosku (prognozy) wobec sprawcy, że stwarza on uzasadnioną obawę iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Trudno bowiem uznać za działanie racjonalnego ustawodawcy sytuację, w której niejako "promuje" osoby, co do których stwierdzono, że popełniły przestępstwo przeciwko mieniu (wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne) gdyż wobec takich osób nakazuje dodatkowo badać czy zachodzi "uzasadniona obawa ..." Gdy tymczasem osobę wobec której dopiero toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa (domniemanie niewinności) nakazuje uznawać za tę, co do której istnieje uzasadniona obawa o której mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA - co w konsekwencji prowadzi do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Należy ponadto zwrócić uwagę, że formułując przepis art. 15 ust.1 pkt 6 UoBiA ustawodawca nie ograniczył zastosowania tego przepisu jedynie do przestępstw przeciwko mieniu np. znacznej wartości, poprzestając na ogólnym sformułowaniu odpowiadającym tytułowi odpowiedniego rozdziału kodeksu karnego. Jeżeli zatem komentowany przepis ustawy o broni i amunicji wymienia "przestępstwa przeciwko mieniu" jakakolwiek gradacja tych przestępstw i ewentualna ich ocena w zależności od okoliczności sprawy nie wydaje się możliwa. W tym stanie rzeczy argumentacja skarżącego dotycząca motywów, jakie skłoniły stronę do popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu pozostaje dla oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, bez istotnego znaczenia. Mając na względzie przedstawione rozważania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.