VI SA/Wa 425/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] ,[...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. postanawia sprostować z urzędu błąd pisarski w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 425/13 w ten sposób, że w sentencji wyroku zamiast "oddala skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]" wpisać "oddala skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2012r nr [...]" oraz zamiast " uchyla decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]" wpisać "uchyla decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]". Wyrokiem z dnia z dnia 13 sierpnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 425/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], uchylił decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr[...], stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego B. F. kwotę 360 ( trzysta sześćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W sentencji wyroku, wskutek błędu pisarskiego, zamiast "oddala skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2012r nr [...] wpisano, oddala skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]" oraz zamiast "uchyla decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]" wpisano "uchyla decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]" Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Ponadto, zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego sprostowaniu mogą podlegać wadliwości zarówno sentencji, jak i uzasadnienia (vide: SN z 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 wyżej cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.